ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ http://eaas.gr/category/demosieymata en ΜΙΑ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ, 2020 http://eaas.gr/news/mia-olistike-matia-sto-neo-etos-2020 <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΜΙΑ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ, 2020</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p><em>                                 <strong>ΜΙΑ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ, 2020</strong></em></p> <p><em>                                                                Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Προοίμιο                                                                                                                                                                                          </em></strong></p> <p><em>                  Κάθε  πρωτοχρονιά συνιστά μοναδική ευκαιρία για ανταλλαγή ευχών μεταξύ των γνωστών φίλων και συγγενών. Ευχόμαστε καλές επιτυχίες,  υγεία, χαρά , ευτυχία και προκοπή για ολόκληρο το χρόνο που αρχίζει.  Αυτή τη συνήθεια φαίνεται ότι την επέβαλε η ανθρώπινη σοφία, ως συνθήκη <strong>ανανέωσης της ελπίδας για ζωή</strong>. Μια ανησυχία και αγωνία υποβόσκει μέσα μας, ότι όλα δεν είναι δυνατόν να πάνε, όπως τα θέλουμε, γι’ αυτό  ελπίζουμε σε  βοήθεια από το Υπέρτατο Ον,  από την τύχη, από τους υπεύθυνους για τη ζωή μας. </em></p> <p><em>Η Πρωτοχρονιά συνιστά, επίσης, μια μοναδική ευκαιρία για ανασκόπηση και διαλογισμό  της προσωπικής μας ευθύνης. Η προετοιμασία μας, οι   ικανότητές μας και η βούληση για καταβολή προσπάθειας  ήταν αυτά που έπρεπε; Μαζί με τις ευχές μας είμαστε υποχρεωμένοι να γρηγορούμε  και να είμαστε, όσο το δυνατόν έτοιμοι, για την αντιμετώπιση των δυσκολιών, που οπωσδήποτε θα συναντήσουμε στη ζωή  μας. </em></p> <p> </p> <p><strong><em>Εισαγωγή : Συνοπτική εκτίμηση σημερινής κατάστασης</em></strong></p> <p><em>Έχει γίνει  πλέον συνείδηση όλων μας  ότι μοιραζόμαστε μια κοινή  μοίρα στη ζωή επάνω σε ένα πλανήτη συγκριτικά πολύ μικρό και ευαίσθητο. Το ανθρώπινο είδος υπόκειται στις ίδιες θανάσιμες απειλές. Το μεγαλύτερο, όμως,  κακό, πρέπει να ομολογήσουμε, προκαλείται  από τον ίδιο τον άνθρωπο! Μια αφόρητη βαρβαρότητα μεταξύ των ανθρώπων έχει αμαυρώσει σε σημαντικό βαθμό  τα επιτεύγματα της προόδου των  επιστημών και της τεχνολογίας. Η ανθρωπότητα απέχει σημαντικά από την ιδανική μορφή της και, μάλλον, μετατρέπεται σε συνονθύλευμα. </em></p> <p><em>Η παγκοσμιοποίηση είναι ταυτόχρονα, ό,τι καλύτερο αλλά και ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στην πραγματικότητα. Ο οικονομικός  φιλελευθερισμός, που αντικατέστησε τις ιδεολογίες, αποδεικνύεται ότι έχει τα θετικά του αλλά και τα αρνητικά του στοιχεία, ειδικά, όταν κυριαρχεί, σε όλους τους ανθρώπινους τομείς. Η οικονομική ανάπτυξη  και η δυτικοποίηση, αποδεικνύεται, ότι δεν κατάφεραν να διαχειριστούν τα ζωτικά προβλήματα της ανθρωπότητας. Το ανελέητο κυνήγι του κέρδους και  η ανάπτυξη χειριστικών δυνάμεων  της τεχνολογίας επέτειναν τις ανισότητες, τις δυστυχίες  και τις φοβίες. Έτσι   αναδύονται μίση,  εχθρότητες, βαρβαρότητες και ακραία φαινόμενα εθνικισμού.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός</em></strong></p> <p><em>Έχει χαθεί ο σεβασμός στην ανθρώπινη ποιότητα και το άριστο, ανθρώπινο, μέτρο. Ξεπεράσθηκε το όριο της ύβρης.  Δεν  νιώθουμε αλληλέγγυοι. Η οικονομική ανάπτυξη είναι βασικό στοιχείο επιτυχίας και προόδου , αλλά χωρίς σύνεση καταστρέφει τον ίδιο τον άνθρωπο. Η παγκοσμιοποίηση είναι καλοδεχούμενη, γιατί μας καθιστά κοινωνούς με τα πλανητικά κοινά προβλήματα και επιτυχίες.</em><em>Δεν πρέπει, όμως, να αγνοούνται οι  υπέρτατες αξίες της ζωής που ευδοκιμούν μέσα σε υγιείς <strong>εθνικές οικοφωλεές</strong>, εκεί που αναπτύσσεται ο αληθινός άνθρωπος.</em><strong><em>Η πολιτισμική  ποικιλομορφία είναι ουσιαστικό στοιχείο ανάπτυξης της ανθρωπινότητας. </em></strong><em>Ειδάλλως, οι αγανακτισμένοι και οι δυστυχισμένοι θα αυξάνονται συνεχώς, θα εξαπλώνονται σε όλο τον κόσμο και δε θα είναι δυνατόν να συγκρατηθούν  με τη βία σε κανένα σύνορο.</em></p> <p><em>Η πολιτική σκέψη έχει πολλά τυφλά σημεία, γιατί επηρεάζεται υπερβολικά από τον χρηματιστικό προσανατολισμό. Η σκέψη μας καθοδηγείται  από τη διαφήμιση και όχι από τη συνετή ανάγκη. Η ποσότητα αντικατέστησε την ποιότητα. Ο  αριθμός αντικατέστησε  την ανθρώπινη ποιότητα .Το έχειν επισκίασε το είναι μας. Το ευ ζην έγινε απλός ευδαιμονισμός με αποκλειστική έγνοια την αύξηση των υλικών αγαθών  σε βάρος  κάθε αλήθειας, ωραιότητας   και αγαθότητας.</em></p> <p><em>Η φοβερή υπερεξειδίκευση και ο κατακερματισμός των καθηκόντων οδήγησε στην απώλεια της προσωπικής πρωτοβουλίας και του αισθήματος ευθύνης με συνέπεια την άμβλυνση της <strong>κοινωνικής αλληλεγγύης</strong>. Έχει προκληθεί ένα τεράστιο <strong>έλλειμμα συμπάθειας και συμπόνιας</strong>, με συνέπεια να   αναδύεται η ειδεχθής οσμή της <strong>πνευματικής αδιαφορίας</strong>. Στην ίδια την πολυκατοικία δεν λέμε «καλημέρα», που σημαίνει ότι  δεν αναγνωρίζουμε τον συγκάτοικό μας, ως πρόσωπο άξιο ευγένειας και συμπάθειας. Αντικαταστήσαμε τον φίλο άνθρωπο με κατοικίδιο ζώο και νομίζουμε ότι έχουμε εξασφαλίσει την προσωπικότητά μας.</em></p> <p><em>Η έλλειψη κατανόησης βρίσκεται σε υπερθετικό βαθμό, ακόμη στην οικογένεια. Αγνοούμε ότι μέσα στο υγιές οικογενειακό κλίμα αναπτύσσεται η ανθρώπινη προσωπικότητα. Τα κοινωνικά λειτουργήματα μετατράπηκαν σε απλά επαγγέλματα, στα οποία διαπιστώνεται έλλειμμα αγάπης, ενώ είναι γνωστό  ότι μόνον μέσα στην αγάπη αναπτύσσεται η αληθινή  μάθηση και η αυτοπεποίθηση. </em></p> <p><em>Το ευ ζην έχει ταυτιστεί με  την καλοπέραση,  που βασίζεται στη οικονομική ευμάρεια. Το υγιές ευ ζην είναι κάτι πολύ ευρύτερο και περιλαμβάνει την προσωπική  μας εξέλιξη, τις σχέσεις φιλίας και αγάπης και το αίσθημα της κοινότητας.  Τα ΜΜΕ και η διαφήμιση μας ωθούν στο «όλο και περισσότερο». Σε μεγαλύτερη ισχύ σε πλούτο, σε δόξα , σε φήμη και προβολή, που προκαλούν και αντίστοιχα μίση, φθόνο και  συναισθήματα αντιπαλότητας. Το <strong>ευ ζην σημαίνει ποιότητα ζωής</strong>και όχι ποσότητα, μόνον, υλικών αγαθών. Αφορά κυρίως στη ισορροπημένη  συναισθηματική , ψυχική και ηθική πλευρά της ζωής. <strong>Προσβλέπει σε μια ανυστερόβουλη ψυχική πλήρωση.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Αποτιμήσεις</em></strong></p> <p><em>Κάποια ιδανικά αξίζουν περισσότερο από άλλα.  Είναι καλύτερο να ζούμε με αγάπη παρά με μίσος, γιατί η αγάπη πλαταίνει την προσωπικότητα, ενώ το μίσος τη στενεύει. Καλύτερα να ζούμε με εμπιστοσύνη παρά με φόβο, γιατί ο φόβος παραλύει τις προσπάθειές μας, ενώ η εμπιστοσύνη μάς καθιστά ικανούς να αναπτύξουμε τις δυνατότητές μας. Είναι σαφέστατα καλύτερα να ζούμε σε συνεργασία παρά με αντιπαλότητα που μας απομονώνει. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό όν και ποτέ δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιήσει <strong>ολοκληρωτικά τη ζωή</strong>του, χωρίς αρμονικές σχέσεις με τους συνανθρώπους του. </em></p> <p><em>Απαιτείται μια κοπερνίκεια στροφή στις προτεραιότητες της Παιδείας. Να θέσουμε ως ύψιστη αξία την ανθρώπινη  προσωπικότητα. Προσωπικότητες δομημένες με σωστή παιδεία, είναι δυνατόν να συνθέσουν υγιή αρμονικά σύνολα ( και όχι φανατικές συσπειρώσεις ατόμων). Η προσωπικότητα αναπτύσσεται με <strong>ολιστική καλλιέργεια</strong>όλων των πτυχών μας: γνωστικών, συναισθηματικών και  ηθικών αρετών, που λαμβάνει χώρα μέσα σε μια διαρκή προσωπική προσπάθεια , αλλά οπωσδήποτε στην  κοινωνική συνύπαρξη.  Μια παιδεία ποιοτικής μορφής θα μπορούσε να προσανατολίσει τον άνθρωπο προς  μια θετική για τον ίδιο  κατεύθυνση. Το εκπαιδευτικό σύστημα χαρακτηρίζεται από σημαντική ανεπάρκεια, γιατί κατακερματίζει τις γνώσεις με συνέπεια να μη γίνονται κατανοητά  τα θεμελιώδη πανανθρώπινα προβλήματα. Εκτιμάται, ως απαραίτητη, μια ολιστική παιδεία με σκοπό τη δημιουργία ανθρώπων- προσώπων και όχι μόνον πελατών και εργαλείων. Πολίτες με αντίληψη χωρίς παρωπίδες, ικανοί  για προσαρμογή στις σύγχρονες απαιτήσεις, αλλά και με αρετές για <strong>πολιτισμικό  εξανθρωπισμό τ</strong>ης κοινωνίας που διαρκώς εξελίσσεται.</em></p> <p><em>Οι διαφορετικές απόψεις μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο είναι απαραίτητες, γιατί αναζωογονούν  τις συνθήκες του ευ ζην, αλλά πρέπει πάντα να βρίσκονται στο άριστο μέτρο. Θαρρούμε, όμως,  ότι πρέπει και μπορούμε  να συμφωνήσουμε στα παρακάτω είναι βασικά στοιχεία και ο καθένας μας να συνεισφέρει ανάλογα  με τις δυνατότητές του:</em></p> <ul><li><em>Επιβράδυνση της φρενίτιδας της κατανάλωσης  και σπατάλης κάθε  είδους περιττής  ενέργειας.</em></li> <li><em> Μείωση των άδικων ανισοτήτων, χωρίς  ισοπέδωση των πάντων.</em></li> <li><em> Μείωση του ανταγωνισμού και διατήρηση της άμιλλας. </em> <ul><li><em>Ενσυναίσθηση και κατανόηση των  δυσκολιών των ανθρώπων.</em></li> <li><em>Εξοικείωση στην αντιμετώπιση των αβεβαιοτήτων, των αμφιβολιών, του  άγχους, τα οποία, όταν βρίσκονται στα μέτρα των δυνατοτήτων μας, μάς προσανατολίζουν στη σωστή κατεύθυνση.</em></li> <li><em>Διαφώτιση  καταναλωτών και καλλιέργεια της επιστημονικής γνώσης με  διαρκή εξανθρωπισμό της κοινωνίας μας και ειδικά της ζωής στις μεγαλουπόλεις.</em></li> <li><em>Σύνεση στη διαχείριση  της δημοκρατίας. </em></li> <li><em>Ποιητική νοημοσύνη που είναι ιακανή να ξεχωρίζει τα πράγματα , αλλά και να τα συνθέτει αρμονικά για να κατανοεί τη σημασία τους.</em></li> <li><em>Ολιστική παιδεία με γνωστικό, αισθητικό και ηθικό περιεχόμενο. </em></li> <li><em>Πατρίδα  με προσωπικότητα ικανή να βιώνει μέσα στο παγκόσμιο σκηνικό ενεργά και ισότιμα. </em></li> <li><em>Αδιάπτωτο ενδιαφέρον για προσωπική βελτίωση και συμμετοχή στην κοινωνία.</em></li> </ul></li> </ul><p> </p> <p><strong><em>Επίλογος</em></strong></p> <p><em>Για να υπάρξουν συνθήκες βιώσιμου μέλλοντος είναι απαραίτητο να υπάρξει και αντίστοιχη <strong>ολιστική παιδεία</strong>.  Η ανάθεση της εκπαίδευσης σε απόλυτα εξειδικευμένους είναι μερικώς ορθή και μας βολεύει επιφανειακά. <strong>Απαιτείται μαζί με την εξειδικευμένη παιδεία και μια γενικότερη, ολιστική, από την οποία θα αναδύεται μια ολιστική νοημοσύνη ως αρετή. Τα μεγάλα κοινωνικά θέματα ζωής είναι ευθύνη όλων μας </strong>και απαιτείται η συμμετοχή μας, που προϋποθέτει μια εμπεριστατωμένη άποψη για τα καίρια θέματα. <strong>Αυτό είναι προσωπικό μας καθήκον, πρόταγμα και στοίχημα της καινούργιας χρονιάς</strong>.Θα προτείναμε  να αρχίσουμε από τις δίδυμες αρετές : Την αυ<strong>τοεκτίμηση</strong>και <strong>αρμοστικότητα</strong>,  οι οποίες γεννιούνται και αναπτύσσονται δια βίου μαζί και «πεθαίνουν» μάλιστα μαζί. Υπόψη ότι η  φυσιολογική ανάπτυξη του ατόμου γίνεται μέσα σε ανοιχτά αρμονικά συστήματα με την προϋπόθεση μιας αρχικής φάσεως οικογενειακής «κλειστής», εν μέτρω ζωής.</em></p> <p><strong><em>Αυτοεκτίμηση</em></strong><em>είναι η σε ιδανικό μέτρο εκτίμηση του εαυτού με  προσανατολισμό  το ευρύτερο καλό, από το οποίο επωφελείται και το άτομο. Είναι ο βασικός παράγοντας καθορισμού  των ορίων μας. Αποχτιέται με τη διαρκή προσεχτική αυτογνωσία και αυτοσυνειδησία και συνιστά την <strong>πηγή ενέργειας του εαυτού μας</strong>. Είναι η  μπαταρία της ψυχής μας. Μια απαραίτητη αρετή για την κοινωνική εναρμόνισή μας, από την οποία αναδύεται πλήθος αρετών, με πρώτιστη την προσωπική ευθύνη. Η αγάπη και φροντίδα του εαυτού μας συνιστά το πρωταρχικό στοιχείο για καταβολή προσπάθειας  και κόπου ανάπτυξης της αξιοπρέπειας. Τότε το άτομο ζητά λιγότερα από τους άλλους και περισσότερα από τον εαυτό του. Όσο λιγότερα απαιτεί  από τους άλλους, τόσο περισσότερο τους εμπιστεύεται. Τόσο πιο στέρεοι είναι οι δεσμοί και οι γέφυρες ανάμεσα σε αυτόν και τους άλλους.</em></p> <p><strong><em>Αρμοστικότητα(fitness</em></strong><em>) είναι η <strong>ενεργητική ικανότητα του ατόμου να εναρμονίζεται στις συνθήκες του κοινωνικού και φυσικού περιβάλλοντος</strong>. Όλα τα έμβια αφενός  κατευθύνουν τις δυνάμεις τους για να προσαρμοστούν το δυνατόν καλύτερα στο φυσικό περιβάλλον. Ο άνθρωπος επιπλέον  έχοντας φιλοδοξίες και ηθικές απαιτήσεις προσπαθεί και να κυριαρχήσει. Εάν ληφθεί υπόψη η σύγχρονη αντίληψη για τη θέση του ανθρώπου μέσα στον Κόσμο θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την αρμοστικότητα, κυριολεκτικά, ως την  <strong>ολιστική Αρετή.</strong></em></p> <p><strong><em>Η τελειοποίηση της δικής μας προσωπικότητας είναι αδιάλειπτη</em></strong><em>. Ένα ολόγραμμα αξιών και αντίστοιχα αρετών συνιστά το καταπίστευμα του Ανθρώπου. Από την ευγένεια , στη φρόνηση, την εγκράτεια, το θάρρος, τη δικαιοσύνη στην πίστη, γενναιοδωρία, συμπόνια, ταπεινότητα, μεγαθυμία, θηλύτητα, … μέχρι τη φιλία και την αγάπη συνιστούν το ολόγραμμα των αρετών<strong>. Όλες οι αξίες πρέπει να καλλιεργούνται  ταυτόχρονα μέσα στο πλαίσια της χρυσής αναλογίας.</strong>Όσο επικίνδυνο είναι να κυριαρχεί σε απόλυτο βαθμό μία αξία άλλο τόσο καταστροφικό για την αρμονία είναι το να παραβλέπεται μια άλλη αξία.</em></p> <p><em> <strong>Ό,τι ισχύει για το άτομο ισχύει και για κάθε ένωση ανθρώπων, λαών και εθνών</strong>. Χωρίς θετική αυτοεκτίμηση και αρμοστικότητα δεν επιβιώνουν.  Οι Λαοί πέτυχαν ιστορικά επιτεύγματα, όταν είχαν θετική αυτοεκτίμηση και ευημέρησαν, όταν επέτυχαν σταθερή αρμοστικότητα. Κάθε καταστροφή και ήττα επέρχεται όταν προκύψει πληγωμένη <strong>εθνική συνείδηση.</strong></em></p> <p><em>Διαρκής αξία συνιστά το να φροντίζουμε την δική μας προσωπικότητα, ώστε να είναι ικανή να  βιώνει δια βίου την <strong>αγαθή ωραία πραγματικότητα</strong>.</em><em>! «Με τη βούλησή μας αλλάζουμε τον εαυτό μας, με την αγάπη μας τους άλλους».</em><em>Αυτό συνιστά το <strong>ιδιαίτερο νόημα ζωής</strong>. </em></p> <p><em>Δεν υπάρχει, θαρρούμε, ωραιότερος σκοπός από το να δημιουργήσει κάποιος την ανθρώπινη <strong>προσωπικότητα </strong>ολιστικής αρμονικής μορφής, που του αξίζει. Η προσέγγιση δύσκολη και  ασαφής. Το μόνο βέβαιο   ότι βρίσκεται στο δρόμο της αγωγής, και ολιστικής παιδείας. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.</em></p> <p><em>                                                                                          Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p><em>                                                                                                 Ιανουάριος 2020</em></p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>    </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p><em>.</em></p> <p>                                           </p> <p>  </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/index.php/user/desmosekdoseis" lang="" about="/index.php/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Fri, 01/10/2020 - 06:37</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2020-01/890.jpg?itok=K2ip1LVM" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/index.php/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=395&amp;2=comment&amp;3=comment" token="fe9e6594"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Fri, 10 Jan 2020 11:37:28 +0000 desmosekdoseis 395 at http://eaas.gr Ο ΛΟΓΟΣ, ΩΣ  ΥΠΑΤΗ ΑΡΕΤΗ http://eaas.gr/news/o-logos-os-ypate-arete <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">Ο ΛΟΓΟΣ, ΩΣ  ΥΠΑΤΗ ΑΡΕΤΗ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p>                                        <strong><em>Ο ΛΟΓΟΣ, ΩΣ  ΥΠΑΤΗ ΑΡΕΤΗ</em></strong></p> <p><em>                                       Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><em>Ο λόγος συνιστά για τον άνθρωπο εκείνη την <strong>πνευματική</strong><strong>ικανότητα</strong>, με την οποία  αποκτά γνώσεις για  το πραγματικό, αλλά και απομακρύνεται σε μεγάλο βαθμό από το πραγματικό. Για τον χειρισμό του λόγου έδωσε ο Πασκάλ τη χρυσή συνταγή: «να απορριφθούν οι  δύο υπερβολές: το να μην αποδεχόμαστε παρά μόνο τον λόγο και αφετέρου το να αποκλείουμε τον λόγο».</em></p> <p><strong><em>Εισαγωγή</em></strong></p> <p><em>Οι Πυθαγόρειοι πρώτοι διέκριναν την π<strong>ολυσημία του λόγου</strong>. Στη ρητορική σημαίνει <strong>αγόρευση</strong>, στη μουσική  <strong>αρμονία</strong>τονικών αναλογιών, στην πολιτική <strong>επιχειρηματολογία πειθούς</strong>, στη φυσιολογία <strong>αναλογίες</strong>φυσικών μίξεων, στη γεωμετρία <strong>μαθηματικές αναλογίες</strong>, στην αριθμητική  <strong>αναλογική σχέση</strong>αριθμών, στη θεολογία <strong>τον ίδιο τον Θεό.</strong>Στην επικοινωνία</em><em>ο λόγος, ως ικανότητα  ανταλλαγής νοημάτων,  εκφράζεται με τη γλώσσα και λαμβάνει τη μορφή του  <strong>προφορικού, γραπτού,  πολιτικού, στρατιωτικού.  επιστημονικού,</strong>κ. ο. κ. λόγου. Στη λογική προσδιορίζει την <strong>κινούσα αιτία</strong>. Διαστέλλεται από τη <strong>ρητορική </strong>( τεχνική της πειθούς), τη <strong>σοφιστική,</strong>που έχει στόχο την αληθοφάνεια και παραπλάνηση, όπως και από τον <strong>δογματισμό, </strong>την άγονη ισχυρογνωμοσύνη. Ο λόγος τροφοδοτεί τον <strong>φρόνιμο δημιουργικό διάλογο</strong>χωρίς να αποκλείει <strong>την ενορατική  έμπνευση</strong>, όταν βρίσκεται  μέσα στα όρια της φρόνησης.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Από τον «λόγο» στον «Λόγο»</em></strong></p> <p><em>Ο λόγος  συνδέεται αναπόσπαστα  με τη <strong>γλώσσα</strong>και τη <strong>λογική</strong>έχοντας κοινή  αναγωγή  στο ρήμα <strong>λέγω</strong>. Η γλώσσα συνιστά την έκφανση του λόγου, ήτοι είναι  το «ένδυμά» του. Κοντολογίς ο λόγος αδικείται εάν συγκρίνεται με τη γλώσσα και  τη λογική.</em></p> <p><em>Το <strong>αρχέγονο</strong>νόημα του όρου ( προσωκρατική σκέψη) σημαίνει την <strong>τάξη, δηλαδή τ</strong>η θεμελιώδη αιτιότητα που διέπει τον κόσμο.</em>«<em>Μια αιώνια ρυθμιστική αρχή»(Ηράκλειτος)<strong>.</strong>Η στωική φιλοσοφία, τον συνδέει με την έννοια του Θεού, αλλά επιβεβαιώνει και το αρχέγονο νόημά του ως βασική τάξη του Κόσμου.</em></p> <p><em>Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο<strong>: « Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος» επιβεβαιώνει την ουσία του.</strong><strong>Ο  Λόγος του σύμπαντος είναι ο Θεός</strong>. </em></p> <p> </p> <p><em> <strong>Η χρυσή αναλογία: το άριστο παράδειγμα</strong></em></p> <p><em>Από το χάραμα, ακόμη, της ανθρώπινης νόησης διατυπώθηκε η απορία: «Πώς το ένα γίνονται πολλά;  Υπάρχει τρόπος να διατηρήσουν τα μέρη σχέση ουσιαστικής συνοχής με το σύνολο»; Ο Πλάτωνας θεωρούσε τη συνεχή γεωμετρική αναλογία «του άκρου και μέσου λόγου», ως τον βαθύτερο κοσμικό δεσμό. </em></p> <p><em>Μια απλή μαθηματική σχέση με πολλά ονόματα, αλλά με το ίδιο νόημα<strong>:  χρυσή τομή ή χρυσός λόγος ή χρυσή αναλογία ή θεϊκή αναλογία ή χρυσός μέσο</strong>ς. Μόνον εάν ο λόγος του συνολικού μήκους προς το μεγαλύτερο τμήμα  είναι ο ίδιος με το λόγο του  μεγαλύτερου τμήματος προς το μικρότερο έχομε τη χρυσή αναλογία(τομή . Χρησιμοποιείται ευθύγραμμο τμήμα  γιατί ο χρυσός λόγος είναι άρρητος αριθμός και δεν μπορεί να εκφραστεί ως απλό κλάσμα.</em></p> <p><em>Η φύση επιδεικνύει πανέμορφες και εκπληκτικές μορφές: φυτά, δέντρα, έντομα, ζώα, παγωνιά … Όλα φανερώνουν την ποιητική αλληλεπίδραση μεταξύ συμμετρίας και ασυμμετρίας. Με την αυτοομοιότητα διαιωνίζεται η αναλογία του αρχικού συνόλου, αντανακλώντας την αναλογική συμμετρία (Φ:1:φ, όπου φ=1/Φ). Ο χρυσός λόγος είναι προφανής σε όλο το ανθρώπινο σώμα. Η φύση πάλλεται ρυθμικά σε κύκλους αύξησης και μείωσης. «Οδός άνω και οδός κάτω μία και αυτή» Ηράκλειτος. Η θετική εντροπία(αταξία) εξισορροπείται με την αρνητική εντροπία (ζωική δύναμη). </em></p> <p><em>Η χρυσή αναλογία κυριαρχεί στα όρια του χάους. Εκεί η τάξη αναδύεται από την αταξία. Παίζει αποφασιστικό ρόλο στη μη γραμμική δυναμική ισορροπία. Είναι ο πιο άρρητος αριθμός άρα η αντίστοιχη θέση που ισορροπεί λογίζεται ως πιο σταθερή και κυριαρχεί σε όλα τα φυσικά φαινόμενα και  δημιουργεί αρμονία και απλότητα( όχι απλοϊκότητα), όπως και απόλυτη οικονομία.</em></p> <p><em> Η φύση αποδεικνύεται ότι λειτουργεί σε  μια διαδικασία <strong>αυτοοργανούμενης κρισιμότητας,</strong>που σημαίνει αύξηση και μείωση, συγχρόνως, αθροιστική και πολλαπλασιαστική, αφαιρετική και διαιρετική. Αυτό που ο Αριστοτέλης αποκαλούσε εντελέχεια( η καταληκτική μορφή) <strong>είναι αποτέλεσμα μιας ασύλληπτης διαδικασίας στο πλαίσιο των χρυσών αναλογιών.</strong></em></p> <p><em> Η χρυσή αναλογία(τομή) αποτελεί την «ενστικτώδη» επιλογή της  φύσης, που διαμερίζεται με αυτοομοιότητα σε όλα τα μέρη και κινεί τη διαδικασία ανάπτυξης. Είναι μια ασύμμετρη(άρρητη στο ελάχιστο επίπεδο) δυναμική ενέργεια που εκδηλώνεται <strong>ως ζωή</strong>. Ο Σωκράτης την αποκαλούσε <strong>«ουράνιο σχέδιο</strong>»! Όλοι μπορούμε να ανακαλύψουμε και να το εδραιώσουμε μέσα μας. </em></p> <p><em>Η ελληνική παράδοση των φιλοσοφικών και ιερών αριθμών μεταγγίσθηκε προσεκτικά στη Χριστιανική Θρησκεία με τον ίδιο τρόπο που ο Χριστός αντικατέστησε τον Απόλλωνα και τον Ερμή, <strong>ως μεσολαβητής  και Λόγος του Θεού</strong>. Ο μόνος λόγος που είναι <strong>ταυτόχρονα ένα και συν ένα</strong>( αυτός και συν εαυτώ) είναι η χρυσή αναλογία (0,618039… και 1,618039…)</em></p> <p><em>Η χρυσή αναλογία, η απλούστερη αλλά και η  πιο εξέχουσα αναλογία, διαιωνίζεται στον κόσμο σε όλα τα επίπεδα, συνθέτει σε μια εύρυθμη συμφωνία την ποικιλομορφία και ενοποιεί τα μέρη και το σύνολο. <strong>Αποτελεί το μεγαλύτερο μυστικό της φύσης</strong>. Ο χρυσός λόγος εκδηλώνεται τόσο στον μικρόκοσμο όσο και στον μεγάκοσμο. Ο πλανήτης Αφροδίτη διαγράφει μια πανέμορφη πεντάφυλλη ροζέτα γύρω από τη Γη μας. Ο Δίας και ο Κρόνος, παράγουν τέλειο χρυσό λόγο με τη Γη. Ακόμη και οι «μαύρες οπές» είναι περιστρεφόμενες με ιδιοστροφορμή την τιμή Φ. Το DNA αντηχεί το Φ.</em></p> <p><em> <strong>Ως μέρος ενός όλου είμαστε ικανοί να εναρμονιζόμαστε σε διαδοχικά επίπεδα βιολογικής και  πνευματικής ανάπτυξης</strong>. Το «εγώ» συνδέεται αρμονικά σε μια ενότητα με το «άλλος» με μια «σχέση» που βρίσκεται στη χρυσή τομή.  Από τη Φιλοσοφία ως την Αισθητική και την Ηθική μία οδός του χρυσού μέτρου, του «μηδέν άγαν», της σωφροσύνης, της φρόνησης, του θάρρους, της δικαιοσύνης, της αγάπης χωρίς υστεροβουλία, της αρμοστικότητας, της Αρετής. <strong>Η Αλήθεια , το Ωραίο και  το Αγαθό αναδύονται από τη σύνθεσή τους στο πλαίσιο της χρυσής αναλογίας, που συνιστά τη «λυδία λίθο»(touch stone) του κόσμου μας</strong>.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός</em></strong></p> <p><em>Ο Λόγος είναι η πιο θεμελιώδης σύλληψη του ανθρώπινου  πνεύματος. Όρος χρήσιμος  σε ολόκληρο το φάσμα της γνώσης. Στα Μαθηματικά εκφράζει την <strong>αναλογία</strong>και στη Θεολογία  αποδίδεται  με την  έννοια «<strong>ιερός Λόγος</strong>». Ο λόγος παραπέμπει στη <strong>βαθύτερη ουσία της έννοιας, </strong>στην νομοτέλεια και εκφράζει πάντα καθολικότητα. Εκφράζει<strong>ενότητα θεωρίας και πράξης</strong>. </em></p> <p><em>Ο λόγος δεν  έπαψε ποτέ να ασκεί γοητεία στον ανθρώπινο νου. Ο Λόγος καθίσταται ο έρωτας για την <strong>αλήθεια</strong>, το <strong>ωραίο</strong>και το <strong>αγαθό</strong>. Η αέναη περιπέτεια της ανθρώπινης  απορίας, στο μεταίχμιο του φιλοσοφικού στοχασμού, της θεολογικής έξαρσης  και της σύγχρονης επιστημονικής σκέψης, για ένα συναρπαστικό ταξίδι  αναζήτησης της «Ιθάκης» του<strong>. Μια πορεία που έχει ως βατήρα, ό,τι ο άνθρωπος με το πνεύμα του συλλαμβάνει. </strong>Εδώ έγκειται η αξία της κρίσιμης   έννοιας του «<strong>χρυσού λόγου»,</strong>ως </em><em>modulus</em><em>  και «πλέξη» του κόσμου.</em></p> <p><em>Η <strong>χριστιανική θεολογία οικειώθηκε την έννοια του λόγου, ως προσωποποιημένο αποκαλυπτικό Λόγο</strong>, όπως παλαιότερα οι  ελληνικοί μύθοι τον Ερμή και  τον Πάνα<strong>. Ο Λόγος πλέον  κατανοείται ο αποκαλυπτικός εξάγγελος του Θεού, ως υπαρκτό και υπεράνθρωπο πρόσωπο, ως Υιός του Θεού και Υιός του Ανθρώπου. Ο Ιησούς, ως αποκαλυπτής της ουσίας του Μοναδικού Θεού  του Χριστιανικού  Κόσμου.</strong></em></p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <ul style="list-style-type:square;"><li> </li> </ul><p><em>Πρώτοι οι Αρχαίοι Έλληνες με μοναδικό τρόπο προσέγγισαν την έννοια του Λόγου και την εξέφρασαν κυριολεκτικά  με την Ελληνίδα Γλώσσα, ακριβώς  επειδή σύμφυτός της είναι ο  <strong>χρυσός λόγος</strong>.</em></p> <p><em>Η φύση  συνιστά το <strong>παράδειγμα</strong>  αξιοθαύμαστης δυναμικής αρμονίας. Μια εξισορρόπηση των κοσμικών αντιθέσεων στο πλαίσιο της χρυσής αναλογίας.</em><em>Η χρυσή αναλογία είναι η οικονομικότερη σύνθεση γιατί παράγει το μεγαλύτερο έργο με την μικρότερη κατανάλωση ενέργειας. Δημιουργεί συνθήκες  ιδανικής αρτίωσης μορφής και ουσίας. Η ομορφιά που αποπνέει η φύση οφείλεται στην ευταξία της αρμονικής αυτοοργάνωσης με  «πλέξη» τη «θεία αναλογία». Οι εφαρμογές της άπειρες: Στη σπειροειδή  φυλλοταξία, τα άνθη, τους  τυφώνες και γαλαξίες. Στις χημικές συνθέσεις….</em></p> <p><em>Ο ανθρώπινος νους  με το αισθητικό ένστικτό του  «διάβασε» το μεγάλο μυστικό της ευμορφίας της φύσεως, την άριστη αρτίωση των στοιχείων της με τη <strong>χρυσή τομή</strong>και την εφάρμοσε  στη ζωγραφική, στην αρχιτεκτονική, στη μουσική... </em></p> <p><em>Ως σύνθεση τέλειας αρμονίας άνισων μερών συνιστά  ιδανική πληρότητα ,από την οποία αναδύεται η λεπτοφυής ενέργεια για κάτι νέο. Είναι το κατώφλι της αρνητικής εντροπίας (ζωτικής δύναμης), δηλαδή <strong>της ζωής</strong>.  Ο Ορθός Λόγος είναι η κοινή αρετή που σφραγίζει την καθολική αρμονία και την ομαλή εξέλιξη της ζωής. Είναι η ιδανική «γλώσσα»  δημιουργικού διαλόγου και συνθέσεως των αντιθέτων μετρήσιμα  και μη. <strong>Οι δυϊσμοί </strong>είναι διαισθητικά <strong>ικανοποιητικοί </strong>αλλά λογικά <strong>αστήρικτοι </strong>και προκαλούν σύγχυση. Ο αλληλοσεβασμός, η ανεκτικότητα  έως την ύπατη αρετή  του πράττειν το αγαθό,  το διαρκές  πρόταγμα της ζωής μας, βρίσκονται πάντα στη <strong>χρυσή τομή</strong>που <strong>δίνει βέλτιστη λύση</strong>.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος</em></strong></p> <p><em>Η  έννοια του Λόγου ως «αιώνια ρυθμιστική αρχή»  είναι ουσιαστικά ασύλληπτη από τον ανθρώπινο νου. Ο άνθρωπος είναι το μόνον ον που αντιλαμβάνεται και  <strong>θαυμάζει</strong>τον υπέροχο Κόσμο με την καταπληκτική <strong>διακριτή ισορροπία</strong>του που ακτινοβολεί.  Διαρκώς προσπαθεί να ερμηνεύσει ό,τι πραγματικά συμβαίνει στη φύση και να το εκφράσει λεκτικά και όχι μόνον.</em></p> <p><em>Μοναδικό «κλειδί αποκρυπτογράφησης» στη προσπάθειά του αυτή συνιστά η χρυσή τομή, με την οποία  επιτυγχάνεται η   <strong>χρυσή αναλογία</strong>.</em><strong><em>Η «θεία αναλογία</em></strong><em>». <strong>Ο ουδός κάθε δραστηριότητας  του Σύμπαντος</strong>. Το δημιουργικό μοτίβο της άριστης λειτουργικότητας και ομορφιάς στον Κόσμο, που εξασφαλίζει και την ιδανική αρμοστικότητα στη ζωή του καθενός μας. </em></p> <p><em>Ο </em> «<strong><em>χρυσός λόγος» είναι η μοναδική προσιτή  στον ανθρώπινο νου  αναλογία που μπορεί να  μάς οδηγήσει</em></strong><em>στην ερμηνεία των μυστικών του Σύμπαντος και να μας φέρει πιο κοντά στον <strong>Λόγο.</strong></em></p> <p><em>Ο <strong>Λόγος ε</strong>ίναι η <strong>σοφία,</strong>η  <strong>Μήτις </strong> των προγόνων μας, η <strong>φρόνηση</strong>. <strong>Η ολιστική πνευματική ενέργεια για πράξη. Η ύπατη αρετή  που αναδύεται από την πολύτροπο-ολιστική  μάθηση και συμφύεται αρμονικά μέσω της χρυσής αναλογίας με όλες τις αρετές του ανθρώπου.</strong></em></p> <p>  </p> <p><em>                                                                   Δημήτρης Κ.   Μπάκας                                      </em></p> <p><em>                                                                      Δεκέμβριος 2019 </em></p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/index.php/user/desmosekdoseis" lang="" about="/index.php/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Fri, 01/10/2020 - 06:34</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2020-01/1178.jpg?itok=zxd3l-vM" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/index.php/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=394&amp;2=comment&amp;3=comment" token="5fa7e17a"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Fri, 10 Jan 2020 11:34:01 +0000 desmosekdoseis 394 at http://eaas.gr  ΧΙΟΥΜΟΡ- ΧΑΜΟΓΕΛΟ-ΧΑΔΙ,  ΩΣ ΗΠΙΕΣ ΑΡΕΤΕΣ http://eaas.gr/news/chioymor-chamogelo-chadi-os-epies-aretes <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden"> ΧΙΟΥΜΟΡ- ΧΑΜΟΓΕΛΟ-ΧΑΔΙ,  ΩΣ ΗΠΙΕΣ ΑΡΕΤΕΣ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p><strong><em>           ΧΙΟΥΜΟΡ- ΧΑΜΟΓΕΛΟ-ΧΑΔΙ,  ΩΣ ΗΠΙΕΣ ΑΡΕΤΕΣ                                                                 </em></strong></p> <p><strong><em>                                                                              Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></strong></p> <p> </p> <img alt="19" data-entity-type="file" data-entity-uuid="8e11e12e-bf32-4e5f-9272-f07087533a42" height="217" src="/sites/default/files/inline-images/1917.jpg" width="162" class="align-center" /><p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><em>Ζούμε σε μια εποχή ολιστικής  υπερβολής! Αφθονία υλικών αγαθών! Υπερβολική ελευθερία στις απολαύσεις και δράσεις μας. Υπερβολική άνεση και χαλαρότητα στις σχέσεις μας. Ισότητα εκτεταμένη μέχρι ισοπέδωσης. Ζούμε σε μαζική κοινωνία μέσα σε χαοτικές συνθήκες και με συνέπειες  εξίσου υπερβολικές. Μας πλημμυρίζει το στρες, το άγχος, οι αμφιβολίες, η σύγχυση και θλίψη, ακόμη, και ο φόβος, η αγωνία μέχρι σημείου απελπισίας. <strong>Και το χειρότερο αναδύεται μια απάθεια και ακηδία</strong>.  <strong>« Δεν διορθώνεται τίποτα»! </strong>Τι φταίει άραγε; Μακάρι να είχαμε μια σίγουρη λύση έτοιμη<strong>. Ζούμε σε μια ιστορική περίοδο κατά την οποία η ασύλληπτη επιστημονική πρόοδος αντισταθμίζεται από την έκπτωση των παραδοσιακών και ηθικών αξιών.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Εισαγωγή</em></strong></p> <p>                  </p> <p><em>Η πιο σπουδαία και συναρπαστική προσπάθεια είναι η <strong>δημιουργία μιας διακριτής  </strong>π<strong>ροσωπικότητας</strong>(ανθρώπινης οντότητας). Είναι η πιο <strong>συναρπαστική δημιουργική δραστηριότητα</strong>, γιατί μας παρέχει τη μεγαλύτερη ανταμοιβή.  Την <strong>προσωπικότητά μας</strong><strong>κανένας δεν μπορεί να μας την πάρει</strong>. Είναι το  μόνο απρόσβλητο κτήμα μας, ως άνθρωποι, και  την οποία εξακολουθούμε να καλλιεργούμε μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής μας. Αυτή η δια βίου επιδίωξη συγκρότησης προσωπικότητας, μπορεί  να διατηρήσει τη ζωή <strong>γοητευτική </strong>έως το τέλος της<strong>. Με αυτή την ασχολία δε νιώθουμε ποτέ ανία ή ακηδία. </strong></em></p> <p><em>Ο <strong>ενθουσιασμός,</strong>η <strong>εμπιστοσύ</strong>νη, ο ο<strong>ραματισμό</strong>ς είναι τα <strong>χρυσά κλειδιά</strong>για μια ολοκληρωμένη  προσωπικότητα. Οι δυσκολίες, ο πόνος και η καταστροφή είναι συνυφασμένα με τη ζωή και κανένας μας δεν πιστεύει ότι ξεπερνιούνται εύκολα. Έτσι ανακύπτει το αντικείμενο  της <strong>διανοητικής</strong>και <strong>πνευματικής ανάπτυξης</strong>της προσωπικότητάς μας, που σημαίνει, <strong>ολιστική καλλιέργεια  του τρόπου  σκέπτεσθαι, συναισθάνεσθαι και πράττειν.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Ο άνθρωπος, ως πρόσωπο και αρετές</em></strong></p> <p><strong><em>Αρετή</em></strong><em>, με την ολιστική  έννοια, σημαίνει δυνατότητα ενέργειας. Ειδικότερα για τον άνθρωπο, ως <strong>πρόσωπο,</strong>  σημαίνει τη <strong>ψυχική</strong><strong>δύναμη για ανθρωπιά</strong>. Αυτό προϋποθέτει μια <strong>βούληση </strong>που αποκτάται με υπομονή και επιμονή, χωρίς την οποία κάθε ηθική πράξη θα ήταν αδύνατη. Οι αρετές είναι οι <strong>ηθικές αξίες στην πράξη.</strong></em><strong><em> Η Αρετή έχει  ολιστικό χαρακτήρα και όλες</em></strong><em>, συνήθως, οι επιμέρους αρετές<strong>έχουν τη μοναδική τους σπουδαιότητα.</strong></em></p> <p><em>                  Ένα <strong>ολόγραμμα αξιών</strong>και <strong>αρετών</strong>  συνιστά το καταπίστευμα του Ανθρώπου στην ιστορική του διαδρομή. Συνήθως θεωρούμε, ως μοναδικές τις «<strong>ισχυρές»</strong>, επιμέρους αρετές: Την <strong>ανδρεία(</strong>θάρρος, ψυχικό σθένος), τη <strong>φρόνηση</strong>, τη <strong>σωφροσύνη</strong>(εγκράτεια), και τη <strong>δικαιοσύνη,</strong>που πρώτοι διατύπωσαν οι Αρχαίοι Προγονοί μας. Ιστορικά έχει προστεθεί σχετικά μεγάλος αριθμός επιμέρους  αρετών. Το πρώτο βήμα, όμως, γίνεται με κάποιες ανθρώπινες ποιότητες που βρίσκονται <strong>στο όριο των αρετών</strong>και χαρακτηρίζονται, ως <strong>ήπιες </strong>,αλλά  από αυτές τις ελάσσονες αρετές αναδύεται μια σπουδαία δύναμη,  που<strong>συμβάλλει καίρια στη καλλιέργεια της Αρετής. </strong></em></p> <p>     </p> <p><strong><em>Χιούμορ( ευφυολόγημα) </em></strong></p> <p><em>Μα είναι αρετή το χιούμορ </em> <em>(&lt; humor= χυμός, υγρό ..);  Και όμως, απαιτείται δύναμη ψυχική για την έκφρασή του και μάλιστα αποβλέπει σε <strong>καλό σκοπό</strong>.  Όταν το <strong>ευφυολόγημα</strong>λέγεται στην ώρα του είναι, όντως, <strong>ωραίο!</strong>Δεν μας ευχαριστεί, αλλά  μάς <strong>προφυλάσσει.</strong>Εκεί έγκειται η   σπουδαιότητά του. Συνιστά αγένεια το να έχει κάποιος ένα περισπούδαστο ύφος<strong>. </strong>Μάλλον είναι γελοίο το να παίρνει κάποιος πολύ σοβαρά, πάντα, τον εαυτό του, γιατί ελλοχεύει, ίσως, αυταπάτη και  φανατισμός. Το χιούμορ αναδύεται από την αρμονική <strong>σύνθεση αλήθειας, γενναιότητας, γλυκύτητας , μεγαθυμίας και ευγένειας</strong>. Η έλλειψή του δεν επηρεάζει σοβαρά την ηθική εκτίμηση, αλλά ένας άγιος χωρίς χιούμορ δεν θα ήταν ολοκληρωμένος και ένας σοφός θα ήταν ελλιπής.</em></p> <p><strong><em>Το χιούμορ </em></strong><em>είναι συνώνυμο με το<strong>πνεύμα, </strong>την  ύπατη ανθρώπινη ανάδυση<strong>.</strong>Δεν αξίζει <strong>η αγάπη χωρίς χαρά  ούτε η χαρά χωρίς χιούμορ</strong>. Το χιούμορ, όπως και το χαμόγελο, καθιστά τα πράγματα λιγότερο τραγικά!<strong>Αμβλύνει την απελπιστική κατάσταση.</strong>Δ<strong>εν ταυτίζεται με την ειρωνεία</strong>, η οποία, εάν και ενίοτε, είναι χρήσιμη, όπως κάθε «όπλο», σαφώς <strong>δεν είναι αρετή, γιατί δεν αποσκοπεί στο αγαθό</strong>, καθόσον <strong> πηγάζει από μίσος. Η ειρωνεία </strong> γελάει σε βάρος του άλλου, ενώ<strong>το χιούμορ, </strong>συνήθω<strong>ς, γελάει με τον εαυτό του</strong>.  Υπερβολή, όμως, του χιούμορ, συνήθως, το καταστρέφει, γιατί συνιστά δείγμα ναρκισσισμού. Ενώ εν  μέτρω έκφραση οδηγεί στην <strong>ταπεινοφροσύνη</strong>.</em></p> <p><em> Μπορούμε να αστειευτούμε με τα πάντα: την αποτυχία, τον θάνατο, την αρρώστια, τα βασανιστήρια…ώστε να αναδύεται <strong>λίγη χαρά</strong>, γ<strong>λυκύτητ</strong>α και <strong>ελαφράδα</strong>. Το χιούμορ έχει <strong>διακριτή αξία,</strong>γιατί μετουσιώνει τη <strong>θλίψη σε χαρά</strong>, το <strong>μίσος σε αγάπη</strong>, την <strong>απογοήτευση σε κωμικό</strong>, την <strong>απελπισία σε ευθυμία</strong>. Αφοπλίζει τη σοβαρότητα, τα δόγματα, την προσβολή … «Με περισσότερο καρκίνο από δικό μου πεθαίνεις!!!»( Γούντι Άλεν)!.. Είναι « <strong>το χαμόγελο της λογικής</strong>»… Ενεργεί, ως εάν  <strong>αδελφικός χαιρετισμός</strong>και συνιστά αίσθημα<strong>τρυφερότητα</strong>ς, ενώ η ειρωνεία είναι  εκδήλωση<strong>περιφρονητικής και εχθρικής εναντίωσης.</strong></em></p> <p><em>                  Το ευφυολόγημα δ<strong>ίνει  διέξοδο</strong>και δεν είναι ούτε <strong>σοβαρότητα, </strong>ούτε <strong>επιπολαιότητα</strong>. Είναι μια <strong>ποιοτική μεσότητα, </strong>ίσως,  αμφίβολη<strong>,</strong>αλλά αποκαλύπτει το μάταιο σε κάθε σοβαρό και το σοβαρό σε κάθε επιπόλαιο<strong>.</strong><strong>Γι’ αυτό χαρακτηρίζεται, ως αρετή.</strong><strong>Ήτοι ο άνθρωπος με το χιούμορ γελάει καθώς πρέπει, </strong>ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο<strong>, όταν πρέπει και με ό,τι  πρέπει…</strong>. <strong>Είναι μια χαρωπή απογοήτευση</strong>, που πλησιάζει την <strong>πνευματική διαύγεια</strong>  και την καλή πίστη μας και ως χαρά πλησιάζει την <strong>αγάπη</strong>.  <strong>Εδώ φαίνεται το μεγαλείο της αρετής που λέγεται ευφυολόγημα ( χιούμορ). </strong></em></p> <p> </p> <p><em> <strong>Χαμόγελο ( μειδίαμα) </strong></em></p> <p><strong><em>Όταν η ψυχή μας είναι χαρούμενη φαίνεται στο πρόσωπό μας, που λάμπει με ένα πλατύ χαμόγελο, ωσάν να υποδέχεται τον άλλον ή και την ίδια τη ζωή. </em></strong><em>Τα χείλη μας δεν είναι συνοφρυωμένα  και  σφιχτά , αλλά χαλαρά και μισάνοιχτα. <strong>Η ματιά μας λαμπυρίζει</strong>. Δεν είμαστε σκυθρωποί.  Το χαμόγελο δεν είναι γέλιο, αλλά κάτι πολύ παραπάνω.Το γέλιο είναι μια έκρηξη, που ίσως, χλευάζει και πληγώνει<strong>. Το χαμόγελο συγκρατεί την ενέργεια της ζωής</strong>και τ<strong>ην εξακτινώνει</strong>. Αυτό εκδηλώνει ότι αποδραματοποιούμε τον θυμό,  υπερβαίνουμε τον εαυτό μας, και  ίσως, τον <strong>ταπεινώνουμε</strong>δημόσια. Συνιστά μια ανύψωση του άλλου και του εαυτού μας συγχρόνως.<strong>Ήτοι, θέτουμε τον εαυτό μας σε ίση μοίρα με τον άλλον, άρα ταυτίζεται με την ηθική  στάση</strong>. Είναι ένας <strong> τόνος της αγάπης</strong>. <strong>Μια ρήξη και απομάκρυνση από τη βία και το μίσος. Ο σοφός πάντα είναι χαμογελαστό</strong>ς. Ο Βούδας χαμογελά. <strong>Μια θέαση των πραγμάτων  από οπτική γωνία ανώτερης συνείδησης</strong>.</em></p> <p><em>Η ζωή μας δίχως  χαμόγελο είναι  <strong>απλή  επιβίωση</strong>. <strong>Μια ζωή χωρίς χαμόγελο είναι μια ζωή χωρίς ζωή!</strong>Με  το χαμόγελο η ζωή γίνεται πληρέστερη, γιατί  αποκτά υψηλότερο νόημα. <strong>Ολόκληρη η ζωή γίνεται χαμόγελο</strong>. Γίνεται <strong>ποίηση του κόσμου</strong>.<strong>Μια ποίηση  στην απόλυτη ευχέρεια του καθενός μας. Αρκεί να μάθει να χαμογελάει κανείς</strong>. <strong>Το χαμόγελο εκφράζει την ανθρωπινότητά μας. </strong>Τα όσα έχουν ειπωθεί, από επώνυμους και ανώνυμους  για το <strong>χαμόγελο</strong>είναι άπειρα:<a name="_ftnref1" title="" id="_ftnref1"><strong>[1]</strong></a></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Χάδι ( θωπεία-ηχάδιον ,  χαιρετισμός)</em></strong></p> <p><em> Η λέξη «χάδι» προκύπτει από τη λέξη «<strong>ηχάδιον»,</strong>που είναι υποκοριστικό του «ήχος» με σημασία <strong>νανούρισμα</strong>, <strong>τραγουδάκι</strong><strong>, κανάκεμα</strong>. Ήτοι, <strong>ουσιαστικά σημαίνει λέω ένα «καλό λόγο» για τον συνάνθρωπό μου</strong>! Ή «<strong>ένα καλό λόγο προς το Θεό». </strong>Η συνηθισμένη φράση που ακούγεται από τους πιστούς το βράδυ της Ανάστασης: «<strong>Θα πάμε στον Καλό Λόγο</strong>» είναι το τροπάριο «<strong>Την Ανάστασίν σου, Χριστέ Σωτήρ, άγγελοι υμνούσιν εν ουρανοίς και ημάς τους επί γης καταξίωσον εν καθαρά καρδία Σε δοξάζειν</strong>….».  Αυτός είναι ο<strong>Καλός Λόγος</strong>ή αλλιώς ο <strong>Λόγος της Αναστάσεως</strong>. Ένα τροπάριο <strong>ελπίδας, θριάμβου</strong>, που πλημμυρίζει ευτυχία και χαρά την καρδιά κάθε χριστιανού. </em></p> <p><em>Στη συνέχεια έλαβε την έννοια του«ψαύω απαλά με τα δάχτυλα»  ήτοι  <strong>θωπεύω</strong>. Αλλά στην ουσία σημαίνει<strong>:   Εκφράζω τρυφερότητα</strong>,  <strong>περιποιούμαι, </strong>που αναγνωρίζεται<strong>, ως «χάδι», ως ένα ελαφρύ άγγιγμα για εκδήλωση αγάπης, έρωτα, εύνοιας και προστασίας.</strong><strong>Ένα χάδι έχει πάντοτε</strong> <strong>ιαματικές ικανότητες</strong>. Αλήθεια πόση ανάγκη έχουμε από στιγμές τρυφερότητας οι άνθρωποι; Και πως δρουν αυτές στο «είναι» μας; <strong>Σίγουρα συνιστούν μια λύτρωση της ψυχής μας.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός</em></strong></p> <p><em>Η ανθρώπινη ιστορική εμπειρία μάς έχει κληροδοτήσει σοφά συμπεράσματα, τα οποία οφείλουμε να μη αγνοούμε, όταν θέλουμε να δομήσουμε μια καλύτερη <strong>προσωπικότητα</strong>και μια υγιή <strong>κοινωνία.</strong>Κάποια ιδανικά αξίζουν περισσότερο από άλλα.<strong>  Είναι καλύτερο να ζούμε με αγάπη παρά με μίσος</strong>, γιατί η <strong>αγάπη πλαταίνει την προσωπικότητα</strong>, ενώ το μίσος τη στενεύει<strong>. Καλύτερα να ζούμε με εμπιστοσύνη παρά με φόβο, γιατί ο  φόβος παραλύει τις προσπάθειές μας, ενώ η εμπιστοσύνη μας καθιστά ικανούς να αναπτύξουμε τις δυνατότητές μας.</strong>Είναι, οπωσδήποτε, καλύτερα να ζούμε σε <strong>συνεργασία παρά με αντιπαλότητα, </strong>που μας απομονώνει. Ο άνθρωπος δεν σε θέση να πραγματώσει ολιστικά  τη ζωή του, <strong>χωρίς αρμονικές σχέσεις</strong>με τους συνανθρώπους του. </em></p> <p><em>Σήμερα, όμως, δεν λέμε μήτε <strong>«καλημέρα» μεταξύ μας</strong>. Δεν λέμε ένα «<strong>χαίρετε»</strong>, λες και είμαστε «μαλωμένοι»! Φυσικά δεν αναφερόμαστε στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και  στη γειτονιά μας , στην πολυκατοικία , στο οικοδομικό τετράγωνο. Τι <strong>κρίμα!</strong>! Και ύστερα  διαμαρτυρόμαστε, γιατί δεν νιώθουμε ασφάλεια!  Πήραμε  κατοικίδιο ζώο για συντροφιά και <strong>χάσαμε τον ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ μας</strong>!</em></p> <p><em>Και, ίσως , το χειρότερο, δεν έχουμε ένα «καλό λόγο» για τον άλλον. «Όλοι φταίνε», «όλοι το ίδιο είναι»!! Αλλοίμονο!! Και, όμως, υπάρχουν ανάμεσά μας πάντα <strong>υπέροχοι συνάνθρωποι</strong>. Τον «<strong>καλό λόγο</strong>» για τον συνάνθρωπό τον χρωστάμε στον εαυτό μας, στην Κοινωνία μας, στην Πατρίδα μας!!!</em></p> <p> </p> <p><strong><em> Αποτιμήσεις </em></strong></p> <p><em>Ο συντομότερος δρόμος, που οδηγεί στην ευτυχία χαράσσεται από το <strong>ορθώς  σκέπτεσθαι</strong>,  το  την ευαισθησία του <strong>συναισθάνεσθαι κ</strong>αι τη  δική μας βούληση του <strong>πράττειν </strong>σύμφωνα με το γενικότερο καλό. Η απλή απόλαυση, που είναι ουσιαστική για τη ζωή μας , <strong>δεν πρέπει να  ταυτίζεται</strong>με την ίδια τη ζωή μας.  <strong>Ωραία ζωή,</strong>χωρίς <strong>ωραίες σχέσεις με τους συνανθρώπους</strong>μας, <strong>δεν υπάρχει</strong>. Σχέσεις όμως μεταξύ μας χωρίς  <strong>ήπιες αρετές και αγάπη</strong>  είναι <strong>ανέφικτες</strong>.</em></p> <p><em>Το <strong>χιούμορ</strong>, το <strong>χαμόγελο </strong>και το <strong>χάδι ε</strong>ίναι τα πιο ισχυρά <strong>ενδόσιμα</strong>για κάθε αρετή. Είναι τα προοίμια της χαράς, της καλοσύνης, της αλήθειας. Από αυτές τις  ήπιες αρετές  αναδύεται η <strong>πραότητα (γλυκύτητα).</strong>Ήτοι, η αρετή της <strong>ευλυγισίας</strong>, της υπομονής, της αφοσίωσης και  της <strong>αρμοστικότητας</strong>. Η Μηχανικοί το γνωρίζουν καλά, ότι ο <strong>πιο στέρεος φορέας είναι το τριαρθρωτό τόξο</strong>, γι’ αυτό το προτιμούν στις κατασκευές  που σχεδιάζουν.  <strong>Το χιούμορ, το χαμόγελο και το χάδι είναι οι πιο δόκιμες αρθρώσεις στις ανθρώπινες σχέσεις</strong>.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος</em></strong></p> <p><em>Οι Αρχαίοι Έλληνες και κυρίως οι Αθηναίοι υπερηφανεύονταν πως αυτοί έγιναν κοινωνοί της <strong>πραότητας σ</strong>τον κόσμο( </em><em>Jackeline</em><em>de</em><em>Romilly</em><em>)  Στην <strong>πραότητα διέκριναν το αντίθετο της βαρβαρότητας</strong>και επομένως ένα συνώνυμο του <strong>πολιτισμού</strong>. Και ο Δυτικός πολιτισμός είναι όντως ο <strong>Ελληνικός  Ανθρωπισμός</strong>.  «Όποιος, σήμερα, <strong>σκέπτεται ανθρώπινα  σκέπτεται ελληνικά»!</strong>. Η πραότητα είναι  το αντίθετο του θυμού, της χυδαιότητας, της βίας. Δεν είναι μια απλή αρετή αλλά μια σύνθεση-συνάντηση αρμονική περισσοτέρων ήπιων αρετών και, οπωσδήποτε, του <strong>χιούμορ , του χαμόγελου και του χαδιού</strong>.  Η<strong>πραότητα</strong>σημαίνει καλούς τρόπους, ευμένεια και έχει πολύ υψηλότερο ρόλο. Γίνεται γενναιοδωρία και καλοσύνη</em><em>για τον δυστυχισμένο.. Στον ένοχο <strong>επιείκεια</strong>, <strong>προσήνεια </strong>και <strong>κατανόηση.</strong>Στους αγνώστους γίνεται <strong>ανθρωπινότητα και ανθρωπιά( έλεος).</strong></em></p> <p><em> Στην πολιτική η <strong>πραότητα γίνεται διαλλακτικότητα, ανοχή, συνεργασία</strong>… Κάπου στο βάθος διαφαίνεται ότι θέλουμε το καλό του άλλου, στο μέτρο που δεν  παραβιάζουμε άλλο καθήκον μας. Από αυτή την υπέροχη αρετή της λεπτότητας <strong>αναδύεται ο δημοκρατικός πολίτης</strong>, που βρίσκεται στην ποιοτική  χρυσή τομή  ανάμεσα στον <strong>δύστροπο και</strong>τον <strong>τραχύ, </strong> τον <strong>δουλοπρεπή</strong>και <strong>απαθή- αδιάφορο</strong>. </em></p> <p><em>Η <strong>βασιλική οδός της κάθε εξέλιξης</strong>σαφώς διήκει μέσα από τις ατομικές και συλλογικές ποιοτικές ικανότητές  μας. Κοντολογίς <strong>από τις  αξίες και τις αρετές  μας. Οι μεμονωμένοι άνθρωποι έχουν προ πολλού πάψει να είναι ικανοί για ανεξάρτητη ύπαρξη</strong>, γιατί όλοι μας   στηριζόμαστε,  όλο και περισσότερο, σε <strong>αμοιβαία συμπληρωματικές δεξιότητες</strong>.</em></p> <p><em> Η <strong>ολιστική ψυχική ανάπτυξη εμφανίζεται ως καθήκον έναντι της Ανθρωπότητας , γιατί έτσι μπορούμε να αποφύγουμε τον εκφυλισμό</strong>. Τότε αναδύεται μέσα μας αίσθημα συμμετοχής <strong>μας</strong>σε ένα δρόμο προς μια <strong>υπέρτερη Πραγματικότητα για τους επιγόνους μας.</strong></em></p> <p><em>                                                                                        Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p><em>                                                                                                Νοέμβριος 2019</em></p> <div>  <hr align="left" size="1" width="33%" /><div id="ftn1"> <p style="margin-left:36pt;">·             <a name="_ftn1" title="" id="_ftn1"><em><strong>[1]</strong></em></a><em>Δεν υπάρχει τίποτα πραγματικά όμορφο, όσο το χαμόγελο του συνανθρώπου σου.</em></p> <p style="margin-left:36pt;">·             <em> Ένα ζεστό χαμόγελο είναι μια λιακάδα μέσα στο σπίτι το καταχείμωνο</em></p> <p style="margin-left:36pt;">·             <em>ζεστό χαμόγελο είναι η διεθνής γλώσσα της καλοσύνη.</em></p> <p style="margin-left:36pt;">·             <em>Ένα χαμόγελο δεν στοιχίζει τίποτα, κι όμως είναι πολύτιμο. </em></p> <p style="margin-left:36pt;">·             <em>Ό,τι θέλεις θα το πάρεις ευκολότερα με το χαμόγελο παρά με το σπαθί σου Σαίξπηρ</em></p> <p style="margin-left:36pt;">·             <em>Όταν όλοι νομίζουν πως όλα είναι άσχημα, εγώ πάντα χαμογελάω. Είναι ό,τι καλύτερο για να αντιμετωπίσεις τη ζωή</em></p> <p style="margin-left:36pt;">·             <em>Τα βρέφη δεν μπορούν να μιλήσουν. Χαμογελούν, όμως</em></p> <p style="margin-left:36pt;">·             <em>Το χαμόγελο είναι η γέφυρα που ενώνει</em></p> <p style="margin-left:36pt;">·             <em>Χαμογελάτε, είναι μεταδοτικό!</em></p> <p> </p> </div> </div> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/index.php/user/desmosekdoseis" lang="" about="/index.php/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Mon, 11/25/2019 - 04:33</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-11/1917.jpg?itok=CP0qXb2R" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/index.php/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=367&amp;2=comment&amp;3=comment" token="3c9a11b2"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Mon, 25 Nov 2019 09:33:03 +0000 desmosekdoseis 367 at http://eaas.gr ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ ΣΣΑΣ http://eaas.gr/news/eisegese-stoys-mathetes-tes-ssas <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ ΣΣΑΣ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p><strong><em>                                                   ΕΙΣΗΓΗΣΗ</em></strong></p> <p><strong><em>                             ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ ΣΣΑΣ  13Νοε. 19</em></strong></p> <p><strong><em>                                                 Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><em>Δεν υπάρχει μεγαλύτερη  χαρά και πιο  ξεχωριστή τιμή από το να απευθύνεται κάποιος  ηλικιωμένος σε νέους συνανθρώπους μας. <strong>Ειδικά , όταν πρόκειται για τους Σπουδαστές της ΣΣΑΣ</strong>. Οι νέοι μας, πάντοτε,  είναι οι <strong>καλές ελπίδες της Πατρίδας</strong>μας, αλλά και όλης της ανθρωπότητας.</em></p> <p><em>  Δεν υπάρχει άλλο υπέρτατο  καθήκον τον καθένα από εμάς, που είχαμε το δώρο της ζωής, από τη δια <strong>βίου φροντίδα για τη  βελτίωση της  ανθρώπινης ποιότητας</strong>, ώστε <strong>να υπάρξει μια παγκόσμια υπέρτατη πραγματικότητα,</strong><strong>όπου οι άνθρωποι να ζουν μέσα σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον ειρήνης και ευτυχίας.</strong>Από αυτό το καθήκον, και ως ελάχιστη προσφορά, αποδέχθηκα να απευθυνθώ με λίγα ταπεινά λόγια στο υπέροχο σημερινό ακροατήριο.</em></p> <p><em> Από τα βάθη της ψυχής μου <strong>ευχαριστώ για τη μεγάλη τιμή τόσο τη Διοίκηση της Σχολής και </strong> προπαντός τους <strong>εκλεκτούς νέους μας</strong>αυτής της υπέροχης Πατρίδας, οι οποίοι θα αναλάβουν σε λίγο  την ευθύνη  της Κοινωνίας μας, υπηρετώντας στο πιο ευαίσθητο σύνολο, τις <strong>Ένοπλες Δυνάμεις</strong>μας .</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Εισαγωγή </em></strong></p> <p><em>Η χωρίς προηγούμενο   τεχνική ανάπτυξη, που μας προσφέρει έναν ασύλληπτο όγκο υλικών αγαθών και ανέσεων δε μας εξασφάλισε ικανοποιητική ευτυχία! Ο φόβος και ο τρόμος καλά κρατούν. <strong>Ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου παραμένει, ίσως, ο ίδιος ο άνθρωπος( εαυτός του). </strong>Η ειρήνη, η κοινωνική δικαιοσύνη, η δημοκρατία, η ισονομία, η αρμονική συνύπαρξη μεταξύ των ανθρώπων και η αντιμετώπιση τού φυσικού περιβάλλοντος βρίσκονται δυστυχώς σε μια διαρκή κρίση. </em></p> <p><em>Η <strong>παιδεία</strong>,  με την ευρύτερη έννοιά της, συνιστούσε, συνιστά  και θα συνιστά τον ισχυρότερο παράγοντα ανάδυσης δύναμης για <strong>εξέλιξη τ</strong>ου ανθρώπου.  Είναι ο <strong>οδοδείχτης της ζωής</strong>. <strong>Δεν είναι μια καθαρή γνώση, αλλά μια ευρύτερη καλλιέργεια, που  επιτρέπει την κατανόηση της ανθρώπινης ύπαρξης  ενταγμένης στην κοινωνία και τον κόσμο, ώστε να ευνοείται η ανάπτυξη ανθρώπων, ως πρόσωπα</strong>.. </em></p> <p><em>Η παιδεία μετεξελίχθηκε σε εκπαίδευση και είναι διασπασμένη σε πολλούς κλάδους σπουδών, λόγω της άμεσης ανάγκης κάλυψης του τεράστιου όγκου των πληροφοριών. Ταυτόχρονα όμως ανεφύησαν πολλά <strong>τυφλά σημεία γνώσης</strong>. Οι Αρχαίοι Έλληνες, πρωτοπόροι στην παιδεία που αποβλέπει σε αυτό τούτο το <strong>ανθρώπινο είναι</strong>προσωποποιούσαν την όλη νοημοσύνη με Θεά. Της είχαν δώσει το όνομα <strong>Μήτις</strong>και την θεωρούσαν ως την πρώτη σύζυγο του Δία και την Μητέρα της Θεάς της Σοφίας, Αθηνάς (όντως υπέροχος  συμβολισμός!). Ήτοι η <strong>Παιδεία-Αγωγή συνιστούσε το σύνολο των διανοητικών ικανοτήτων, που συνδυάζουν διαίσθηση, αγχίνοια, πρόβλεψη, ευελιξία πνεύματος, άγρυπνη προσοχή, αίσθηση επικαιρότητας κοκ. (</strong>Ο Οδυσσέας ονομαζόταν πολυμήτις).</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Επιτηδειότητες και αρετές </em></strong></p> <p><em>Η φύση έπλασε τον άνθρωπο «γυμνόν τε και ανυπόδητον και άοπλον». Κοντολογίς, χωρίς κάποιο κυρίαρχο γνώρισμα για την προστασία του στις εχθρικές συνθήκες του περιβάλλοντος, όπως το μάτι του αητού και του ελαφιού το πόδι.  Ο άνθρωπος, ως αντιστάθμισμα έχει τον <strong>μοναδικό εγκέφαλό</strong>του, από τον οποίο αναδύονται οι <strong>τεράστιες  πνευματικές δυνατότητες</strong>, που υπερακοντίζουν όλες τις  αδυναμίες του. Με τις <strong>ικανότητες τού εγκεφάλου του</strong>ο άνθρωπος <strong>σκέπτεται, αισθάνεται και πράττει</strong>. Αναζητεί δηλαδή γνώσεις, που τον οδηγούν στην <strong>αλήθεια</strong>, καλλιεργεί την ευαισθησία του αναζητώντας το <strong>κάλλος</strong>και αποκτά τη δύναμη να πράττει το <strong>αγαθό </strong>με διαρκή εξάσκηση. <strong>Αυτή η πολύπτυχη και ολιστική ανάπτυξη επιτυγχάνεται με την αγωγή, ήτοι με την ευρεία(ολιστική) παιδεία. </strong></em></p> <p><em>Με τις μοναδικές του νοητικές και πνευματικές  ικανότητες επεμβαίνει καθοριστικά στη βούλησή του προς την <strong>πραγμάτωση αξιών και την απόκτηση αρετών</strong>. Ως μια εξελικτική πορεία προς το νεότερο και κυρίως προς το πολυπλοκότερο  η αγωγή, είναι διαδοχή πολλαπλών τοκετών νέων ιδεών και δυνατοτήτων και κατά συνέπεια συνυπάρχουν και  οι «ωδίνες τοκετού». Την αγωγή τη χαρακτηρίζει ένα σύνδρομο πόνου και άλγους. <strong>Μορφώνω,  σημαίνει παιδεύω.  Γι’ αυτό οι αρχαίοι πρόγονοί μας  θεωρούσαν ότι η αγωγή πρέπει να γίνεται στο μεταίχμιο της παιδείας (παιδεμού) και της παιδιάς (παιχνιδιού).  Αυτή είναι και  η μεγάλη δυσχέρεια της αγωγής, καθόσον από τη φύση του ο άνθρωπος έχει ροπή προς τη φυγοπονία, γι’ αυτό  η ανθρώπινη σμίλευση μένει ελλιπής με συνέπεια να  δημιουργούνται μορφές, ατομικές και συλλογικές, ατελείς  και παράμορφες</strong>. </em></p> <p><em>Αρετή  είναι ένας τρόπος ύπαρξης και ζωής  που έχει κατακτηθεί με την έξη .  <strong>Αρετή   είναι το ευ ζην.</strong><strong>Μια επιθυμία και μια  καλή προαίρεση προαπαιτούν όλες οι αρετές.  Κάθε αρετή καταχτιέται και χωρίς επιθυμία είναι αδύνατη. Επιθυμούμε δηλαδή ή να είμαστε  άνθρωποι ή απάνθρωποι. Οι αρετές είναι οι ενσαρκωμένες αξίες μας, γι’ αυτό  είναι πάντοτε δυσχερέστατες.</strong></em></p> <p><em>Οποιαδήποτε ικανότητα, που <strong>δεν έχει ως σκοπό το γενικό καλό</strong>εξελίσσεται σε απλή <strong>επιτηδειότητα.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em> Αυτοεκτίμηση(self-esteem)  και αρμοστικότητα(fitness)</em></strong></p> <p><strong><em>Αυτοεκτίμηση ε</em></strong><em>ίναι η σε ιδανικό μέτρο εκτίμηση του εαυτού με  προσανατολισμό  το ευρύτερο καλό, από το οποίο επωφελείται και το άτομο. Είναι ο βασικός παράγοντας καθορισμού  των ορίων μας, σε σχέση με το περιβάλλον. Αποχτιέται με τη διαρκή και προσεχτική αυτογνωσία και αυτοσυνειδησία. Συνιστά την πηγή ενέργειας του εαυτού μας. <strong>Τη μπαταρία της ψυχής μας. </strong>Όποιος αποκτήσει υγιή <strong>αυτοεκτίμηση</strong>θα καταβάλλει πάντα προσπάθεια για να φροντίζει και να προστατεύει τον εαυτό του από τα αίτια προσβολών που τον ταπεινώνουν. Δε θα θεωρεί τους άλλους υπεύθυνους για τις πράξεις του και δεν θα  απομονώνεται και δε θα  αποξενώνεται από την κοινωνία.</em></p> <p><em> Η συναίσθηση της αξίας του εαυτού μας είναι ο <strong>μοναδικός δρόμος</strong>  <strong>να γίνει κανείς Άνθρωπος</strong>με ψυχική υγεία, ευτυχία, με δημιουργικές ανθρώπινες σχέσεις, κατάλληλο μέλος της κοινωνίας, <strong>τουτέστιν να αποκτήσει την αρετή της αρμοστικότητας(fitness).</strong></em></p> <p><em>Ό,τι ισχύει για το άτομο, ισχύει και για <strong>κάθε κοινότητα ανθρώπων, λαών και εθνών</strong>. Χωρίς θετική αυτοεκτίμηση και αρμοστικότητα δεν επιβιώνουν.  Οι Λαοί πέτυχαν ιστορικά επιτεύγματα, όταν είχαν θετική αυτοεκτίμηση και ευημέρησαν, όταν επέτυχαν σταθερή αρμοστικότητα<strong>. Κάθε καταστροφή και ήττα επέρχεται, όταν ανακύψει πληγωμένη εθνική συνείδηση! </strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός</em></strong></p> <p><em> Η <strong>ανθρώπινη προσωπικότητα</strong>, που συνιστά τον απώτερο σκοπό της αγωγής, <strong>είναι η ισόρροπη και αρμονική βιωματική πλήρωση όλων των αξιών, ώστε να διαπλασθούν πρόσωπα- μέλη ικανά  και υπεύθυνα για αυτονομία και αυτοτέλεια</strong>. Η ανάθεση του παραπάνω έργου σε απόλυτα εξειδικευμένους είναι μερικώς ορθή και μας βολεύει επιφανειακά. Επειδή, όμως, τα μεγάλα κοινωνικά θέματα της ζωής μας  είναι ευθύνη όλων μας και απαιτείται η συμμετοχή  μας, είναι απόλυτα απαραίτητη <strong>μαζί με την εξειδικευμένη εκπαίδευση και μια γενικότερη, ολιστική Παιδεία</strong>, από την οποία θα αναδύεται μια <strong>ολιστική νοημοσύνη ως αρετή</strong>, που θα μας καθιστά ικανά για συμμετοχή στη δημιουργία Κοινωνίας  μέλη. <strong>Και αυτό συνιστά προσωπικό μας καθήκον, πρόταγμα και στοίχημα.</strong></em></p> <p><strong><em> Η αντιπαλότητα μεταξύ μας για την απόκτηση ισχύος και εξουσίας καλλιεργεί μίση και πάθη και αναδύονται ο φόβος και  η ανασφάλεια  και προκαλείται  ένας φαύλος κύκλος και μια χωρίς προηγούμενο βαρβαρότητα. Η πραότητα και η ηπιότητα, από τις οποίες αναδύεται κάθε πολιτισμός βρίσκονται σε φοβερή ύφεση. Έχουμε λησμονήσει, δυστυχώς, ότι  όλοι μας είμαστε γεννήματα αγάπης!!!</em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>Συμπεράσματα</em></strong></p> <p><strong><em>Οφείλουμε να ανακτήσουμε τη χαμένη ισορροπία, ως  μέλη της κοινωνίας και της Πατρίδας μας. </em></strong><em>Κάθε αρετή συνιστά μια εσωτερική δύναμη προς την κατεύθυνση του αγαθού. Μια αντίσταση σε μια αδυναμία που μας σπρώχνει προς το  κακό. Η <strong>φρόνηση </strong>αντιπαλεύει την <strong>αυταπάτη και το ψέμα.</strong>Η <strong>σωφροσύνη την υπερβολή, το θάρρος τον φόβο και η δικαιοσύνη την τάση προς αδικία….</strong></em></p> <p><strong><em>Η αγάπη  και φροντίδα του εαυτού μας  συνιστά το πρωταρχικό στοιχείο για καταβολή προσπάθειας και κόπου για ανάπτυξη της θετικής αξιοπρέπειας. Τότε το άτομο ζητά λιγότερα από τους άλλους και περισσότερα από τον εαυτό του. Όσο λιγότερα απαιτεί  από τους άλλους, τόσο περισσότερο τους εμπιστεύεται. Όσο περισσότερο εμπιστεύεται τον εαυτό του και τους άλλους, τόσο πιο πολύ  μπορεί να αγαπάει. Τόσο πιο λίγο φοβάται τους άλλους, τόσο πιο πολλά οικοδομεί μαζί τους. Τόσο καλύτερα τους γνωρίζει. Τόσο πιο στέρεοι είναι οι δεσμοί και οι γέφυρες ανάμεσα σε αυτόν και τους άλλους</em></strong><em>.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος </em></strong></p> <p><em>  Το καθήκον των παλαιοτέρων γενεών και της Κοινωνίας είναι η <strong>παιδεία-αγωγή</strong>( education). Σιγά -σιγά μετατρέψαμε αυτό το ρόλο σε μια παροχή <strong>γνώσης δίκην «τροφής»</strong>. Το παιδί μπουκώνεται με το ζόρι για να ξέρει περισσότερα για να μπορεί να ανταπεξέλθει στον ανταγωνισμό, για να γίνει κερδισμένος και να κάμνει τους άλλους χαμένους. Υποβαθμίστηκε το <strong>e-ducere</strong>,  που σημαίνει <strong>«οδηγώ ένα παιδί έξω από τον εαυτό του και το παρακινώ να αυτοδομηθεί»</strong>σε  <strong>educare</strong>που σημαίνει «εκτρέφω». <strong>Τα Σχολεία δεν λειτουργούν ως ιδρύματα καλλιέργειας νέων ως ανθρώπινα πρόσωπα.</strong></em></p> <p><strong><em>Η αναγέννηση της κοινωνίας προϋποθέτει αναγέννηση του ατόμου, ως νέα έννοια του πολίτη και μέλους της σύγχρονης κοινωνίας</em></strong><em>.<strong>Ένα ολόγραμμα αρετών οφείλομε να συμπεριλάβουμε στην παιδεία μας, εάν θέλουμε να δομήσουμε ένα στέρεο ηθικό φορέα ανάπτυξης ανθρώπινης προσωπικότητας. </strong>Τότε εμπεδώνονται στη συνείδησή μας<strong>  η φρόνηση, η αυτάρκεια, η  ανδρεία και η δικαιοσύνη  και αναδύονται η πίστη, η βελτιοδοξία, και η ελπίδα όπως και όλες οι επιμέρους αρετές μέχρι τη φιλία και την ανυστερόβουλη αγάπη..</strong></em></p> <p><strong><em>Ας  εναρμονιστούμε με το περιβάλλον μας, φυσικό και ανθρώπινο, με τον Κόσμο ολόκληρο με την ολιστική μας βιολογική, πνευματική και ψυχική καλλιέργεια. Ας αναπτύξουμε την αυτοεκτίμηση και την ολιστική(θετική και αμυντική) αρμοστικότητα  καλλιεργώντας όλες τις βασικές αξίες και αρετές</em></strong><em>.  <strong>Ας  πλημμυρήσει η ψυχής μας με το  φως</strong> της <strong>αλήθειας,</strong>που οδηγεί στο <strong>τακτ της ορθής ολιστικής κρίσης (φρόνηση)</strong>, ας αναπτύξουμε την <strong>λεπταισθησία</strong>για να ευφρανθούμε το απανταχού διάχυτο <strong>κάλλος</strong>και ας καταβάλουμε κάθε προσπάθεια <strong>για πράξη του  ηθικού αγαθού</strong>. </em></p> <p><em> <strong>Τότε θα νιώσουμε την αυτοπεποίθηση, την εμπιστοσύνη, την ελπίδα, τη φιλία και την αγάπη. </strong>Τουτέστιν θα κατακτήσουμε<strong>την  αληθινή ηθική ωραιότητα.</strong></em></p> <p><strong><em> Τότε θα είμαστε ικανοί να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον που θέλουμε να ανήκουμε και εκείνο μας  δέχεται ως μέλος του. </em></strong></p> <p><strong><em>Τότε θα αμβλυνθεί η ανασφάλεια και θα επικρατήσει η βελτιοδοξία.</em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός ζωγραφικού έργου</em></strong><em>(<strong>εμπνευσμένο από την αρχική αποστολή της ΣΣΑΣ))</strong></em></p> <p><em> Μπορεί, άραγε, ένα ζωγραφικό έργο να επηρεάσει τον τρόπο <strong>σκέπτεσθαι, συναισθάνεσθαι και πράττειν</strong>του ανθρώπου; </em></p> <p><em>(1. <strong>Σκοπός-μήνυμα</strong>: Η μοναδικότητα της ένδοξης πορείας της <strong>Θεραπευτικής</strong>(Τέχνης) </em></p> <p><em>2. <strong>Σύνθεση</strong>: Μνημεία-σύμβολα από την ιστορία, όπως:</em></p> <ul><li><em>Η «<strong>μεταφορά του τραυματία  μαχητή</strong>». </em></li> <li><em>Ο <strong>Λευκός Πύργος</strong>, σύμβολο της Θεσσαλονίκης( ως Έδρα της Σχολής).</em></li> <li><em> Η <strong>Πρόσοψη του βασικού Κτηρίου της Σχολής</strong>, ως σύμβολο συνέχειας. </em></li> <li><strong><em>Σπουδαστές, οι οποίοι δίνουν  τον Όρκο τους</em></strong><em>, στην αποφοίτησή τους.</em></li> <li><em> <strong>Χειρουργείο Εκστρατείας</strong>, όπου λαμβάνουν χώρα οι <strong>σωτήριες χειρουργικές</strong>επεμβάσεις.</em></li> <li><em> Ο χώρος <strong>Αποκατάστασης</strong>των ασθενών.</em></li> </ul><p><em>3   <strong>Σχέδιο</strong>: Εφαρμογές της χρυσής αναλογίας για αρμονία και  <strong>απλότητα στη σύνθεση</strong>.</em></p> <p><em>4   <strong>Τονισμός</strong>του σημείου μέγιστου ενδιαφέροντος : <strong>Η μεταφορά του τραυματία</strong><strong>στους ώμους των συναδέλφων του.</strong></em></p> <p><em>5    <strong>Ολιστική αρμονία της σύνθεσης</strong>: ώστε <strong>με ματιά να ιδωθούν όλα τα στοιχεία  και η ψυχή μας να κατανοήσει το όλον και να  αναδυθούν   σκέψεις , συναισθήματα και ηθικά φρονήματα.</strong></em></p> <p><em>6  <strong>Τεχνική δημιουργίας</strong>: Ένα επαναλαμβανόμενο πρότυπο « <strong>αναλύειν»- «λέχειν» - «τεύχειν</strong>»:</em></p> <ul><li><strong><em>Αναλύειν</em></strong><em>: Ξεχωρίζονται και επανεξετάζονται διαρκώς τα στοιχεία, ώστε να είναι εφικτή η επιλογή και η χρησιμοποίηση των πιο κατάλληλων. </em></li> <li><strong><em>Λέχειν:</em></strong><em>(λέχω που σημαίνει <strong>επιλέγω και φροντίζω </strong>κάποιο   βάζοντας να κατακλισθεί) σημαίνει ότι επιλέγουμε κάτι πολύ προσεκτικά και το τοποθετούμε στην πιο κατάλληλη θέση. </em></li> <li><strong><em>Τεύχειν:</em></strong><em>διάπλαση και  <strong>διαμόρφωση της</strong>σύνθεσης.</em></li> </ul><p><em>7   <strong>Αποτίμηση του αποτελέσματος</strong>. Αναδύονται  αλήθειες, κάλλος και ηθικά οράματα όπως:</em></p> <ul><li><em> Η <strong>φροντίδα για τη σωτηρία της υγείας και της ζωής του μαχητή.</strong></em> <ul><li><em>Η ι<strong>ερότητα </strong>του παντοτινού <strong>Όρκου</strong>στην αποστολή.</em></li> <li><em>Από τα <strong>βλέμματα τ</strong>ων δύο Νέων Σπουδαστών αναδύεται η ζωτικότητα του <strong>φρονήματος</strong>.</em></li> <li><em> Το <strong>κάλλος</strong>, ως <strong>ενδόσιμο ε</strong>υφραίνει την ψυχή μας<strong>.</strong></em></li> <li><em>Η όλη σύνθεση σε σχήμα του απείρου( ∞  ), ήτοι μια <strong>νοητή προπέλα  ή έλικας, ως εάν ελκυστής, που σφηνώνεται στο χαοτικό κενό,</strong>έχοντας σταθερό σημείο το σύμβολο <strong>ιερότητας</strong>( την μεταφορά του τραυματία) λαμβάνει δύναμη από  τις κινήσεις των τραυματιοφορέων και των Νοσοκόμων(!).</em></li> </ul></li> </ul><p> </p> <p><strong><em>Τελικό συμπέρασμα</em></strong></p> <p><em>Τ<strong>ο κάλλος δεν πρέπει να  μένει αποκλειστικά στην αισθητική τέρψη, αλλά να  προετοιμάζει τον όλο ψυχικό κόσμο μας για αέναη ανακάλυψη μιας άλλης πραγματικότητας πιο αληθινής και πιο γόνιμης για δημιουργία.</strong>(Αυτό επιτυγχάνεται με ένα πίνακα ζωγραφικής, με μια μουσική σύνθεση, με ένα ποίημα…). Τότε υπερβαίνει την αρχική αβίαστη ευεξία της καρδιάς και ανέρχεται <strong>σε υψηλότερα επίπεδα ολιστικής ψυχικής διάθεσης, ενσωματώνεται  με την αλήθεια και  με το ευρύτερο αγαθό προς όφελος της ανθρώπινης προσωπικότητας και του κοινωνικού συνόλου, και προάγεται σε αρετή. </strong></em></p> <p><strong><em>Τότε δεν είναι διατεταγμένο σε προσωποπαγείς και  κερδοσκοπικούς σκοπούς, αλλά σε οράματα που βελτιώνουν τον Άνθρωπο ως ανθρώπινο γένος.</em></strong></p> <p><strong><em> Τότε  αναδύεται το πρώτιστο όραμα της ύπαρξης της Πατρίδας και μαζί του  αναδύεται το ιερό καθήκον της σωτηρίας της ανθρώπινης ζωής.</em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>Ας κρατήσουμε, όθεν, ζωντανό βαθιά στη ψυχή μας: </em></strong></p> <p>                  <strong><em>ΤΟ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗΣ</em></strong><em>:</em></p> <p><em>      <strong>ΜΑΘΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΟΡΚΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΓΙΣΤΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ </strong></em></p> <p><strong><em>ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ : ΔΙΑΣΩΣΗ ΚΑΙ  ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ </em></strong></p> <p><strong><em>ΤΟΥ ΥΠΑΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ.</em></strong></p> <p>                                                                                                 <em>Δημήτριος Κ. Μπάκας</em></p> <p><em>                                                                                             Αντιστράτηγος εα(ΣΣΕ 1966)</em></p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/index.php/user/desmosekdoseis" lang="" about="/index.php/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Mon, 11/18/2019 - 04:48</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-11/DSC_8491%20%282%29.jpg?itok=6gMpMiNv" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/index.php/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=363&amp;2=comment&amp;3=comment" token="d5ef08c9"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Mon, 18 Nov 2019 09:48:22 +0000 desmosekdoseis 363 at http://eaas.gr Η ΕΥΡΥΘΜΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ  ΑΘΗΝΑ http://eaas.gr/news/e-eyrythme-leitoyrgia-ton-demokratikon-thesmon-sten-archaia-athena <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">Η ΕΥΡΥΘΜΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ  ΑΘΗΝΑ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p align="center"><strong>Η ΕΥΡΥΘΜΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ  ΑΘΗΝΑ, ΩΣ ΠΑΡΑΓΩΝ  ΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ. </strong></p> <p align="center"><strong>«Εν σοι, νυν, Καλλίμαχε, εστί…»</strong></p> <p>                 Του<strong>Ευαγγέλου Γ. Γριβάκου, </strong>Αντιστρατήγου ε.α- Νομικού<strong>.</strong></p> <p>Tην φράση :<strong>«εν σοι, νυν, Καλλίμαχε, εστί…», (από εσένα, τώρα, Καλλίμαχε, εξαρτάται…),</strong>απηύθυνε οΣτρατηγός <strong>Μιλτιάδης,</strong>πριν την μάχη του Μαραθώνα, προς τον Πολέμαρχο<strong>Καλλίμαχο </strong>όταν επισήμως και με τρόπο δημοκρατικό τον επισκέφθηκε στην γενέτειρά του, τις Αφίδνες Αττικής,  προκειμένου να τον πείσει όπως δώσει θετική ( την ενδέκατη) ψήφο προς το διχασμένο <strong>«Συμβούλιο των Στρατηγών»,</strong>ώστε να σχηματισθεί η απαιτούμενη πλειοψηφία για την λήψη απόφασης προς άμεση διεξαγωγή της μάχης των Αθηναίων κατά των Περσών στο πεδίο του Μαραθώνα και αποφυγή εγκατάλειψης του αγώνα, όπως πρότειναν τα μισά μέλη του  Συμβουλίου,  με την δικαιολογία ότι αυτός  θα ήταν μάταιος και οδυνηρός εναντίον της τότε πανίσχυρης περσικής αυτοκρατορίας.</p> <img alt="Πνύκα " data-entity-type="file" data-entity-uuid="66c6a728-9737-4142-a1b8-8909608174a2" src="/sites/default/files/inline-images/Pnyx-berg2.png" class="align-center" /><p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image001.jpg" />                       Πνύκα : Χώρος συνεδριάσεων της Εκκλησίας του Δήμου</p> <p>Κατά την εποχή της μάχης του Μαραθώνα, το 490 π.Χ., το δημοκρατικό  πολίτευμα των Αθηνών που κατάρτισε oΣόλων, είχε, ήδη από το 508π.Χ.,καταστεί περισσότερο    φιλελεύθερο λόγω  των μεταρρυθμίσεων του πολιτικού και νομοθέτη<strong>Κλεισθένη του Αλκμεωνίδου, του   Αθηναίου</strong>, μετά το τέλος της τυραννίδας των Πεισιστρατίδων.</p> <p>Η πρώτη μεταρρύθμιση  του Κλεισθένη ήταν ο  διαχωρισμός των Αθηναίων σεδέκα φυλές με αποτέλεσμα οι πολίτες να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ομοίως και  η αναγνώριση αυξημένων αρμοδιοτήτων στην <strong>Εκκλησία του Δήμου,</strong>ώστε  τα μέλη της να έχουν  ευρύτερες δυνατότητες  συζήτησης και σχολιασμού των  νόμων και ενάσκησης του  δικαιώματος επικύρωσης ή ακύρωσης των αποφάσεων της  θανατικής ποινής του  Αρείου Πάγου.</p> <p>Επί Κλεισθένους τα μέλη της Βουλής από 400 που είχε ορίσει ο Σόλων αυξήθηκαν σε <strong>500</strong>, (50 από κάθε φυλή), εκλεγόμενα δια κλήρου και  για ένα χρόνο. Κύρια αρμοδιότητα της Βουλής ήταν η κατάρτιση των προβουλευμάτων (νομοσχεδίων) που επρόκειτο να ψηφισθούν από την Εκκλησία του Δήμου. </p> <p>Την εκτελεστική εξουσία ασκούσαν <strong>οι εννέα Άρχοντες,</strong>εκλεγόμενοιαπό την  Εκκλησία του Δήμου και  ήταν : Ο Επώνυμος Άρχων, ο Άρχων Βασιλεύς,ο Πολέμαρχος,και οι έξι Θεσμοθέτες. Ειδικότερα ο <strong>Πολέμαρχος,</strong>ως γενικός  διοικητής του στρατού, ήταν επικεφαλής του Συμβουλίου των Στρατηγών και αρμόδιος, επί ένα έτος, για τα πολεμικά και στρατιωτικά ζητήματα της Πόλεως καθώς και για τον έλεγχο και την εκδίκαση των υποθέσεων των ξένων και των μετοίκων.   </p> <img alt="alkiv" data-entity-type="file" data-entity-uuid="7da46ac6-b5be-48f2-b0c4-4172f5d08863" src="/sites/default/files/inline-images/alcibiades_large.jpeg" class="align-center" /><table cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"><tbody><tr><td> <p>            Προτομή Αλκιβιάδη</p> </td> </tr></tbody></table><p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image002.jpg" />Η οργάνωση του στρατού  συνίστατο σε δέκα μεγάλες Μονάδες, αντίστοιχες των δέκα φυλών. Στην κορυφή της στρατιωτικής Ιεραρχίας ήταν οι  <strong>δέκα Στρατηγοί</strong>,εκλεγόμενοι ένας από κάθε φυλή και για ένα έτος, αλλά ο χρονικός αυτός περιορισμός καταργήθηκε μετά το 440π.Χ. Ακολουθούσαν οι δέκα Ταξίαρχοι, οι δέκα Φύλαρχοι, οι δύο Ίππαρχοι και ο Ταμίας των στρατιωτικών.Σε περιπτώσεις εθνικών κινδύνων και μετά από <strong>Απόφαση της Εκκλησίας του Δήμου</strong>,  επιλέγονταν ένας Στρατηγός – που λάμβανε την επωνυμία <strong>«Στρατηγός Αυτοκράτωρ»</strong>-  στον οποίον παρέχονταν αυξημένες, σχεδόν δικτατορικές, εξουσίες, αλλά μόνο για όσο χρονικό διάστημα απαιτείτο προς αντιμετώπιση της  έκρυθμης κατάστασης. Σημειωτέον ότι για την διεξαγωγή της μάχης του Μαραθώνα κανένας Στρατηγός, <strong>ούτε οίδιος ο Μιλτιάδης</strong>, δεν περιεβλήθη με τις εξουσίες του «Στρατηγού Αυτοκράτορα».</p> <p> </p> <p>Μετά την καταστολή της εξέγερσης των Ιώνων της Μ.Ασίας το 395 π.Χ.,  ο Πέρσης βασιλεύς  <a href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%82_%CE%91%27_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82" title="Δαρείος Α' της Περσίας"><strong>Δαρείος</strong></a>, σκοπεύοντας  να εκδικηθεί την Αθήνα και την  Ερέτρια που είχαν βοηθήσει τους  Ίωνες στην προηγηθείσα επανάστασή τους, την Άνοιξη του  492 π.Χ.  έστειλε στην Ελλάδα ισχυρές δυνάμεις, υπό τον γαμπρό του στρατηγό Μαρδόνιο. Το θέρος του ιδίου έτους,  ο περσικός στόλος, παραπλέοντας τον Άθω, έπεσε σε μεγάλη θαλασσοταραχή και υπέστη τεράστια πανωλεθρία εξαιτίας  της οποίας αναγκάστηκε να διακόψει την εκστρατεία και να επιστρέψει στην Περσία.</p> <p>Ο Δαρείος δεν απογοητεύθηκε από την  έκβαση εκείνης της εκστρατείας. Αντίθετα, την Άνοιξη του 490 π.Χ, συγκέντρωσε στο Αλήιον πεδίον της Κιλικίας ένα κολοσσιαίο αριθμό στρατευμάτων για την συγκρότηση νέας  ναυτικής αρμάδας, ικανής να εκτελέσει τα σχέδιά  του.  Σύμβουλοί του ήταν ο  <strong> Ιππίας</strong>, γιος του Πεισίστρατου, άλλοτε τύραννος των Αθηνών εκδιωχθείς από το 510π.Χ. και τώρα πρόσφυγας στην περσική αυλή και ο  εξόριστος βασιλιάς της Σπάρτης  <strong>Δημάρατος</strong>.Κατά τον Ηρόδοτο , ο στόλος των Περσών, με πληρώματα φοινικικά, ιωνικά και αιολικά, αριθμούσε 600 πλοία έμφορτα με καλά εκπαιδευμένο στρατό   ανερχόμενο, σύμφωνα με τους ιστορικούς, σε 44.000-55.000 άνδρες πεζούς (Πέρσες, Σάκες, Μήδους, Λυδούς, Κάρες, Λυκίους, Κίλικες, Αιγυπτίους, Ασσυρίους, Αιθίοπες κλπ), υποστηριζόμενους από  1.000 ιππείς. Αρχηγοί της εκστρατείας ορίσθηκαν  ο Μήδος ναύαρχος Δάτις και ο Πέρσης στρατηγός Αρταφέρνης, γιος του σατράπη των Σάρδεων. Αποστολή του   Ιππία ήταν η συνένωση των Περσών  με τους ολιγαρχικούς  κάτοικους  της περιοχής του Μαραθώνα προς διευκόλυνση  καταλήψεως  της Αθήνας.</p> <p>Η πρωτοφανής σε πολεμική ισχύ   αρμάδα, με όραμα την τιμωρία  όσων Ελλήνων  είχαν αρνηθεί να δώσουν «γη και ύδωρ» -  κυρίως  Ερετριέων και   Αθηναίων - ξεκίνησε από  τα μικρασιατικά παράλια και αρχικά  κατέλαβε τα νησιά  Νάξο, Μύκονο, Τήνο, Άνδρο, Κάρυστο, πλην Δήλου που θεωρείτο ιερό νησί. Στη συνέχεια ήλθε η σειρά της <strong>Ερέτριας</strong>,  η οποία αντιστάθηκε  επί έξι ημέρες και  παραδόθηκε όταν οι Εύφορβος ο Αλκιμάχου και Φίλαγρος ο Κυνέου, με πεμπτοφαλαγγισμό (άνοιγμα  πυλών) επέτρεψαν στους Πέρσες να εισβάλλουν στην πόλη η οποία δηώθηκε ολοκληρωτικά.</p> <p>Μετά την άλωση της Ερέτριας ο περσικός στόλος έφθασε στις ακτές  της πεδιάδας του Μαραθώνα όπου ο στρατός αποβιβάσθηκε και  αναπτύχθηκε στην   ανατολική πλευρά της.  Ο οπλισμός του Πεζικού ήταν κατώτερος του αθηναϊκού και ακατάλληλος για αγώνα εκ του συστάδην. Το  μειονέκτημα αυτό  αντιμετωπίζονταν με τα «εκήβολα όπλα», δηλαδή τα τόξα, που είχαν  «βεληνεκές» περίπου 150 μέτρων και χρησιμοποιούνταν  με πυκνότητα και ταχυβολία, δυνάμενα  να προκαλέσουν εκ του μακρόθεν απώλειες και αποδιοργάνωση του  αντιπάλου.</p> <p>Από πλευράς Αθηναίων, ένα μήνα προ της μάχης του Μαραθώνα και μέσα στις νόμιμες ημερομηνίες είχαν ολοκληρώσει τις αρχαιρεσίες τους για την εκλογή των Ενιαυσίων Αρχόντων από τις οποίες προέκυψε η ανάδειξη του  Φάνιππου ως «Επωνύμου Άρχοντος» και του <strong>Καλλίμαχου του Αφιδναίου ως «Πολέμαρχου». </strong>Μεταξύ των δέκα Στρατηγών , εκτός από τον<strong>Μιλτιάδη</strong>και τον <strong>Αριστείδη,</strong>εξελέγησαν ο Στησίλαος του Θρασύλου και ο Θεμιστοκλής του Νεοκλή. Επίσης με κλήρο<strong>, όπως όριζαν οι νόμοι</strong>, ορίσθηκε και η σειρά της Πρυτανείας των Φυλών με πρώτη την Αιαντίδα. Παράλληλα οι στρατηγοί απέστειλαν στην Σπάρτη τον ημεροδρόμο <strong>Φειδιππίδη</strong>με αίτημα την  παροχή στρατιωτικής βοήθειας.</p> <p> Με το άγγελμα της αποβάσεως των Περσών στον Μαραθώνα, <strong>10.000</strong>βαριά οπλισμένοι Αθηναίοι- χίλιοι από κάθε φυλή- ακολουθούμενοι από σχεδόν ισάριθμους  υπηρέτες, τους «ψιλούς», ξεκίνησαν από την πόλη και, μέσω των διαβάσεων του Πεντελικού, έφθασαν, τη επόμενη ημέρα της περσικής απόβασης<strong>,</strong> στην πεδιάδα του Μαραθώνα  και στρατοπέδευσαν στα βορειοδυτικά αυτής, κοντά στο τέμενος του Ηρακλή. Σε αντίθεση με τους Πέρσες, δεν αναπτύχθηκαν αμέσως  επί του πεδίου της μάχης αλλά οχυρώθηκαν στο ξύλινο περιτείχισμα  που κατασκεύασαν, αναμένοντας περαιτέρω αποφάσεις της ηγεσία τους. Η πανοπλία του Αθηναίου οπλίτη περιελάμβανε την μεταλλική ασπίδα, το χάλκινο κράνος, τον θώρακα, το μακρύ ξύλινο δόρυ με  σιδερένιες άκρες και το κοντό αμφίστομο ξίφος .</p> <p> Δύο ή τρεις ημέρες  μετά την άφιξη των Αθηναίων στον Μαραθώνα, οι ημεροσκόποι της Πάρνηθας ανέφεραν ότι από την πλευρά της Δεκέλειας  φάνηκαν να σπεύδουν  προς ενίσχυσή τους <strong>1.000 Πλαταιείς, </strong>με επικεφαλής τον αρχηγό τους <strong>Αείμνηστο</strong>και την πέμπτη ημέρα ο Φειδιππίδης έφερε την απάντηση των Σπαρτιατών ότι αδυνατούσαν να συνδράμουν διότι τα θρησκευτικά τους έθιμα απαγόρευαν την εκστρατεία   προ της πανσελήνου (η σελήνη την ημέρα  της αναφοράς ήταν 9 ημερών). Μια άλλη αιτία της αποχής που αναφέρει ο Πλάτωνας ήταν η εμπλοκή  των Σπαρτιατών στον πόλεμο κατά των Μεσσηνίων και των ειλώτων. </p> <p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image003.png" />Μετά την άρνηση των Σπαρτιατών, το Συμβούλιο των Στρατηγών  συνήλθε για λήψη τελικών αποφάσεων, αλλάδιχάσθηκε ισοψηφώντας (λεπτομέρειες βλ. στην αρχή του κειμένου).Ευτυχώς ο ευπατρίδης <strong>Καλλίμαχος</strong>έδωσε την  πολυπόθητη <strong>«ψήφο της πλειοψηφίας» </strong>και έτσι άρχισε ο αντίστροφος χρόνος  για την αναμέτρηση των δύο αντιπάλων στο πεδίο του Μαραθώνα. Κατόπιν, σύμφωνα με πρόταση του Αριστείδη, άπαντες οι Στρατηγοί παρεχώρησαν την ημέρα της στρατηγίας  τους -την οποίαν, <strong>κατά  νόμο</strong>δικαιούνταν- στον Μιλτιάδη,  ως ένδειξη παραδοχής της ανωτερότητάς του και της εμπειρίας του στον τρόπο του μάχεσθαι  των Περσών. Ο Μιλτιάδης, επιθυμώντας <strong>να είναι καθόλα νόμιμος,</strong>αλλά και για να κερδίσει κρίσιμο χρόνο προετοιμασίας,ανέβαλε την έναρξη του αγώνα μέχρι την τακτή ημέρα της στρατηγίας του.</p> <p>Δύο είναι τα κύρια στοιχεία που υπεισήλθαν βασανιστικά στην κατάστρωση των σχεδίων του Μιλτιάδη : <strong>Το έδαφος και η αρχική διάταξη του εχθρού,</strong>σε συνάρτηση με την αριθμητική του υπεροχή, την πυκνότητα των τοξευμάτων του κλπ. Η πεδιάδα του Μαραθώνα είναι μια παραλιακή και επίπεδη λωρίδα ξηράς μήκους εννέα περίπου χλμ και πλάτους 3 χλμ, διακοπτόμενη από μικρές χαραδρώσεις δυσχεραίνουσες την κίνηση των στρατευμάτων, με ελώδη τμήματα στα ανατολικά της, περίκλειστη από τους ορεινούς όγκους Πάρνηθας και Πεντελικού, με τρεις οδεύσεις προς την ενδοχώρα και με τον βυθό της παραλίας κατάλληλο για την προσόρμηση  πολεμικών πλοίων. Επί του εδάφους αυτού ο στρατός του Δαρείου παρατάχθηκε επί μετώπου 1.600 μέτρων παράλληλα προς την ακτή, από τα  δυτικά του ποτ. Χαράδρου μέχρι περίπου 200 μέτρα ανατολικά του Τύμβου. Το ενισχυμένο  κέντρο του κατείχαν οι Πέρσες και οι Σάκες , στο δεξιό κέρας τάχθηκαν  οι Αιγύπτιοι, Σύροι, Αιθίοπες, Κάρες κλπ και στο αριστερό  οι Μήδοι. Tην ενάτη ημέρα από την είσοδο του αθηναϊκού στρατού στον Μαραθώνα, Ίωνες αυτόμολοι ενημέρωσαν τον Μιλτιάδη ότι το περσικό Ιππικό αποσύρεται και επιβιβάζεται στα πλοία με ρότα το<strong>Φάληρο</strong>και τελικό προορισμό την<strong>Αθήνα,</strong>την οποίαν οι Πέρσες θεωρούσαν  αφύλακτη, σύμφωνα, με πληροφορίες κάποιων αργυρώνητων «Εφιαλτών». Η αποχώρηση , εκτός του ότι, εν πολλοίς, έκρινε την τύχη του αγώνα, απάλλαξε τον Μιλτιάδη από τον βραχνά του κινδύνου της κύκλωσης από το Ιππικό και του επέτρεψε να παρατάξει τα στρατεύματά του εις τρόπον ώστε  να μπορεί να θέσει σε εφαρμογή τον  στρατηγικό σχεδιασμό του. Τελικά τα ελληνικά τμήματα παρατάχθηκαν σε απόσταση οκτώ σταδίων (8χ185= 1480 μέτρων) απέναντι από  τα περσικά και κατά το ίδιο με αυτά μήκος ( 1600 μέτρα).  Η διάταξή τους στηρίζονταν δεξιά στους  πρόποδες του όρους Αγριλίκι και αριστερά στις ανατολικές καταπτώσεις του όρους Κοράκι, ώστε να  είναι εξασφαλισμένη η αποτελεσματικότερη εφαρμογή των σχεδίων. Ειδικότερα, απέναντι από τους Μήδους τάχθηκαν 4 αθηναϊκές φυλές με πρώτητην  <strong>Αιαντίδα φυλή </strong> του <strong>Πολέμαρχου Καλλίμαχου</strong>, καθόσον, <strong>σύμφωνα με τους υφιστάμενους νόμους </strong>,  ο εκάστοτε Πολέμαρχος καταλάμβανε τιμητικά και διοικούσε το άκρο δεξιό της όλης παράταξης. Απέναντι από το περσικό κέντρο τάχθηκαν η <strong>Λεοντίδα φυλή με τον Θεμιστοκλή και η Αντιοχίδα με τον Αριστείδη</strong>. Στο αριστερό κέρας, απέναντι του δεξιού των Περσών,  τάχθηκαν 4 φυλές  με τελευταία στην τάξη την <strong>Οινηίδα φυλή</strong>, όπου και ο  <strong>Μιλτιάδης,</strong>ενώ το άκρο αριστερό παραχωρήθηκε  τιμητικά στους χίλιους Πλαταιείς.<img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image004.jpg" /></p> <img alt="marath" data-entity-type="file" data-entity-uuid="ad0616dd-340c-4738-85f7-18429b830ca0" src="/sites/default/files/inline-images/img6_8.jpg" class="align-center" /><p align="center">Η διάταξη των αντιπάλων στον Μαραθώνα</p> <p>Το σχέδιο του Μιλτιάδη ήταν μεγαλοφυές μέσα στην απλότητά του. Στα αρχικά στάδια της σύγκρουσης, πρόβλεψη του ήταν <strong>« η ταχεία και εφ΄όλου του μετώπου επίθεση κατά του εχθρού, με ρυθμούς   βαθμιαία αυξανόμενους και δρομέα έφοδο τα τελευταία 150 μ. από τις γραμμές του, προς ελαχιστοποίηση των απωλειών από τα πυκνά τοξεύματά του». </strong>Όταν θα άρχιζε οεκ του συστάδην αγώνας, το (αδύναμο αλλά ελαστικό) αθηναϊκό κέντρο «θα υποχωρούσε συντεταγμένο για να εφελκύσει το ισχυρό περσικό  προς τα κράσπεδα της πεδιάδας, δηλ. τις νοτιοδυτικές καταπτώσεις και το ξύλινο περιτείχισμα, δίπλα στο τέμενος του Ηρακλή». Ταυτόχρονα, τα δύο ενισχυμένα  άκρα θα προσέβαλαν ορμητικά τα αντίστοιχα περσικά, θα διέλυαν την συνοχή τους και θα άρχιζαν την καταδίωξη την  οποία, όμως, στον  κατάλληλο χρόνο, θα έπρεπε να διακόψουν, να κάνουν επιτόπια αναστροφή, να ενωθούν μεταξύ τους και να προσβάλλουν το περσικό κέντρο από τα νώτα, εξαναγκάζοντας τον εχθρό σε γενική άτακτη υποχώρηση και απαγορεύοντας σε αυτόν να φθάσει μέχρι τα πλοία για να διαφύγει.</p> <p>Μετά την γλυκειά χαραυγή  της 12ης Σεπτεμβρίου (ή, σύμφωνα με την «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», της 13ης ή  14ης Αυγούστου) του 490 π.Χ. και τις καθιερωμένες θυσίες από τον Πολέμαρχο, δόθηκε το σύνθημα της γενικής επίθεσης από τον Αρχιστράτηγο <strong>Μιλτιάδη</strong>. Οι παιάνες ήχησαν, οι πολεμικές ιαχές έγιναν ουρανομήκεις, οι ασπίδες, προτασσόμενες στον πρωινό ήλιο άστραψαν και οι Έλληνες εξόρμησαν κατά των βαρβάρων και με τον αρχικά ταχύ βηματισμό τους να εξελίσσεται σε ορμητική (δρομαία) έφοδο, αψηφώντας τα πλήθη των μαζικών εχθρικών τοξευμάτων, τα οποία, αν και «σκίασαν» τον ήλιο, ελάχιστες απώλειες τους προκάλεσαν, προσκρούοντας άπραγα στον χαλκό της θωράκισης και το μέταλλο των ασπίδων.</p> <p>    </p> <table cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"><tbody><tr><td> <p align="center">Η εξέλιξη της μάχης σύμφωνα με το σχέδιο του Μιλτιάδη</p> </td> </tr></tbody></table><p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image005.png" />Κατά την εξέλιξη της μάχης και σύμφωνα με την σχεδίαση, το κέντρο της διάταξηςτων Αθηναίων άρχισε να συμπτύσσεται  και να παρασύρει τους Πέρσες και τους Μήδους. Ταυτόχρονα, οι οπλίτες των δύο ακραίων πτερύγωνυπό τον   Μιλτιάδη και τον  Καλλίμαχο  κατορθώνουν  να κάμψουν την αντίσταση των απέναντι  πτερύγων και να αρχίσουν κατά-δίωξη του εχθρού.   Ο Μιλτιάδης, εν όψει  της ευνοϊκής εξέλιξης,  διέταξε την διακοπή της καταδίωξης, την επί τόπου αναστροφή ( δηλ. ο τελευταίος ζυγός να γίνει πρώτος και αντίστροφα) αυτών των πτερύγων και την μεταξύ τους συνένωση ώστε να καταληφθεί ο κενός χώρος που άφησε το περσικό κέντρο και να προσβληθεί  από τα νώτα, με ταυτόχρονη επιθετική επιστροφή  των μέχρι τότε διωκομένων δυο φυλών του κέντρου, της Λεοντίδας και της Αντιοχίδας. </p> <p> </p> <p>Η σφοδρή σύγκρουση που επακολούθησε ήταν αποφασιστική για την έκβαση της μάχης. Το ασφυκτικό αγκάλιασμα της ελληνικής ηλάγρας (=τανάλιας), ανάγκασε το σύνολο του περσικού στρατεύματος, παρά την πείσμονα αντίστασή του, να τραπεί σε άτακτη φυγή προς τα πλοία, ενώ όσοι δεν κατόρθωναν να φθάσουν μέχρι εκεί τρέπονται προς τα έλη όπου και αποδεκατίζονται.</p> <p>Στην παραλία του Μαραθώνα διεξήχθη  η  τελευταία φάση του αγώνα. Οι Έλληνες συνέχισαν την καταδίωξη και οι  Πέρσες, προσπαθώντας να διασωθούν, αλλόφρονες  κατέφευγαν ατάκτως στα πλοία τους, επτά εκ των οποίων αιχμαλωτίσθηκαν. Στην παραλία σκοτώθηκαν ο <strong>Πολέμαρχος Καλλίμαχος</strong>,ο <strong>στρατηγός Στησίλαος</strong>και ο <strong>Κυναίγειρος του Ευφορίωνος</strong>, αδελφός του τραγικού ποιητή <strong>Αισχύλου,</strong>όταν, σε μια  απονενοημένη </p> <p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image006.jpg" /></p> <p> προσπάθεια μέσα στον ορυμαγδό  της μάχης  να συγκρατήσει ένα πλοίο, του απέκοψαν το χέρι<strong>. </strong>Αυτό ήταν και τυπικά το τέλος της μάχης του Μαραθώνα. Το χαρμόσυνα άγγελμα την νίκης έφερε στην ένας τραυματισμένος (!!) οπλίτης, ο οποίος, διατρέχοντας την απόσταση πεζός (40 χλμ περίπου),  όταν έφθασε στην Αγορά αναφώνησε<strong>« Χαίρετε, Νενικήκαμεν» </strong>και  έπεσε νεκρός<strong>. </strong>Το όνομα του  Μαραθωνομάχου δεν είναι με βεβαιότητα γνωστό. Ο Ηρόδοτος δεν αναφέρει τίποτε περί αυτού και ο Πλούταρχος τον ονομάζει <strong>«Ευκλέα» ή Θέρσιππο».</strong></p> <p>Στο μεταξύ ο Μιλτιάδης, πληροφορηθείς την κίνηση του περσικού στόλου προς Φάληρο, άφησε  πίσω την Αντιοχίδαφυλή με τον Αριστείδηστον Μαραθώνα για την φύλαξη των αιχμαλώτων και των λαφύρων και με το υπόλοιπο στράτευμα κινήθηκε προς Αθήνα. Όταν έφθασε στο Κυνόσαργες είδε τους Πέρσες να αρμενίζουν ανοικτά του Φαλήρου. Τον είδαν όμως και αυτοί και θεώρησαν ότι είναι έτοιμος να τους αντιμετωπίσει για δεύτερη φορά. Τότε  άλλαξαν…..ρότα προς Ασία, φέροντες, ασφαλώς, επί των ώμων τους την εντροπή του βαρέως ηττημένου. </p> <p>Κυρίαρχος παράγων της νίκης στον Μαραθώνα είναι ασφαλώς η υπό τον Μιλτιάδη σύλληψη και η  εφαρμογή  του μεγαλοφυούς  σχεδίου, η ιδέα ενεργείας του οποίου συνίστατο<strong>« στη διπλή και  δια των  ακραίων πτερύγων υπερκέραση, περίσφιγξη, κύκλωση και καταστροφή  του εχθρού».</strong>Oτακτικός αυτός ελιγμός επαναλήφθηκε αργότερα από τον Αννίβα στις Κάννες, τον Μπλύχερ στο Βατερλώ, τον Μόλτκε στο Σεντάν, τον Χίντεμπουργκ και τον Λούντεντορφ στις Ματζουριανές λίμνες, τον  Αϊζενχάουρερ στην μάχη της Γαλλίας .</p> <p>Εν τούτοις, τόσο το διαμορφωθέν Κράτος Δικαίου όσο και η  πιστή εφαρμογή από άρχοντες και  πολίτες των κειμένων  νόμων που συνέθεταν το -πρωτόγνωρο παγκοσμίως- πολίτευμα της Αμέσου Δημοκρατίας στην Αθήνα, <strong>συνέβαλλαν αποφασιστικά στις προετοιμασίες διεξαγωγής της μάχης και την τελική νίκη.</strong>Δείγματα πραγματικά δημοκρατικής συμπεριφοράς μπορούν να αναφερθούν :</p> <p><strong>&gt;</strong>Οι <strong>φιλελεύθερες  διαδικασίες</strong>με τις οποίες οι Αθηναίοι εξέλεξαν τους  δημόσιους άνδρες που οι ίδιοι έκριναν  ότι μπορούσαν να  αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την βαρβαρική λαίλαπα.</p> <p><strong>&gt;</strong>Ο γόνιμος διάλογος για την εξασφάλιση της θετικής ψήφου του Καλλίμαχου και η μετά από αυτήν λήψη απόφασης για την διεξαγωγή  του πολέμου από το δημοκρατικά εκλεγμένο  <strong>αρμόδιο όργανο</strong>της Δημοκρατίας, το Συμβούλιο «των  Δέκα Στρατηγών» </p> <p><strong>&gt;</strong>Η <strong>εγκριτική εντολή,</strong>εις εκτέλεση σχετικού νόμου, της εξόδου του στρατεύματος από την πόλη και την κίνηση του προς το πεδίο της μάχης  από την Βουλή και τον Δήμο  </p> <p><strong>&gt;</strong>Η <strong>αυτόβουλη παραχώρηση </strong>της ημέρας στρατηγίας που δικαιούνταν  από τον νόμο οι Στρατηγοί προς τον  Μιλτιάδη, σε αναγνώριση της αξίας του. Αργότερα αποδείχθηκε ότι η παραχώρηση αυτή ήταν ευεργετική για την αίσια έκβαση του αγώνα. Ταυτόχρονα επαληθεύθηκε η αενάως <strong>ισχύουσα Αρχή</strong>ότι στις πλουραλιστικές  Δημοκρατίες επιτρέπεται-και πολλάκις επιβάλλεται- η ανατροπή των όρων λειτουργίας τους, αρκεί να μην εξυπηρετούνται μικροκομματικά συμφέροντα, να ωφελείται το κοινωνικό σύνολο και να μην διακυβεύονται εθνικά ζητήματα. Αλλά και η ανταπόκριση του Μιλτιάδη προς τους Στρατηγούς είχε <strong>«όσμωση Δημοκρατίας» </strong>αφού, αναγνωρίζοντας την προς αυτόν γενομένη  τιμή, απεφάσισε να δώσει την μάχη <strong>ανήμερα</strong> της δικής του στρατηγίας, άσχετα αν εκμεταλλεύθηκε τον ενδιάμεσο χρόνο για προετοιμασίες του στρατεύματος.</p> <p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image007.jpg" /></p> <p><strong>&gt;</strong>Ουχ ήττον, υπεράνω πάντων  δεσπόζει το γεγονός  ότι <strong> ο Αθηναίος μαχητής στάθηκε υπερήφανος,  με το  ηθικό του ανάστημα σφυρηλατημένο  από την πίστη  στους δημοκρατικούς θεσμούς, όπως ακριβώς τους διδάχθηκε από τον Σόλωνα και τον Κλεισθένη. Με αδέσμευτη την συνείδηση είχε πλήρη επίγνωση της αξίας των αγαθών της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας που υπερασπίζονταν, έτοιμος για κάθε θυσία.</strong>Και σε αυτή την  ρητορική  στηρίζεται η ολοκληρωτική νίκη του – ως άλλος «Δαβίδ» εναντίον «Γολιάθ»-  επί των βαρβαρικών στρατευμάτων τα οποία, χωρίς ιδανικά και   συναίσθηση του καθήκοντος,  πολεμούσαν ωθούμενα βιαίως και μαστιγούμενα από τους ηγήτορες τους, προς τους οποίους καμία εμπιστοσύνη δεν έτρεφαν, παρά φόβο τρομώδη. </p> <p>Η νίκη στον Μαραθώνα ενίσχυσε έτι περισσότερο το δημοκρατικό πολίτευμα των Αθηνών. Ο Αριστοτέλης καταγράφει ότι μετά την μάχη<strong>ο Δήμος των Αθηναίων </strong>απέκτησε μεγαλύτερη<strong>αυτοπεποίθηση και πολιτική δύναμη</strong>, ενώ, παράλληλα, καθιερώθηκαν νέοι θεσμοί και νόμοι ή τέθηκαν σε ισχύ παλαιότεροι που δεν είχαν εφαρμοσθεί μέχρι τότε, όπως π.χ. ο γνωστός <strong>«οστρακισμός»</strong>που  άρχισε να εφαρμόζεται το 488π.Χ.  Αντίθετα, αν οι Αθηναίοι είχαν χάσει στον Μαραθώνα, οι Πέρσες<strong>θα κατέλυαν το δημοκρατικό πολίτευμα </strong>και θα έφερναν στην εξουσία την τυραννία του Ιππία. Σήμερα δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε για  «Χρυσούν Αιώνα»,  ο αρχαίος  κλασικός πολιτισμός θα είχε εξαλειφθεί στο ξεκίνημά του και η πορεία της Ευρώπης  θα είχε διαφορετική εξέλιξη.</p> <p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image008.jpg" />Ολίγες μόνον ώρες αγώνα χρειάσθηκαν  για να γραφεί ένα ολόκληρο Έπος της Αρχαιότητας, εκείνο της Μάχης του Μαραθώνα. Ένα Έπος  που δεν καταύγασε μόνο την πολεμική αρετή των Ελλήνων αλλά, τόσο για τον καιρό της ειρήνης όσο και του πολέμου,  άφησε κληρονομιά ανεκτίμητων διδαγμάτων και υποδειγμάτων που σήμερα αποτελούν τις θεμελιώδεις βάσεις των υγιών Δημοκρατιών των Λαών απανταχού Γης. </p> <p>Στις 8 Δεκ.2010, κατά τον εορτασμό  της  500<sup>ης</sup>επετείου της μάχης του Μαραθώνα, η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ ανεγνώρισε και δήλωσε επίσημα ότι <strong>« η μάχη αυτή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της Ιστορίας της Ανθρωπότητας» </strong>(Η.Ress. IntheHouseofRepresentatives, US, December8, 2010).</p> <p>Εμείς  οι  Νεοέλληνες, ατυχώς λησμονήσαμε τα νομικά θέσφατα του Σόλωνα, του Κλεισθένη και άλλων σοφών της Αρχαιότητας, με αποτέλεσμα να υφιστάμεθα τις οδυνηρές συνέπειες μιας κατά καιρούς χωλαίνουσας Δημοκρατίας.  Ο Μαραθώνας θα εξακολουθήσει εσαεί να μας καθοδηγεί, αρκεί εμείς να τον ακολουθήσουμε. Αλλιώς διατρέχουμε άμεσο κίνδυνο να υποστούμε περισσότερες και  οδυνηρότερες εθνικές  συμφορές στο μέλλον. </p> <p><em><strong>              ἙΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΜΑΧΟΥΝΤΕΣ ἈΘΗΝΑΙΟΙ ΜΑΡΑΘΩΝΙ</strong></em></p> <p align="center"><em><strong>ΧΡΥΣΟΦΟΡΩΝ ΜΗΔΩΝ ΕΣΤΟΡΕΣΑΝ ΔΥΝΑΜΙΝ.</strong></em></p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/index.php/user/desmosekdoseis" lang="" about="/index.php/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Mon, 11/04/2019 - 08:18</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-11/800px-Akropolis_by_Leo_von_Klenze_0.jpg?itok=om9t1wl2" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/index.php/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=357&amp;2=comment&amp;3=comment" token="f5ae0abf"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Mon, 04 Nov 2019 13:18:28 +0000 desmosekdoseis 357 at http://eaas.gr ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ΥΜΝΟΣ http://eaas.gr/news/ethnikos-mas-ymnos <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ΥΜΝΟΣ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p align="center"> </p> <p>            -Όπως! όλα τα εθνικά μας θέματα, έτσι και ο Εθνικός μας Ύμνος, εμπεριέχει αγώνες, θυσίες, Μάχες, αίμα και λευτεριά και καταλήγει και αυτός, να συμβουλεύει τους ήρωες της Επανάστασης του 1821 με πόνο για το μεγάλο πρόβλημα της φυλής μας την Διχόνοια.</p> <p>            -Παρακάτω! το κείμενο σε γενικές γραμμές αναφέρεται στο Ιστορικό   περιεχόμενο του Εθνικού μας Ύμνου. Εκτιμώ ότι αξίζει τον κόπο ν’ αναμοχλεύσουμε στην μνήμη μας, κάποια θέματα που απετέλεσαν σταθμούς στην ηρωική Ιστορική πορεία της Πατρίδος μας.</p> <p>            - Ο Διονύσιος Σολωμός σε ηλικία 25 ετών, έγραψε ένα ποίημα με τίτλο: «Ύμνος στην Ελευθερία» κατά την διάρκεια της Επανάστασης του 1821 στην Ζάκυνθο. Αρχικά γράφτηκε στα Ιταλικά και στην συνέχεια τον Μάιο του 1823 στα Ελληνικά, σε μία περίοδο ιδιαίτερης έξαρσης της Ελληνικής Επανάστασης. Το ποίημα αυτό του Διονυσίου Σολωμού, αποτελείται από 158 τετράστιχες στροφές. Το μέτρο είναι τροχαϊκό με εναλλαγές επτασύλλαβων και οκτασύλλαβων στίχων. </p> <p>            - Το εξαίρετο αυτό ποίημα του Σολωμού, ανάλογα με το περιεχόμενο των Στίχων του, αναφέρεται στα εξής:</p> <p><strong>          α. Στίχοι (1-34): </strong>Ο ποιητής παρουσιάζει την Θεά ελευθερία, θυμίζει τα περασμένα μαρτύρια των Ελλήνων, την εξέγερση των σκλάβων, τον ενθουσιασμό και την χαρά των Ελλήνων. <strong>Καυτηριάζει επίσης την έχθρα των Ευρωπαϊκών ηγεμόνων, αλλά και την περιφρονητική αδιαφορία των Ελλήνων, για τα άθλια φιλοτουρκικά αισθήματα των ηγετών της Ευρώπης. </strong>Δειγματικά ένας από τους 34 στίχους:</p> <p>         Στίχος 2<sup>ος</sup>         <em>Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη</em></p> <p><em>                                    των Ελλήνων τα ιερά</em></p> <p><em>                                    και σας πρώτα ανδρειωμένη</em></p> <p><em>                                    χαίρε, ω χαίρε, ελευθεριά!</em></p> <p><strong>    β. Στίχοι (35-74): </strong>Εδώ! γενικά αναφέρεται στην μάχη της Τριπολιτσάς. Όπου! την 25<sup>η</sup>Σεπτ. 1821, οι δυνάμεις των επαναστατημένων Ελλήνων, υπό την Διοίκηση των · Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Παναγιώτη Γιατράκου και Χρήστου Αναγνωσταρά απελευθέρωσαν την Τρίπολη. Δειγματικά ένας από τους 39 στίχους:</p> <p>            Στίχος 35<sup>ος</sup>     <em>Ιδού, εμπρός σου ο τοίχος στέκει</em></p> <p><em>                                    της άθλιας Τριπολιτσάς,</em></p> <p><em>                                    τώρα τρόμου αστροπελέκι</em></p> <p><em>                                    να της ρίψεις πιθυμάς.</em>         </p> <p><strong>     γ. Στίχοι (75-87): Εδώ, περιγράφει ο ποιητής την Μάχη της Κορίνθου και την καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια.</strong></p> <p><em>- Η Μάχη των Δερβενακίων την 26 Ιουλίου 1821 υπό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, γνωστή και ως Σφαγή του Δράμαλη, ήταν μία από τις σημαντικότερες μάχες που πραγματοποιήθηκαν κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες και μεγάλη καταστροφή των Οθωμανικών Δυνάμεων, υπό τον αρχιστράτηγο Μαχμούτ Δράμαλη Πασά. Δειγματικά ένας από τους 17 στίχους:</em></p> <p>            Στίχος 77<sup>ος</sup>     <em>Τρέχουν άρματα χιλιάδες</em></p> <p><em>                                    σαν το κύμα εις το γιαλό,</em></p> <p><em>                                    αλλ’ οι ανδρείοι παλλικαράδες</em></p> <p><em>                                    δεν ψηφούν τον Αριθμό.</em></p> <p><strong>    δ. Στίχοι (88-122): </strong>Αναφέρεται, στην πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου το 1822 και στον πνιγμό των Τούρκων στον ποταμό Αχελώο.</p> <p><em>            - Μετά την συντριβή των Ελληνικών Σωμάτων, όπου σκοτώθηκαν πολλοί Φιλέλληνες στην Μάχη του Πέτα (4 Ιουλίου 1822), οι Τουρκικές Δυνάμεις, υπό την αρχιστρατηγία του Ομέρ Βρυώνη, κατευθύνονται προς την Δυτική Ελλάδα, ανασυντασσόμενες στο Βραχοχώρι (Αγρίνιο) και κινούνται προς το Μεσολόγγι.</em></p> <p><em>      - Η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου έλαβε χώρα από την 25<sup>η</sup>Οκτ. 1822 μέχρι 31 Δεκ. 1822 κατά το αρχικό στάδιο του Απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων (1821-1829). Είναι ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια της Ελληνικής Επανάστασης. Θα ακολουθήσουν βέβαια η Δεύτερη και η Τρίτη πολιορκία μέχρι τον Απρίλιο του 1826. Δειγματικά ένας από τους 24 στίχους:</em></p> <p><em>       Στίχος 93<sup>ος</sup>         Ποίοι ειν’ αυτοί που πλησιάζουν</em></p> <p><em>                                    με πολλή ποδοβολή</em></p> <p><em>                                    κι’ άρματα, άρματα ταράζουν;</em></p> <p><em>                                    επετάχτηκες εσύ!</em></p> <p><strong>ε. Στίχοι (123-138): </strong>Εδώ το ποίημα αναφέρεται στην πυρπόληση της Τουρκικής Ναυαρχίδας κοντά στην Τένεδο και στον απαγχονισμό του Γρηγορίου Ε΄.</p> <p>            - Μετά την Καταστροφή της Χίου από τους Τούρκου στις 30 Μαρτίου 1822, το Ελληνικό Ναυτικό θέλησε να πάρει εκδίκηση και αποφάσισε να προσβάλλει τον Τουρκικό Στόλο. Για τον σκοπό αυτό συγκροτήθηκε μία αρμάδα πλοίων, με 29 Υδραϊκά υπό τον Ανδρέα Μιαούλη και 16 Ψαριανά υπό τον Ανδρέα Χατζηαναργύρου. Τα ελληνικά πλοία συγκεντρώθηκαν στα Ψαρά περί τα τέλη Απριλίου του 1822 και έψαχναν την ευκαιρία.</p> <p>            - Ο Κων/νος Κανάρη, Ψαριανός την καταγωγή, διψούσε κι αυτός να εκδικηθεί τον Τούρκο Ναύαρχο.</p> <p>            - Όταν ο Ελληνικός Στόλος βρήκε την ευκαιρία και αιφνιδίασε τους Τούρκους, ο Κανάρης ήταν μαζί με τον Μιαούλη.</p> <p>            Τα ξημερώματα 7 Ιουνίου 1822, πλησίασαν τα εχθρικά πλοία. Η Ναυαρχίδα ήταν φωταγωγημένη, καθώς οι Τούρκοι γιόρταζαν το Ραμαζάνι. Ο Κανάρης τότε πήγε από την μεριά που φυσούσε ο άνεμος</p> <p><em>και κόλλησε το δικό του Μπουρλότο στην Ναυαρχίδα. Το κτύπημα ήταν συντριπτικό, μέσα σε λίγα λεπτά, οι φλόγες έζωσαν το πλωτό μεγαθήριο. Ελάχιστοι διεσώθηκαν και το πλοίο κατεστράφη.</em></p> <p> </p> <p> </p> <p>            </p> <p>             </p> <p>            - Η πυρπόληση της Τουρκικής Ναυαρχίδας από τον Κανάρη είναι αδιαμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές επιτυχίες και θαρραλέα επιτεύγματα των Ελλήνων αγωνιστών της Επανάστασης του 1821.</p> <p>            - Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ γεννήθηκε στην Δημητσάνα το 1746. Διετέλεσε τρεις φορές Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1797-1798, 1806-1808 και 1818-1821). Αναγνωρίσθηκε ως Εθνομάρτυρας, ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο, τιμώντας την μνήμη του στις 10 Απριλίου, ημέρα του απαγχονισμού του από τους Τούρκους. Δειγματικά ένας από τους 15 στίχους:</p> <p>            Στίχος 132     <em>Πνιγοντ’ όλοι οι πολεμάρχοι</em></p> <p><em>                                    και δεν μνέσκει ένα κορμί</em></p> <p><em>                                    χαίρου, σκιά του Πατριάρχη,</em></p> <p><em>                                    που σε πέταξαν εκεί.</em></p> <p><strong><em>     στ. Στίχοι (139-158): Στους στίχους αυτούς ο ποιητής παρακαλεί και συμβουλεύει τους αγωνιστές ν’ απαλλαγούν από την Διχόνοια και τελειώνοντας προτρέπει τους δυνατούς της Ευρώπης ν’ αφήσουν την Ελλάδα να ελευθερωθεί.</em></strong><em>Δειγματικά ένας από τους 19 στίχους:</em></p> <p>Στίχος 144     <em>Η Διχόνοια που βαστάει</em></p> <p>                       <em>ένα σκήπτρο η δολερή</em></p> <p><em>                     καθενός χαμογελάει,</em></p> <p><em>                        παρ’ το, λέγοντας και συ.</em></p> <p><em>            - Η φήμη του Ποιήματος αυτού του Σολωμού, ξεπέρασε γρήγορα τα όρια της Ζακύνθου. Το 1824 μεταφράστηκε μέρος του στα Αγγλικά και ολόκληρο στα Γαλλικά. Στον επαναστατημένο Ελληνικό χώρο δημοσιεύθηκε τον ίδιο χρόνο στο Μεσολόγγι, στην εφημερίδα «Ελληνικά χρονικά». Θ’ ακολουθήσουν και άλλες δημοσιεύσεις τον επόμενο χρόνο. Ενώ! στις 21 Οκτωβρίου του 1825 θα δημοσιευθεί και η πρώτη κριτική του ποιήματος από τον Σπυρίδωνα Τρικούπη, στην «Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος» του Ναυπλίου.                                         </em></p> <p>     - Το 1830 ο «Ύμνος στην Ελευθερία», μελοποιήθηκε αρχικά από τον Κερκυραίο μουσουργό Νικόλαο Μάντζαρο για τετράφωνη ανδρική χορωδία και ακουγόταν με ενθουσιασμό σε Εθνικές εορτές στα Επτάνησα.</p> <p>            - Το 1844 ο Νικ. Μάντζαρος παρουσίασε μια νέα μορφή μελοποίησης του ποιήματός του και την υπέβαλε στον Βασιλιά Όθωνα, με την ελπίδα να γίνει ο «Εθνικός Ύμνος» της χώρας. Διότι! μέχρι τότε ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδος ήταν ο Βαυαρικός, η γνωστή μελωδία του Χάιντν, που ακόμη και σήμερα είναι ο Εθνικός ύμνος της Γερμανίας και της Αυστρίας. Η πρόταση δεν έγινε δεκτή, αλλά το ποίημα ως σύνθεση βραβεύτηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος.</p> <p>            <strong>- Το 1865, όταν ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ κατά την επίσκεψή του στην Κέρκυρα, άκουσε την εκδοχή της σύνθεσης του Νικ. Μάντζαρου, από την μπάντα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας, του έκαμε μεγάλη εντύπωση. Τότε, ακολούθησε το Βασιλικό Διάταγμα της 4 Αυγούστου 1865, που το χαρακτήρισε</strong></p> <p><strong>πλέον ως «Επίσημον Εθνικόν άσμα» και εντέλλετο η εκτέλεσή του σε όλες τις Εθνικές εορτές και Τελετές. Επίσης! ενημερώθηκαν οι ξένες Πρεσβείες, ώστε να ανακρούεται και από τα ξένα πλοία, στις περιπτώσεις αποδόσεως τιμών, προς τον Βασιλέα της Ελλάδος και την Ελληνική Σημαία. Από δε τις 18 Νοεμβρίου 1966, με την υπ’ αριθ. 6133 απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου της Κύπρου, καθιερώθηκε και ως Εθνικός Ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας.</strong></p> <p>            <strong> - Ο Εθνικός μας Ύμνος, έχει ένα αιώνιο δίδαγμα, δείχνει τους αγώνες και τις θυσίες του γένους των Ελλήνων για ν’ αποκτήσουν την Ελευθερία τους, που πρέπει οι νεότεροι Έλληνες να μην ξεχνούν ποτέ!</strong></p> <p>                                                                 Ιωάννης Μ. Ασλανίδης</p> <p align="center" style="margin-left:6cm;">Αντγος</p> <p align="center" style="margin-left:6cm;">Επίτιμος Δκτης της ΣΣΕ</p> <p>            </p> <p> </p> <p align="center" style="margin-left:6cm;"> </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/index.php/user/desmosekdoseis" lang="" about="/index.php/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Mon, 11/04/2019 - 08:12</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-11/alwsi_tripolitsa_arthro.jpg?itok=ihM1ocFa" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/index.php/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=356&amp;2=comment&amp;3=comment" token="54978e51"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Mon, 04 Nov 2019 13:12:18 +0000 desmosekdoseis 356 at http://eaas.gr  ΤΑ «ΠΙΣΤΕΥΩ» ΜΑΣ, ΩΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ http://eaas.gr/news/ta-pisteyo-mas-os-axies-kai-aretes <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden"> ΤΑ «ΠΙΣΤΕΥΩ» ΜΑΣ, ΩΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p>                                                                          <em>Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p> </p> <p> </p> <p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><strong><em>Πιστεύω σημαίνει ότι έχω πίστη, έχω πεποίθηση, είμαι βέβαιος για κάτι</em></strong><em>. Δηλαδή ουσιαστικά γνωρίζω την αλήθεια, διακρίνω το αληθές από το ψεύτικο, άρα ζω στην πραγματικότητα. Η αστάθεια, όμως, όπως και η λήθη είναι ο κανόνας. Η πραγματικότητα από λεπτό σε λεπτό αλλάζει, είναι πάντα νέα. «Τα πάντα ρεί». Εξάλλου δεν μπορώ να συλλάβω με τις αισθήσεις μου ούτε και με νου μου ακόμη το άπειρο του κόσμου μας και της ζωής.</em></p> <p><em> Κάθε υλικό πράγμα αλλοιώνεται με το χρόνο, καταστρέφεται και λησμονείται. Υπάρχει, όμως, το πνεύμα, το οποίο αναδύεται από την ύλη και είναι εύθραυστο όπως εκείνη, αλλά είναι ζωντανό ως <strong>πνεύμα χάρη στη μνήμη του</strong>. Γιατί το πνεύμα είναι μνήμη. Θεωρείται το «παρόν του παρελθόντος». Το πνεύμα που μεριμνά για όσα έχουν συμβεί και μας τα θυμίζει, διαφορετικά το παρελθόν είναι ανίσχυρο και το μέλλον, για το οποίο ενδιαφερόμαστε, χωρίς παρελθόν είναι <strong>ανύπαρκτο</strong>.<strong>Στηριζόμαστε στις μνήμες και χτίζουμε το μέλλον με τα «πιστεύω» μας</strong>. Και εάν τα πιστεύω είναι κοντά στην αλήθεια τότε ζούμε πραγματικά. Το παρόν γεφυρώνει το παρελθόν και το μέλλον. Ξεχνάει ο άνθρωπος για να ανανεώνεται, αλλά χωρίς μνήμη και χωρίς πίστη  δεν είναι άνθρωπος<strong>.</strong></em><strong><em>Χάρη στη μνήμη του πνεύματός μας υπάρχουμε και χάρη στη πίστη γινόμαστε άνθρωποι. </em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>Εισαγωγή</em></strong></p> <p><em>Οι <strong>αξίες</strong>κατανοούνται ευκολότερα, ως  σχέσεις νοητές, μεταξύ ενός υποκειμένου και ενός αντικειμένου. Όταν συμβαίνουν καλύπτουν μια ανθρώπινη <strong>ανάγκη</strong>, προδιάθεση, ροπή ή επιθυμία. Αναδύονται από τον  συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου, αλλά η αξιολόγηση τους και  η ιεράρχησή τους γίνεται  με γνώμονα τον ορθό λόγο. </em></p> <p><em>Κατ’ αυτόν τον τρόπο η <strong>αξία της  αλήθειας</strong>συνιστά το «φως» της πραγματικότητας, μέσα στο οποίο είναι δυνατή η ζωή. Χωρίς τη γνώση  ο άνθρωπος είναι έωλος. Μόνο με την αλήθεια <strong>τακτοποιεί τον εξωτερικό Κόσμο</strong>και δεν τον φοβάται.</em></p> <p><em>  Το <strong>αγαθό, ως αξία,</strong>με την ευρεία έννοια του καλού, είναι ο απαραίτητος όρος της ανθρώπινης συνύπαρξης μέσα σε μια κοινωνία. Ρυθμίζει τις σχέσεις του ατόμου με το ανθρώπινο περιβάλλον.</em></p> <p><em> Και το <strong>κάλλος</strong>είναι εκείνο που διευθετεί τον <strong>εσωτερικό κόσμο</strong>(τον κόσμο των συναισθημάτων και ενστίκτων) της ανθρώπινης ύπαρξης, απόπου  ξεκινά κάθε είδους <strong>βούληση για πράξη</strong>. Μόνον ένα  κατάλληλα μορφοποιημένο εσωτερικό μας είναι μπορεί να δημιουργήσει θετική ενέργεια και αποπνέει την <strong>ωραιότητα.</strong></em></p> <p><em>Ο  όρος  <strong>αρετή</strong>, στη γενική περίπτωση,  χρησιμοποιείται κυρίως με ηθικό νόημα  και σημαίνει ιδιότητα-ποιότητα του <strong>αγαθού ανθρώπου</strong>. Ο Αριστοτέλης ορίζει την αρετή ως <strong>« έξη , μια μόνιμη , δηλαδή , διάθεση ( και ικανότητα) τής ψυχής για καλές πράξεις, που συνοδεύεται από την εξάσκηση της καλοσύνης».</strong>Προσδιορίζεται ως «μεσότης» ανάμεσα στις δύο ακρότητες, από τις οποίες η μια είναι έλλειψη  και η άλλη υπερβολή. Η <strong>αρετή συνιστά πρακτικά ένα ποιοτικό μέγιστο</strong>. Οι αρετές είναι οι <strong>«ενσαρκωμένες» στην πράξη αξίες</strong>  απαραίτητες για την αρμονική σύνθεση της  προσωπικότητας.  Δεν είναι τα απλά χαρίσματα, τα προσόντα και ικανότητες, αλλά <strong>δυνάμεις που αναδύονται από την υλοποίηση, εν μέτρω, σχετικών αξιών και ωθούν σε πράξεις με γνώμονα το ευρύτερο ηθικό αγαθό.</strong>  Δημιουργούνται κυρίως με τη δια βίου συνειδητή άσκηση και την αγωγή.. Από την Αρχαιότητα ήδη έχουν γίνει αποδεκτές  η <strong>φρόνηση</strong>, το <strong>θάρρος</strong>( ανδρεία), η σωφροσύνη(εγκράτεια, αυτάρκεια) και η δικαιοσύνη<strong>.</strong></em></p> <p> </p> <p> </p> <p><strong><em>Πίστη ( το πιστεύειν)</em></strong></p> <p><em>Η <strong>πίστη</strong>δεν είναι μια αξία σαν όλες στις άλλες. <strong>Συνιστά την αξία, χάρη στην οποία υπάρχουν αξίες και αρετές.</strong>Τι θα ήταν η δικαιοσύνη δίχως την πίστη των δικαίων ανθρώπων! Η ελευθερία δίχως την πίστη των ελεύθερων πνευμάτων. Δεν υπάρχει αξία και αρετή δίχως την πίστη στο περιεχόμενο της. Η πίστη είναι η <strong>αρετή της μνήμης</strong>και μάλιστα <strong>τότε η  ίδια η μνήμη καθίσταται αρετή</strong>. <strong>Ενθυμούμαστε αυτό που πρέπει</strong>!!. </em></p> <p><em>Τίνος πράγματος ή ποιου γεγονότος μνήμη; Το θέμα δεν είναι να είναι κάποιος πιστός σε ο,τιδήποτε,  κάτι τέτοιο θα συνιστούσε όχι πίστη ,αλλά λατρεία του παρελθόντος, στενοκεφαλιά, πείσμα, φανατισμό!! Όπως κάθε αρετή, η πίστη αντιπαρατίθεται σε δυο υπερβολές , άκρα. Κείται μεταξύ της <strong>παλιμβουλίας  –αστάθειας </strong>και του<strong>πείσματος</strong>και, φυσικά, <strong>τα  αρνείται και τα δύο</strong>. <strong> Βρίσκεται στη χρυσή τομή, στο σωστό μέτρο</strong>. Δεν είναι μετριότητα, αλλά <strong>ποιοτική κορυφή</strong>. Το θέμα δεν είναι να είναι κανείς λίγο άστατος και λίγο πεισματάρης σε ένα τέλμα  κενής ανεύθυνης  κουβέντας, αλλά να επιδιώκει  <strong>στόχο υψηλών προδιαγραφών.</strong>  Η πίστη δεν είναι ούτε άστατη ούτε πεισματάρα αλλά <strong>πιστή.</strong></em></p> <p><em> <strong>Το αντικείμενο της πίστης συνιστά  την αξία της</strong>. Δεν αλλάζει κανείς  ούτε είναι άπιστος στους φίλους του, εκτός εάν είναι μοχθηρός. Η πίστη  δεν δικαιολογεί τα πάντα! Ο πιστός στο χειρότερο κάνει μεγαλύτερο κακό από το να το απαρνηθεί. Η πίστη στην ανοησία είναι κάτι παραπάνω από ανοησία, είναι <strong>έγκλημα</strong>. Η πίστη δεν είναι πάντα αξιέπαινη, αλλά εξαρτάται από <strong>τις αξίες στις οποίες είναι κάποιος πιστός</strong>. Η μνησικακία δεν είναι ασφαλώς αρετή, γιατί παραμένει πιστή στο μίσος. Υπάρχει και η πίστη στα μικρά πράγματα, που συνιστά <strong>μικροπρέπεια.</strong>Η πίστη είναι  μεγάθυμη και καλή πίστη<strong>. Για να καταστεί αρετή πρέπει να έχει ως περιεχόμενο μια αξία</strong>. Με άλλα λόγια πίστη στην <strong>ευγένεια</strong>, στη <strong>σωφροσύνη</strong>, στη <strong>σύνεση,</strong><strong>στο θάρρος</strong>, πίστη την  ανυστερόβουλη <strong>αγάπη</strong>… <strong>Τότε καθίσταται ενάρετη</strong>.</em></p> <p><em> Η πίστη είναι η «<strong>αρετή του Ίδιου</strong>» μέσα σε ένα κόσμο που όλα διαρκώς αλλάζουν. Και φυσικά δεν υπάρχει το  <strong>ίδιο</strong>παρά μόνο χάρη στη <strong>μνήμη </strong>και τη <strong>θέληση</strong>δηλαδή στην ανθρώπινη <strong>προσωπικότητα,</strong>η οποία αποπνέει εμπιστοσύνη. Το διαπίστωσε περίφημα  ο Μονταίνιος: </em><strong><em>«Η βάση της ύπαρξής μου και της ταυτότητάς μου είναι καθαρά ηθική. Ενυπάρχει στην πίστη που ορκίσθηκα στον εαυτό μου. Στην πραγματικότητα δεν είμαι αυτός που ήμουν χτες, δεν είμαι ο ίδιος παρά μόνο επειδή δέχομαι πως είμαι ο ίδιος, γιατί χρεώνομαι ένα συγκεκριμένο παρελθόν ως δικό μου και γιατί προτίθεμαι να αναγνωρίζω και στο μέλλον την παρούσα δέσμευσή μου ως παντοτινά δική μου».</em></strong><em>Δεν υπάρχει <strong>ηθικό υποκείμενο</strong>δίχως πίστη, γιατί διαφορετικά δεν θα υπήρχαν καθήκοντα ( ας σκεφτούμε τα σημερινά «είπα…ξείπα!!!»).  <strong>Η  πίστη είναι η αρετή της μνήμης και η απιστία το ελάττωμά της. </strong>Η αρετή της μνήμης είναι κάτι παραπάνω από τη μνήμη, όπως η πίστη κάτι παραπάνω από την πιστότητα<strong>. Η πίστη είναι το αντίθετο της ασυνέπειας , της προδοσίας, της απιστίας.</strong></em></p> <p>                  </p> <p><strong><em>Ρυθμιστικές αξίες και αρετές ( σκέπτεσθαι, συναισθάνεσθαι, πράττειν)</em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>Πίστη στο ορθώς σκέπτεσθαι</em></strong><em>: Το πρώτο αντικείμενο της πίστης είναι η <strong>Αλήθεια</strong>η οποία προσεγγίζεται με το ορθώς<strong> σκέπτεσθαι που απαιτεί, όμως, διαρκή </strong> προσπάθεια για να μπορέσει να αντισταθεί στη <strong>λήθη</strong>, στην <strong>αστάθεια της μόδας</strong>, του <strong>συμφέροντο</strong>ς, στους ε<strong>κμαυλισμούς</strong>και <strong>χυδαιότητες</strong>… Ο υγιής τρόπος σκέψης  (νοοτροπίας) μας, άγεται, φέρεται και  διαμορφώνεται καθημερινά από ποικιλώνυμους εχθρικούς για την ανθρωπινότητα παράγοντες. </em></p> <p><em>  Δεν υπάρχει σκέπτεσθαι , χωρίς <strong>μνήμη</strong>και δίχως πάλη ενάντια στη <strong>λήθη</strong>. Για  να σκεφτούμε όμως, πρέπει όχι μόνον  να θυμόμαστε αλλά να <strong>θέλουμε να θυμόμαστε</strong>.<strong>Η βούληση είναι δύναμη για πράξη και αρετή</strong>. Δεν είναι απλά ενθύμια οι μνήμες<strong>. Είναι ζωντανές δυνάμεις που τις έχουμε και τις πιστεύουμε.</strong>Τις πιστεύουμε και τις κρατάμε ως αξίες ,όχι γιατί φοβόμαστε την απόρριψη, αλλά πάνω από όλα γιατί <strong>υπηρετούν τη αλήθεια</strong>. <strong>Εάν οι μνήμες δεν εξυπηρετούν της αλήθεια η πίστη μετατρέπεται σε αρτηριοσκλήρυνση και φανατισμό.</strong></em></p> <p><em> Το να είμαστε πιστοί στο ορθώς σκέπτεσθαι δεν σημαίνει ότι πρέπει να αρνούμαστε να αλλάξουμε απόψεις (δογματισμός). Σημαίνει ότι αρνούμαστε να αλλάξουμε τις <strong>ιδέες δίχως ικανές αιτίες</strong>. Έχουμε  το δικαίωμα και  χρέος, μάλιστα, να αλλάζουμε απόψεις  κάτω από νέα επανεξέταση <strong>χάριν της αλήθειας και μόνον</strong>. Γιατί πάνω από όλα η <strong>πίστη στην αλήθεια</strong>, μετά στη μνήμη της αλήθειας. Αυτή είναι η  πίστη στο ορθώς σκέπτεσθαι. Το παράδειγμα της επιστήμης που ζει στο παρόν και δεν παύει να ξεχνά τα πρώτα βήματα. Αντίθετα η φιλοσοφία που αναζητά την απόλυτη γνώση δεν σταματά να παρακολουθεί τα πρώτα βήματα. Η επιστήμη προοδεύει και ξεχνά, η φιλοσοφία στοχάζεται και θυμάται. <strong>Η φιλοσοφία είναι μια ύπατη πίστη στη σκέψη της αλήθειας</strong>.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Πίστη στο κάλλος</em></strong><em>: Το κάλλος είναι μία από τις τρεις ύψιστες αξίες, ισότιμη με την αλήθεια και το αγαθό. Η <strong>αξία του κάλλους</strong>, στη γενική περίπτωση, επενεργεί στον εσωτερικό μας κόσμο, στο χώρο των συναισθημάτων – συγκινήσεων και  των βιωμάτων μας, κοντολογίς  στο όλο της ζωής μας. Από ίδιο χώρο ξεκινούν και οι κάθε είδους αναδράσεις και αναπτύσσονται οι αντίστοιχες προδιαθέσεις. Εκεί είναι εναποθηκευμένες και οι ορμές του ανθρώπου, όπως και τα ποικίλα πάθη του, αλλά  αναδύονται και οι <strong>αντίστοιχες ροπές και επιθυμίες μας.</strong></em></p> <p><em>                  Ο χώρος του κάλλους σε σχέση με τους χώρους της αλήθειας και του αγαθού έχει ένα πολύ βολικό χαρακτηριστικό, που οφείλεται στην μεγάλη αοριστία των όσων συμβαίνουν άθελά μας στο χώρο αυτό. Αυτό συνιστά  το ευεργετικό πλεονέκτημα του κάλλους, γιατί προσδίδει  στον άνθρωπο έναν <strong>μεγάλο βαθμό ελευθερίας</strong>, τον οποίο δεν έχουν οι άλλοι δυο χώροι. Ο ορθός και ο πρακτικός λόγος έχουν ουσιαστικά ένα είδος απόλυτου  ρόλου, καθόσον δημιουργούν πάντοτε συνθετικά, οπότε προκαλούνται  ακαμψίες. <strong>Το Κάλλος παρέχει  μια μεγαλύτερη ποικιλία επιλογών, άρα δημιουργεί γονιμότητα για  ανάπτυξη πρωτοβουλιών συνύπαρξης των τριών χώρων.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Πίστη  στο αγαθό, (τουτέστιν στην ηθική)</em></strong><em>: Ο Καντ θεωρεί την πίστη καθήκον καθόσον θεωρεί ως υπακοή στο ηθικό νόμο που είναι αχρονικός και πάντα μπροστά μας. Αυτή η πίστη συνιστά πίστη σε ό,τι το καθήκον ορίζει. Η πίστη υπόκειται στον ηθικό νόμο και όχι ο ηθικός νόμος στην πίστη. Προϋπόθεση είναι να υπάρχει ηθικός νόμος καθολικός, <strong>πρακτικός Λόγος</strong>που άρχει απόλυτα δίχως να λαμβάνει υπόψη του τον χρόνο και τον χώρο.  Δηλαδή λατρεία της <strong>λογικής</strong>!! Μια ηθική πρέπει βέβαια να  είναι λογική αφού πρέπει να είναι καθολική, ωστόσο καμιά λογική δεν επαρκεί. Δεν απαρνούμαστε τη λογική, χωρίς την οποία  απομακρύνεται η αλήθεια και το πνεύμα δεν επιβιώνει. Δεν πρέπει, όμως, να συγχέουμε τη λογική, που είναι <strong>πίστη στο αληθινό</strong>, με την ηθική που είναι <strong>πίστη στις σταθερές ανθρώπινες αξίες, </strong> που συνυπάρχουν στο ανθρώπινο πνεύμα, ως  ύπατη ποιότητα της <strong>ανθρωπινότητάς </strong>του. Η λογική και η ηθική εξακολουθούν να είναι διαφορετικές έννοιες<strong>. Η ηθική δεν είναι μόνον η αλήθεια αλλά και ολόγραμμα αξιών.</strong><strong>Δεν είναι αντικείμενο, απλά γνώσης, αλλά και βούλησης</strong>. <strong>Δεν απόλυτα άχρονη  αλλά ιστορική</strong>. Η ηθική ερείδεται στο παρελθόν, συνιστά εμπειρία ζωής και εάν δεν υπάρχουν θεμέλια ηθικής , τότε έρχεται η <strong>πίστη(</strong>τα πιστεύω μας)να πάρει τη θέση τους. Με την <strong>πίστη υποτασσόμαστε όχι στην στο άχρονο ενός ηθικού νόμου</strong>, αλλά στην <strong>ιστορική πορεία των αξιών</strong>. Πίστη στην ιστορία, στον πολιτισμό , στην ανθρωπινότητα του ανθρώπου. </em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός και αποτιμήσεις</em></strong></p> <p><em>Δεν μπορούμε να πάμε ενάντια στη σοφία των προγόνων μας. Ας μη λησμονούμε το «ουκ ήλθον  καταλύσαι, αλλά πληρώσαι…»  του Χριστού. Λόγος Πιστού που ισχύει όχι μόνον στη Θρησκευτική Πίστη, αλλά ολιστικά σε κάθε πίστη και σε κάθε ανθρώπινο πνεύμα. Εν κατακλείδι  και η Θρησκευτική Πίστη είναι Πίστη στην <strong>Απόλυτη Αλήθεια</strong>( Πανσοφία του Υπάτου Όντος), στο <strong>απόλυτο Κάλλος</strong>Του και στην <strong>απόλυτη Αγαθότητα</strong>( Πανάγαθος). Αυτό τον ιδανικό βαθμό του πιστεύειν  ευελπιστούμε, από τον οποίο αναδύονται η μέγιστη <strong>Ελπίδα και η Αγάπη</strong>( <strong>«Ο Θεός αγάπη εστί»).</strong></em></p> <p><em> Σε ότι αφορά στο ανθρώπινο επίπεδο οραματιζόμαστε μια <strong>πολιτισμική πολιτική</strong>, <strong>κοινωνική αξία που είναι ενάντια σε κάθε βαρβαρότητα</strong>. <strong>Βάρβαρος είναι ο άπιστος σε υγιή «πιστεύω» αξιών</strong>. <strong>Υπόσχεση για καλύτερο μέλλον έξω από δοκιμασμένες αξίες  και αρετές είναι απόλυτα ανασφαλής</strong>. <strong>Κάθε ηθική, όπως κάθε κουλτούρα και πολιτισμός εκπορεύεται από τις εμπειρίες του παρελθόντος. Η μόνη ηθική είναι η πιστή ηθική.</strong></em></p> <p><em> Η ψυχή του ανθρώπου, ως συνείδηση ενεργεί κατά βάση προς τις τρεις παραπάνω μεγάλες αξίες, την <strong>αλήθεια,</strong>το <strong>κάλλος</strong>και <strong>αγαθό</strong>. Η συν-κίνηση αυτή της συνείδησης ενεργεί, ως εάν <strong>οδηγός της ανθρώπινης προσωπικότητας</strong>,  χαράσσεται στο είναι μας και συνιστά το βασικό ίχνος του εαυτού μας που ονομάζουμε <strong>χαρακτήρα.</strong><strong>Είναι ουσιαστικά η  ταυτότητά μας</strong>.<strong>Αυτό είναι το αντικείμενο της αγωγής του  ανθρώπου.</strong></em></p> <p><strong><em>Η συνείδηση δομείται με τη σύνθεση  της γνωστικής λειτουργίας, της  αισθητικής καλλιέργειας και της ηθικής συγκρότησης</em></strong><em>. <strong>Ο ορθός λόγος, ως κύριος συντελεστής της αλήθειας ρυθμίζει τα όρια του συναισθηματικού χώρου και αντίστοιχα καθορίζει και τις επιταγές της ηθικής συγκρότησης. Αντίστοιχα  οι ηθικές απαιτήσεις καθορίζουν τα όρια της χρήσεως των γνωστικών επιτευγμάτων, όπως και τις αντίστοιχες εντάσεις των συναισθηματικών ενεργημάτων</strong>. <strong>Από την πλευρά του ο κόσμος του θυμικού( συναισθημάτων) δημιουργεί τα βουλητικά κίνητρα του ατόμου  για είσοδο,  τόσο στο γνωστικό  όσο και τον ηθικό χώρο. Ήτοι ο εαυτός μας ενεργεί ως ενιαίο όλον</strong>.</em></p> <p><em>Το κάλλος, ως γενική έννοια του ωραίου, του υπέροχου, του χαριτωμένου, του τραγικού,.. θεωρείται γενικά ως το βασικό <strong>ενδόσιμο,</strong>ήτοι εκείνο που προκαλεί τη διάθεση να σκεφτούμε και να πράξουμε κάτι, τουτέστιν το έναυσμα, προοίμιο και κίνητρο. </em></p> <p><strong><em>Η πίστη σήμερα θεωρείται «απεγνωσμένη», γιατί ο αγώνας είναι άνισος στην ακαταμάχητη  πλημμυρίδα της λήθης, που κατακλύζει τα πάντα .</em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος</em></strong></p> <p><strong><em>Η πίστη είναι η δύναμη για ζωή. Η Ηθική πρέπει</em></strong><em><strong>να είναι πιστή.</strong>Η ηθική έχει ως ενδόσιμο την ευγένεια που μετέχει στο κάλλος , θεμελιώνεται στην πίστη, και ανέρχεται στην κλίμακα των αρετών και αξιών, <strong>ολογραμμικά.</strong>Σεβόμαστε τους καλούς τρόπους. Μαθαίνουμε με το παράδειγμα των μεγαλύτερων. Εθιζόμαστε σε καλές πράξεις που επιβάλλονται στα πρώτα βήματα και εδραιώνονται στην εμπιστοσύνη και την αγάπη. <strong>Αγάπη της μητέρας, ο νόμος του πατέρα.</strong><strong>Η σωστή ανατροφή κυρίως με το παράδειγμα κι την αμοιβαία αγάπη</strong>.</em></p> <p><em> Η ηθική και  τα πιστεύω μας, δεν είναι</em><em>κάτι το άψυχο, δεν έχουν  μηχανιστικό χαρακτήρα, αλλά συνιστούν <strong>ζωντανές αξίες</strong>, οι οποίες ανατροφοδοτούνται διαρκώς με την <strong>αλήθεια</strong>, το <strong>κάλλος</strong>και την <strong>αγαθότητα</strong>και κρυσταλλώνονται στην  ιερότητα της <strong>πίστης</strong>στον άνθρωπο και το μέλλον του.</em></p> <p><strong><em>Στη βάση όλης της θεμελίωσης της ανθρώπινης προσωπικότητας  της ηθικής είναι η πίστη, η οποία είναι </em></strong><em> το <strong>αντίθετο της «ανατροπής των αξιών</strong>», που συνεπάγεται τον εκφυλισμό  της πίστης . Οι επιλήσμονες των ιερών παραδόσεων και αξιών επιδιώκουν τη λήθη του παρελθόντος, το οποίο δεν μπορεί να υπερασπιστεί  τον εαυτό του , γι´ αυτό χρειάζεται την <strong>ευγνωμοσύνη</strong>μας. </em></p> <p><em>Αυτό είναι και το δικό μας απαράγραπτο  καθήκον: <strong>Να έχουμε πίστη στο παρελθόν ,  να εμπνεόμαστε και να διδασκόμαστε από αυτό. Τα πιστεύω μας να διατηρούνται πάντοτε ζωντανά και διαρκώς ανανεωμένα, χωρίς  να εκφυλίζονται μέσα στη λήθη και την περιφρόνηση, γιατί το μέλλον μας έχει τις ρίζες του στο παρελθόν μας.</strong></em></p> <p><strong><em>                                                                              Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></strong></p> <p><strong><em>                                                                                   Νοέμβριος 2019</em></strong></p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/index.php/user/desmosekdoseis" lang="" about="/index.php/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Mon, 11/04/2019 - 07:21</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-11/3053.jpg?itok=Xp3eK9AG" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/index.php/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=355&amp;2=comment&amp;3=comment" token="6cac0522"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Mon, 04 Nov 2019 12:21:09 +0000 desmosekdoseis 355 at http://eaas.gr ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ 1940 ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΑΘΗΚΟΝ http://eaas.gr/news/elleniko-thayma-toy-1940-kai-diko-mas-kathekon <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ 1940 ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΑΘΗΚΟΝ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p>  <strong><em>« Μόνο ένα λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλον κανένα, </em></strong></p> <p><strong><em>  μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του εικοσιένα»</em></strong></p> <p><em>                                                   Κωστής Παλαμάς 1940</em></p> <p><em>Ζούσε τις μεγάλες εκείνες μέρες ο εθνικός ποιητής, ο βάρδος της φυλής μας και όταν τον ρώτησαν, πως θα μπορούσαν να αντισταθούν σε δυο αυτοκρατορίες είπε τον  παραπάνω σοφό λόγο. Και ΕΚΕΙΝΟΙ ήπιαν από το άκρατο κρασί της ομόνοιας. Μέθυσαν, ενθουσιάσθηκαν εκστατικά και φώναξαν με μια στεντόρεια φωνή το αθάνατο <strong>ΟΧΙ</strong>.</em></p> <p><em>  Το κροτάλισμα των Γερμανικών πολυβόλων στις πεδιάδες της Ευρώπης είχε παγώσει την έντρομη ανθρωπότητα. Η πολεμόχαρη βία έγραφε, τότε, πάνω  στο στήθος της Ευρώπης, το πυρίκαυστο "<strong>Ναι</strong>" της υποταγής. Και η μικρή μας Ελλάδα τόλμησε να υψώσει το γυμνό της χέρι και να χαράξει στον ουρανό με τη φλόγα της πίστεως και με το αίμα της θυσίας το αθάνατο "<strong>ΟΧΙ"</strong>της λευτεριάς. Συνέβη τότε ένα απίστευτο, σαν παραμύθι, πρωτόγνωρο και ανεπανάληπτο ιστορικό γεγονός. <strong>Ένα ανθρώπινο θαύμα!</strong></em></p> <p><em>  Την 28η Οκτωβρίου του 40, με ιταμό τελεσίγραφο ο Μουσολίνι, ζητούσε διαβατήριο για την αθανασία. Ζητούσε παράδοση της αιώνιας Ελλάδας, χωρίς όρους. Άλλως 8.000.000 καλογυαλισμένες λόγχες θα τον συνόδευαν σε έναν περίπατο μέχρι την Αθήνα.</em></p> <p><em> Το τι έγινε στις επόμενες μέρες είναι σε όλους γνωστό και αδύνατο να περιγραφεί άλλωστε σε ένα άρθρο και από οποιαδήποτε πέννα. Ποικιλώνυμες Ιταλικές Μεραρχίες με συχνή αντικατάσταση στρατηγών. Πράσκα, Σοντού, Καβαλέρο και ο SUPER COLONELLO Μουσολίνι, μέσα σε έξι μήνες αλληλοδιαδέχθηκαν με τη σειρά τους την ντροπή της ήττας και ένα φορτίο δυσβάστακτο καταισχύνης.   Σαρώνουν οι φαντάροι μας, μαζί με τους τσολιάδες, τα εκατομμύρια τις λόγχες. Και γίνονται τα τάνκς περίγελος της Ελληνικής μεγαλοψυχίας. Αντηχούν τριγύρω τα φαράγγια και τα χιονισμένα βουνά. Η Κορυτσά, το Πόγραδετς, η Πρεμετή, το Αργυρόκαστρο, η  Κλεισούρα, το Τεπελένι , η Χιμάρα άκουσαν με αγαλλίαση το πλατάγιασμα της γαλανόλευκης στο φύσημα του παγωμένου βορειοηπειρωτικού βοριά.</em></p> <p><em>Η ιαχή <strong>"ΑΕΡΑ»</strong>  σκόρπισε, σαν φθινοπωρινά φύλλα, 30 άρτια εξοπλισμένες Μεραρχίες με 700.000 άνδρες, 17.000 οχήματα και 50.000 κτήνη. Απ'αυτούς, 14.000  θάφτηκαν στα παγωμένα βουνά, 18.000 τραυματίες και άχρηστοι από κρυοπαγήματα και 13.000 αιχμάλωτοι. Μια μακάβρια απάντηση στην κομπορρημοσύνη του Μπενίτο.</em></p> <p><strong><em> Ήταν  οι πρώτες νίκες του ελευθέρου κόσμου.  Ήταν  η αρχή της συντριβής του φασισμού. Ήταν το λυκαυγές της αποθέωσης</em></strong></p> <p><em> Η <strong>ελληνική εποποιία</strong><strong>του 1940-41</strong>, που άρχισε με τις φοβερές μάχες στην Ήπειρο, συνεχίσθηκε με τον άνισο αμυντικό αγώνα στα Οχυρά Μεταξά και τερματίσθηκε με την ηρωική αντίσταση στο νησί της Κρήτης διήρκησε συνολικά 216 ημέρες, άλλαξε εναντίον του  'Αξονος τον ρου των πολεμικών γεγονότων!  Η Γαλλία καταλήφθηκε σε 45 μέρες, το Βέλγιο σε 18, η Ολλανδία 5, ενώ η Δανία υπέκυψε σε 12 ώρες. Η Αυστρία, η Βουλγαρία, η Ουγγαρία ,η Ρουμανία και η Αλβανία παραδόθηκαν αμαχητί.</em></p> <p><em>       Με την ηρωική  της  αντίσταση Ελλάδα, πρώτη κατέρριψε το μύθο για το αήττητο του  Άξονα. Κατάφερε θανάσιμο πλήγμα στον έναν συνέταιρο. Τον κατέστησε ανάπηρο και ουδέποτε η Φασιστική   Ιταλία συνήλθε από την ήττα της. </em></p> <p><em> Μεγαλύτερο δώρο στο κλονισμένο φρόνημα των ελεύθερων λαών δεν μπορούσε τη στιγμή εκείνη να προσφερθεί. Υπήρξε η ουδός αναθάρρυνσης της  Ανθρωπότητας. </em></p> <p><em> Οι Λαοί της Οικουμένης έκθαμβοι από το κατόρθωμα της φυλής μας μόνον ύμνους και εγκωμιαστικά λόγια είχαν να πουν. Η <strong>Ελλάδα στο κέντρο του παγκόσμιου θαυμασμού</strong>!</em></p> <p><strong><em>        Πως έγινε όμως το θαύμα</em></strong><em>; Πως το κατόρθωσαν οι  Έλληνες, μια δράκα ανθρώπων, χωρίς μέσα και όπλα βαριά, χωρίς τάνκς και αεροπλάνα; Κατόρθωσαν το ακατόρθωτο! Το ΕΠΟΣ ΤΟΥ 40! Αυτό, που δίκαια ονομάσθηκε <strong>Ελληνικό Θαύμα</strong>!</em></p> <p><em> Η πίστη τους στην Πατρίδα τους όπλισε. Θάνατος ή Λευτεριά, το σύνθημα. Ένας λαός με μια φωνή. Κανένας τότε ηττοπαθής ή ακριτόμυθος. Κανένας Θερσίτης  δε βρέθηκε μεταξύ των Ελλήνων.Μπροστά στον άμεσα ορατό εχθρό και το τρομερό φάσμα του χαμού της Πατρίδας οι Έλληνες<strong>, τότε</strong>, <strong>ενώθηκαν σε ένα σώμα και μια ψυχή</strong>.</em></p> <p><em> Δεν ήταν, όμως, ο τρόμος που τους ένωσε. Εάν είχαν συνενωθεί από το ορμέφυτο του φόβου για τα δεινά του πολέμου θα είχε καταρρεύσει η Ελλάδα, όπως κατάρρευσαν και οι λοιπές χώρες. Μια αρμονική σύνθεση κράτησε το Έθνος όρθιο. Αναδύθηκε, τότε, μια πρωτόγνωρη <strong>εθνική συνείδηση</strong>, που είχε χαραχθεί στο <strong>είναι </strong>των Ελλήνων με το αίμα των πολυετών πολεμικών αγώνων. Κυρίως, είχε προηγηθεί μια συνετή στρατιωτική προετοιμασία, όπως και μια ηθική και ψυχολογική προπαρασκευή ολόκληρου του λαού. Σχεδιάσθηκαν και υλοποιήθηκαν οχυρωματικά έργα με το λυσιτελέστερο τρόπο, όπως και  ρεαλιστικά σχέδια επιστρατεύσεως και επιχειρήσεων. Είχε δοθεί, πρώτιστα, στο λαό <strong>όραμα Έθνους</strong>, που δημιουργεί την ακατάβλητη ομοψυχία και οντότητα <strong>Πατρίδας.</strong> Ανδρώθηκεένα τεράστιο <strong>«εμείς». </strong>Και απέναντι «<strong>εκείνοι»</strong>, που θέλησαν να καταλύσουν τη λευτεριά. </em></p> <p><em>Ξεκάθαρος ο εχθρός. Κανένα δίλημμα: <strong>ο αγώνας μέχρι εσχάτων</strong>.</em></p> <p><em>Το κρίσιμο πολεμικό γεγονός ανέδειξε στην ακέραια  μορφή της την <strong>πολεμική αρετή</strong>των Ελλήνων. Ένας απέραντος άλογος και συνάμα έλλογος ενθουσιασμός πλημμύρισε και κυρίευσε τον ελληνικό λαό. Ένα διονυσιακό παραλήρημα ταυτίσθηκε με το απολλώνιο φως και την «εν Θεώ» έλλαμψη. Αναδύθηκε μια  πρωτόγνωρη μεταρσίωση για δράση. Η ένδοξη ελληνική ιστορία και  το μέλλον της Ελλάδας δήλωσαν το βροντερό «παρόν» στην πιο κρίσιμη  συνάντηση της Πατρίδας μας με την υποδούλωση και το θάνατο.</em></p> <p><em> Όχι πλέον χρόνος, αλλά ένα φέγγος αιωνιότητας απλώθηκε τότε.</em></p> <p><em> <strong>Τα πάντα  ήταν δυνατά εκείνες τις ημέρες</strong>.  Να πως έγινε το Ελληνικό Θαύμα! <strong>Λειτούργησαν αρμονικά όλα τα στοιχεία που απαρτίζουν το όλον</strong>. <strong>Το άτομο </strong>που ανήκει στο σύνολο<strong>. </strong>Η<strong>οικογένεια </strong>στην παραδοσιακή μορφή της<strong>, </strong>το<strong>  Κράτος </strong>με τις ιεραρχικές  δομές του<strong>. Οι παραδοσιακές αξίες ,ως δυνάμεις συνοχής.</strong></em></p> <p> </p> <p><em> Τι συνέβη, όμως, και φθάσαμε από τους διθυράμβους και τους επαίνους στην ντροπή και στη θέση του μαύρου πρόβατου της Οικουμένης! Δυο γενιές αργότερα σε όλα τα πλάτη και μήκη του πλανήτη μόνον με σκωπτικό τρόπο μιλούν για την Πατρίδα μας! Γιατί;</em></p> <p><em>Την εξέλιξη των πραγμάτων τη γνωρίζουμε σχεδόν όλοι μας. </em></p> <p><em>Η Δύση αναζητούσε, πάντοτε, το αιώνιο ανθρώπινο πρόταγμα, την ευδαιμονία. Να απολαμβάνουμε,  όσο περισσότερα αγαθά, με την πεποίθηση ότι το ωραιότερο δώρο είναι  η ζωή μας.  Ο άνθρωπος από πολιτικό ον καθίσταται σταδιακά άτομο-ύπαρξη. Με τη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου  καθιερώθηκαν σε επίπεδο αρχών, ως υπέρτατες αξίες, η <strong>ισότητα </strong>και η <strong>ελευθερία του ατόμου. </strong>Μια απόλυτα φυσιολογική μετάλλαξη στη σκέψη της νεωτερικότητας. Η απαρχή της αποσύνθεσης της παλαιάς ιεραρχικής κοινωνίας.</em></p> <p><em> Προέκυψαν, όμως, νέες ιεραρχίες που εγκαθιδρύουν κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες ασύμβατες με το σεβασμό της ανθρώπινης <strong>αξιοπρέπειας.</strong>Έτσι, ο <strong>ατομικισμός </strong>θα στραφεί, κυρίως από τη δεκαετία του 1960, ενάντια σε κάθε  θεσμό με γενικό αίτημα τη «δημοκρατία», ως βασίλειο ισότητας και διάλυσης των αμετάβλητων ιεραρχιών, που είχαν απολιθώσει τις πρωτοβουλίες των ατόμων. Είμαστε μπροστά στο θρίαμβο της «ατομικοποίησης του κοινωνικού» και στην κατάλυση όλων των μέχρι τότε δεσμών κοινωνικής συνοχής. Ζούμε στην εποχή της μαζική κοινωνίας. </em></p> <p><em>   Το φαινόμενο έφθασε στην Ελλάδα λίγο αργότερα και στη λαχτάρα  να μιμηθούμε τα πάντα και αμέσως μηδενίσαμε τον παράγοντα χρόνο. Άρχισε η αποκαθήλωση όλων των αξιακών συστημάτων.  Η οικογένεια χαλάρωσε. Ο δάσκαλος κατέβηκε από την  «έδρα» του για να είναι πιο «κοντά» στο μαθητή. Ο ιερέας παραμερίσθηκε για να πάρει τη θέση του ο ...αναλυτής του χρηματιστηρίου. Καταργήθηκε, φιλοσοφικά, και ο Θεός και αντικαταστάθηκε από το χρήμα, ένα ανθρώπινο δημιούργημα σε ρόλο πανάκειας. Ο σχολιαστής των ΜΜΕ πήρε τη θέση του «διαφωτιστή». Το πανεπιστήμιο,  ως πηγή γνωστικού «φωτός», αλλοτριώθηκε. Πλήρης, σχεδόν, η αποσύνθεση του δημόσιου χώρου. Υποχώρηση της νομιμοφροσύνης. Η αιδώς τέθηκε σε διαρκή αργία. Κυρίαρχη η εγωιστική λατρεία της ατομικής ευτυχίας. Μαζική παραγωγή, μαζική κατανάλωση και ο άνθρωπος, ως εάν καταναλωτικό ον. </em></p> <p><em>Το «εγώ» βρίσκει  θαλπωρή  στο σκοτεινό και απομονωμένο ατομικό του «σπήλαιο». Ακούει, τυφλωμένο από το προσωπικό του συμφέρον, μόνον τον αντίλαλο της φωνής του και νομίζει, ότι κατέχει την αλήθεια. Πλήρης αποκοπή κάθε συναισθηματικού δεσμού. </em></p> <p><em>Το «εμείς» διαγράφηκε και απέμειναν οι όροι «αυτοί» ή οι « άλλοι».</em></p> <p><em>Αυτή η υπερβολική αναδίπλωση στην ιδιωτική σφαίρα και η άμετρη  ατομικοποίηση της κοινωνίας αποδυναμώθηκε συθέμελα ο κοινωνικός ιστός. Φθάσαμε στο άλλο άκρο της  υπερβολής. Στην εξαφάνιση όλων των αξιών. «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Βιώνουμε μια οδυνηρή κρίση, που είναι ο θρίαμβος της <strong>αταξίας.</strong></em></p> <p><em>Όντως, μέχρι πρότινος, τα αξιακά συστήματα ήταν οργανωμένα στη βάση της ετερονομίας. Αδιαμφισβήτητες «αυθεντίες» χάραζαν τις απαιτήσεις και τα παραγγέλματα. Όμως κάθε συνύπαρξη, ακόμη και η αρμονική απαιτεί κάποιου βαθμού στέρηση. Αυτό είναι το τίμημα κάθε αξίας, γιατί αποφεύγεται ο κορεσμός και ανοίγει η όρεξη αναμονής κάθε καλύτερου. Η δημοκρατία, ως έκφανση κοινωνικής αρμονίας απαιτεί, ως αρμούς, «πολιτικές» αρετές, όπως η μάχη τις πολεμικές αρετές. Οι Έλληνες διακρίθηκαν στις πολεμικές αρετές, αλλά ποτέ ο πόλεμος  δεν υπήρξε αυτοσκοπός . Τον θεωρούσαν αναγκαίο κακό για να εξασφαλίζονται τα αγαθά της ειρήνης, δηλαδή η ελευθερία, το δίκαιο και ο πολιτισμός. Στο στίβο της ειρήνης , κυρίως, διέπρεψαν.</em></p> <p><em>Η δημοκρατική συνύπαρξη, η ωραία αυτή ελληνική επινόηση, έχει  ως μέτρο της την αποφυγή της υπερβολής. «Μηδέν άγαν», αλλά  «μέτρον άριστον», που σημαίνει «ό,τι αρμόζει» στο όλο. Κανένα συστατικό δεν μπορεί να μηδενισθεί, γιατί καταστρέφεται η αρτιότητα και επέρχεται κατάρρευση, αλλά και κανένα στοιχείο δεν κυριαρχεί σε απόλυτο βαθμό. Μια ευαίσθητη δυναμική και ζωντανή αρμονία είναι η δημοκρατία.</em></p> <p><em>   Το ίδιο συμβαίνει και στην κοινωνία των ατόμων. Ο άνθρωπος είναι πολιτικό ον και δεν μπορεί να επιβιώσει στο μονήρη βίο. Το να ζούμε σε αρμονικές ομάδες, όπως η οικογένεια, η κοινωνία, η πόλη, η πατρίδα δεν είναι ούτε μια αγεληδόν ή οιωνεί συνονθύλευμα συμβίωση, αλλά  συνιστά βασική αξία επιβίωσης του ανθρώπινου είδους. Αξίες της δημοκρατικής συνύπαρξης, όπως η ατομικότητα, η διαφορετικότητα, η ελευθερία, η ισότητα, η παράδοση, η πρόοδος κττ συνήθως συγκρούονται, ως αντίθετης φοράς.</em></p> <p><em>  Τις αντιθέσεις συνέθετε κάποτε ο σεβασμός προς το Θεό. Αργότερα επικαλέσθηκε ο αντικειμενικός Ορθός Λόγος. Στην πράξη, όμως, αποδείχθηκε ουτοπία, γιατί κατέστη υποκειμενικός. Οι κοινές αξίες, ως στοιχεία συνοχής καταργήθηκαν, γιατί πρυτάνευσαν οι προσωπικές αξίες. Οι άνθρωποι όμως, είναι αναγκασμένοι να συνεργάζονται, γιατί η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Προκαλεί ανυπέρβλητα, για άτομα,  προβλήματα. </em></p> <p><em>      Ποιο  το <strong>δικό μας καθήκον</strong>; <strong>Να διατηρήσουμε την τιμή της Πατρίδας μας στο διεθνές επίπεδο, το οποίο  Της αρμόζει με βάση την Ιστορία της.</strong></em></p> <p><em>Μπορούμε και πως; Βεβαίως. Είναι δυσκολότατο όχι όμως ακατόρθωτο. Είναι εφικτό και κυρίως είναι αθεράπευτα αναγκαίο και επιτακτικό. Απαιτείται υπομονή , επιμονή και κόπος. Στα δύσκολα πάντοτε ξεχώριζαν οι πρόγονοί μας. Παράδειγμα η σημερινή επέτειος . Οφείλουμε, όμως να κάνουμε το πρώτο  μεγάλο βήμα. Να γίνουμε πάλι «<strong>εμείς»</strong>με τη διπλή του έννοια. Να γίνουμε ένα  αρμονικό «όλο» και ταυτόχρονα να γίνουμε «<strong>εμείς», ως εάν «Έλληνες</strong>». </em></p> <p><em>Να επαναφέρουμε σταδιακά στο μέτρον άριστο της αξίες συνοχής. Την κατανόηση της πραγματικότητας, ήτοι καλύτερη προσέγγιση της αλήθειας.  Την αισθητική καλλιέργεια για να βρούμε την ωραιότητα των ανθρώπινων σχέσεων. Το αλλότριο αγαθό δηλαδή την απόδοση της δικαιοσύνης.</em></p> <p><em>Τα παραπάνω  δεν τα βρίσκει ο καθένας ενεργώντας μόνος. Τις απόλυτες αυθεντίες ορθά τις κατήργησε ο άνθρωπος της νεωτερικότητας. Αλλά οφείλουμε  να καταργήσουμε  και την <strong>προσωπική μας αυθεντία</strong>, γιατί κανένας άνθρωπος δε συλλαμβάνει το απόλυτο. Να μάθουμε να σεβόμαστε τη γνώμη του άλλου και προπαντός την άποψη των ειδικών, αλλά να μη τους θεωρούμε αυθεντίες. <strong>Να θεωρήσουμε μια μοναδική  αυθεντία</strong>. Τον ειλικρινή <strong>διάλογο</strong>με ουσιαστικά επιχειρήματα. Η καλύτερη προσέγγιση εξεύρεσης  λύσεων των προβλημάτων είναι η διαλογική. Η διαλεκτική αποδεικνύεται ανεπαρκής. Διάλογος με το διπλανό.  Διάλογος μεταξύ γενεών, γιατί  ποτέ δεν αποκόπτεται το παρόν από το παρελθόν και το μέλλον. Τήρηση ίσων αποστάσεων από εχθρούς και φίλους. Από νίκες και από ήττες. Τότε προσεγγίζουμε καλύτερα την πραγματικότητα. Με διάλογο οδηγούμαστε στην ειλικρινή συναίνεση. Η επιβολή απόψεων ενέχει την αντίδραση. </em></p> <p><em>Αλλά ο διάλογος απαιτεί <strong>ενσυναίσθηση.</strong>Να μπαίνουμε στη θέση του άλλου. Να θεωρούμε το διπλανό ίσο με εμάς. Γιατί τότε συντίθενται αρμονικά η ελευθερία, με την ισότητα μέσα στην <strong>αδελφοσύνη της αγάπης</strong>. Τότε δημιουργείται  το υπέροχο συναίσθημα του να ανήκουμε σε μια ομάδα , που θέλουμε να ανήκουμε, αλλά και εκείνη μας θέλει[</em><em>amae].  </em></p> <p><em>Τότε δημιουργούνται ακατάλυτοι δεσμοί. Κορυφαίο πρότυπο η αρμονική οικογένεια. Με σταθερή κλίμακα αυτό-ομοιότητας την αναλογία  της χρυσής τομής, που συναιρεί τα ασύμμετρα, αναπτύσσεται η Κοινωνία, η Πόλη και η Πατρίδα μας. </em></p> <p><em>Ως  «θερμόαιμοι» οι  Έλληνες ενεργούμε με ροπή προς την αντιπαλότητα. Αλλά, εάν ο Λόγος ενεργήσει, ως τροχοπέδη, και ενεργούμε έξω από τα όρια της αυτοκαταστροφής, τότε δημιουργούμε μεταξύ μας απίθανους ακατάλυτους συναισθηματικούς δεσμούς. Γινόμαστε μια γροθιά και  επιτυγχάνουμε  τα ανθρώπινα θαύματα, σαν το έπος του 40.</em></p> <p><em> Εδώ αναδεικνύεται το θαυματουργό έργο της Παιδείας. Επειδή ο άνθρωπος είναι το πιο κοινωνικό ον παρουσιάζει τη πιο έντονη μίμηση. Άρα, το παράδειγμα είναι η πιο λυσιτελής μέθοδος, γι’ αυτό θεωρούμε την<strong>ανδραγωγία </strong>το πιο κρίσιμο στάδιο <strong>παιδείας και αγωγής</strong>. </em></p> <p><em> Με την αγωγή, που σημαίνει πρωταρχικά <strong>παράδειγμα και πράξη</strong>θα γίνουμε πάλι «<strong>εμείς».</strong><strong>Αυτός, πιστεύουμε ότι είναι μοναδικός και μοναχικός μας  δρόμος</strong>. Ανηφορικός δύσβατος , μακρύς και κοπιώδης, αλλά δυστυχώς <strong>δεν έχουμε άλλη επιλογή</strong>. Κανένας δεν πρόκειται να μας βοηθήσει.  Μόνον έτσι η Ελλάδα θα καταστεί πάλι υγιής και  στέρεα εθνική και πολιτική οντότητα. Θα ξαναβρεθεί στη θέση, που της αξίζει και δεν θα είναι ουραγός, που δεν της πρέπει! </em></p> <p><em> Η γενιά μας θα νιώσει τότε την πληρότητα, που αισθάνεται κάποιος, ο οποίος  εκπληρώνει το καθήκον του. <strong>Θα έχουμε εκτελέσει  το δικό μας χρέος</strong>προς την πιο ένδοξη εθνότητα  του Πλανήτη. <strong>Προς τη γλυκιά μας Ελλάδα</strong>.</em></p> <p> </p> <p><em>Πάντοτε, μια καινούρια εποχή ξανοίγεται μπροστά μας. Ας ατενίζουμε με αισιοδοξία το μέλλον. Με πνεύμα αισιοδοξίας οι <strong>αβεβαιότητες</strong>γίνονται ευκαιρίες</em></p> <p><em>Ας  φανούμε υπεύθυνοι συνεχιστές των ηρωικών προγόνων μας. Μας συντροφεύουν οι αόρατες σκιές των ηρώων μας (13.748 νεκροί, 41.217 τραυματίες και εξαφανισθέντες).</em></p> <p><em>  Ας κρατήσουμε ψηλά τα ζώπυρα του Γένους και το Λάβαρο των Εθνικών μας παλμών.  Ας κλείσουμε βαθειά στη ψυχή μας την Ελλάδα. <strong>Οι Έλληνες ενωμένοι δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε. Μόνον «θαύματα» θα πραγματώνουμε!</strong></em></p> <p><em>Και τότε, με βεβαιότητα  η πολυκύμαντη ανθρωπότητα θα αναθεωρήσει τις αποφάσεις της, για την  Ελλάδα και ο χρόνος θα σταματήσει μπροστά στους Γίγαντες της Ελληνικής Εποποιίας του 40  και θα βαδίσει επάνω από τους νόμους της φθοράς.</em></p> <p><em> Κι ένας ύμνος, παντού θα αντηχεί σαν τραγούδι μαζί και σαν κλάμα:</em></p> <p><strong><em>"Αι  ημέτεροι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους.»</em></strong></p> <p>                                                                             <em>Δημήτριος  Μπάκας   </em></p> <p><em>                                                                            Αντιστράτηγος ε.α. </em></p> <p><em>                                                                                Οκτ.2019</em></p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/index.php/user/desmosekdoseis" lang="" about="/index.php/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Mon, 10/21/2019 - 07:54</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-10/IMG_20191003_171648_resized_20191017_093528926.jpg?itok=JCwZ1DHg" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/index.php/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=346&amp;2=comment&amp;3=comment" token="138478aa"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Mon, 21 Oct 2019 11:54:33 +0000 desmosekdoseis 346 at http://eaas.gr ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΩΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ http://eaas.gr/news/kallos-os-axia-kai-arete <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΩΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ </span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p><em>                                                 <strong>ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ  ΩΣ  ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ </strong></em></p> <p><em>                                                                           Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><em>Λέγεται  ότι οι δημιουργοί σε όλους τους τομείς, έλκονται και  ξεφεύγουν από τη συνήθη φαινομενική πραγματικότητα και εισέρχονται σε ένα δημιουργικό χάος, όπου ανακαλύπτουν μια  «άλλη πραγματικότητα»  μη αισθητή στον κοινό νου και μάς την παρουσιάζουν μέσα από τα πρωτότυπα έργα τους μέσω της Τέχνης. Η Τέχνη δεν περιορίζεται στις καλούμενες Καλές Τέχνες( εικαστικές, μουσική, χορός κλπ. ), αλλά σε όλο το πεδίο από το οποίο αναδύονται νέες ιδέες, σκέψεις και πραγματώνονται  καινούργια δημιουργήματα. Τέχνες είναι και η πολιτική, στρατηγική, τακτική, πολεμική, αισθητική, γραμματική, παιδαγωγική, οικονομική, η μαγειρική, η ηθική …. </em><em>A</em><em>κόμη και η Επιστήμη, όταν φθάνει σε ερευνητικό στάδιο προόδου είναι τέχνη. </em></p> <p><em> Τέχνη εκ του ρήματος τίκτω, σημαίνει ότι  φέρνουμε στη ζωή κάτι καινούργιο που δεν υπήρχε. Πχ. μια μουσική σύνθεση του Μότσαρτ ή ένας πίνακας ζωγραφικής του Νταβίντσι δεν υπήρχαν αλλά δημιουργήθηκαν και ήδη «ζουν» μαζί μας. Το ίδιο συμβαίνει με μία ανακάλυψη ή καινοτομία στην επιστήμη. Αλλά το ύπατο παράδειγμα δημιουργίας είναι η <strong>ανθρώπινη προσωπικότητα</strong>, που συνιστά <strong> μοναδικό «έργο» τέχνης</strong> και δημιουργείται από άπειρους παράγοντες που συνιστούν το ανεπανάληπτο φαινόμενο που ονομάζουμε Ζωή! </em></p> <p> </p> <p><strong><em> Εισαγωγή</em></strong></p> <p><em>Με την Τέχνη το ανθρώπινο πνεύμα έρχεται στο οριακό σημείο σκέψης, γνώσης, συναισθήματος και βούλησης  για πράξη και <strong>το ξεπερνά</strong>, μάλιστα, κατά τι. <strong>Αυτό ακριβώς το σημείο συνιστά τη δημιουργία</strong>. Εκεί αναδύεται μια ελάχιστη αλλά κρίσιμη ενέργεια  (ουδός), που μεταβάλλει την πραγματικότητα. Συνήθως αυτό το σημείο βρίσκεται στον  λεγόμενο χρυσό λόγο( χρυσή τομή) όλων των συνιστωσών,  που  είναι, δυστυχώς ή  ευτυχώς, ένας άρρητος αριθμός. Είναι ένα ιδανικό μέτρο, το οποίο  όταν συλλαμβάνεται διαφεύγει και όταν πραγματοποιείται δεν προκαλεί κορεσμό, αλλά όρεξη(άνοιγμα)για το νεότερο. Είναι ο <strong>αειφόρος έρωτας για δημιουργία και ζωή.</strong>Αυτό τον χρυσό λόγο έχει «ανακαλύψει» και εφαρμόζει η Φύση παντού στην πράξη, εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια, γι’ αυτό  τη νιώθουμε τόσο ωραία και τόσο απλή λόγω της  αρμονίας που διαχέεται παντού και αποπνέει το <strong>αιώνιο Κάλλος</strong>!</em></p> <p><em>Το <strong>κάλλος</strong>είναι μία από τις τρεις  ύψιστες αξίες, ισότιμη με την <strong>αλήθεια </strong>και το <strong>αγαθό.</strong>Σε ότι αφορά, όμως,  τον άνθρωπο ως πρόσωπο και την αυτογνωσία του θα προτείναμε να μη σταθούμε αποκλειστικά στα στενά καθαρά όρια του κάλλους, που  είναι αντικείμενο των καλούμενων Καλών Τεχνών. Σεβόμαστε την  άποψη  ότι   «η τέχνη είναι για την τέχνη» που θεωρεί το κάλλος ως αυτοσκοπό και πολύ ορθά δεν την θέλει να είναι στρατευμένη σε έναν και μόνον σκοπό. Στην περίπτωση αυτή, όμως, μόνον οι καλλιτέχνες, οι κριτικοί της τέχνης και οι ειδικά καλλιεργημένοι άνθρωποι  θα ήταν εκείνοι που μετέχουν στο κάλλος. Για τις ανάγκες της  <strong>ολιστικής παιδείας και αγωγής</strong>του ατόμου και τη μορφοποίησή του σε πρόσωπο υπεύθυνο και δημιουργικό συντασσόμαστε με την άποψη των πολλών ότι «το κάλλος  ενυπάρχει παντού, ορατό και αόρατο». Θαρρούμε ότι η βασική κατηγορία του κάλλους,  το <strong>ωραίο,</strong>το βρίσκουμε σε κάθε βήμα της ζωής μας, στη φύση, στα φαινόμενα , στα  πράγματα και στους ανθρώπους, αρκεί να αναπτύξουμε μέσα μας έναν στοιχειώδη κώδικα αναγνώρισής του.</em></p> <p><em>Φυσικά και στην περίπτωση του κάλλους ισχύει ότι και για την αλήθεια και το αγαθό, δηλαδή δεν είναι δυνατόν να το συλλάβουμε στην απόλυτη μορφή του, αλλά βλέπουμε ωραία  πράγματα και καταστάσεις που συνιστούν απλές εκφράσεις του. Νιώθουμε ότι ένα πράγμα είναι ωραίο, αισθανόμαστε  ένα χαμόγελο ως κάτι το ωραίο, μπορούμε να πούμε  ότι ο τάδε είναι ωραίος άνθρωπος. Όμως, τ<strong>ο απόλυτο κάλλος δεν ορίζεται</strong>, μόνον η ψυχή μας το αναγνωρίζει εάν το συναντήσει και το νιώσει ολιστικά..  Πέραν από την κυρίως έκφρασή του, <strong>ως ωραίο</strong>, διακρίνεται και ως υπέροχο-υψηλό, ως χαριτωμένο, ως δραματικό-τραγικό και ως κωμικό ακόμη. Κάθε κατηγορία προκαλεί και το αντίστοιχο συναίσθημα, ήτοι το υψηλό προκαλεί δέος, το χαριτωμένο συμπάθεια , το τραγικό λύπη κοκ. Το ωραίο είναι ό,τι ταιριάζει στα μέτρα μας και  μάς προκαλεί ένα συναίσθημα ευεξίας και απόλαυσης που αναζητούμε σχεδόν όλοι μας, γιατί νοιώθουμε ηδονή.</em></p> <p><em> Η αξία του κάλλους, στη γενική περίπτωση, επενεργεί στον εσωτερικό μας κόσμο, στο χώρο των συναισθημάτων – συγκινήσεων και  των βιωμάτων μας, κοντολογίς  <strong>στο όλο της ζωής μας</strong>. Όλα τα ερεθίσματα από τον εξωτερικό χώρο και από τους άλλους ανθρώπους καταλήγουν στο δικό μας εσωτερικό χώρο και εκεί βιώνουμε τα ποικίλα ενεργήματα που  <strong>γεμίζουν το είναι</strong>μας. Από ίδιο χώρο ξεκινούν και οι κάθε είδους αναδράσεις και αναπτύσσονται οι αντίστοιχες προδιαθέσεις. Εκεί είναι εναποθηκευμένες και οι ορμές του ανθρώπου, όπως και τα ποικίλα πάθη του, αλλά  αναδύονται και οι αντίστοιχες ροπές και επιθυμίες μας.</em></p> <p><em>                  Η σπουδαιότητα του εσωτερικού μας κόσμου είναι προφανής, γι’ αυτό ο άνθρωπος προσπάθησε και προσπαθεί να τον κατανοήσει με την λογική του ικανότητα.  Ανέπτυξε ειδικές επιστήμες, όπως την ψυχολογία, την νευρολογία κλπ.  Παρέμεινε, όμως, αρκετά μεγάλος χώρος έξω από τον Λόγο, στην αρμοδιότητα της αισθητικής καλλιέργειας, δηλαδή στην καλλιτεχνία και καλαισθησία(γούστο). </em></p> <p><em>Ο χώρος του κάλλους σε σχέση με τους χώρους της αλήθειας και του αγαθού έχει ένα πολύ βολικό χαρακτηριστικό, που οφείλεται στην <strong>μεγάλη αοριστία των όσων συμβαίνουν άθελά μας στο χώρο αυτό</strong>. Αυτό συνιστά  το <strong>ευεργετικό πλεονέκτημα του κάλλους, γιατί </strong>προσδίδει  στον άνθρωπο έναν μεγάλο βαθμό ελευθερίας, τον οποίο δεν έχουν οι άλλοι δυο χώροι. Ο ορθός  και ο πρακτικός λόγος έχουν ουσιαστικά  ένα είδος απόλυτου  ρόλου, καθόσον δημιουργούν πάντοτε συνθετικά, οπότε προκαλούνται  ακαμψίες. Το Κάλλος παρέχει  μια μεγαλύτερη <strong>ποικιλία επιλογών</strong>, άρα δημιουργεί γονιμότητα για  ανάπτυξη πρωτοβουλιών συνύπαρξης των τριών χώρων.</em></p> <p><em> Στον χώρο των συναισθημάτων  αναπτύσσονται οι ποικίλες ανάγκες, που απαιτούν να καλυφθούν από αντίστοιχα ερεθίσματα και έτσι δημιουργείται μια <strong>έντονη σχέση </strong>μεταξύ του εσωτερικού κόσμου μας και των αντικειμένων του έξω κόσμου και των  ανθρώπων. Τα αντικείμενα του εξωτερικού κόσμου που ανταποκρίνονται στις εσωτερικές μας ανάγκες συνιστούν τα <strong>αγαθά </strong>και οι αντίστοιχες <strong>σχέσεις</strong>των αγαθών με τις ανάγκες μας  αποτελούν τις <strong>αξίε</strong>ς  μας.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός</em></strong></p> <p><em>Ο πλούτος του εσωτερικού μας κόσμου συνιστά την <strong>πηγή ενέργειάς</strong>μας και αποδιδόταν παλαιότερα( ακόμη και τώρα) στο χώρο της καρδιάς, ενώ επιστημονικά διαβεβαιώνεται ότι αποτελούν όλα ενεργήματα του εγκεφάλου. Ο ανθρώπινος νους λειτουργεί ενιαία, ως όλον. <strong>Η ψυχή του ανθρώπου, ως συνείδηση ενεργεί κατά βάση προς τις τρεις παραπάνω μεγάλες αξίες, την αλήθεια, το κάλλος και αγαθό</strong>. Η συν-κίνηση αυτή της συνείδησης ενεργεί, ως εάν οδηγός της ανθρώπινης προσωπικότητας,  χαράσσεται στο <strong>είναι </strong>μας και συνιστά το βασικό ίχνος του εαυτού μας που ονομάζουμε<strong>χαρακτήρα.</strong>Είναι ουσιαστικά η  ταυτότητά μας. Αυτό είναι <strong>το αντικείμενο της αγωγής</strong>του ανθρώπου.</em></p> <p><strong><em>Η συνείδηση δομείται  με τη σύνθεση της γνωστικής λειτουργίας, της αισθητικής καλλιέργειας και της ηθικής συγκρότησης. Ο ορθός λόγος, ως κύριος συντελεστής της αλήθειας ρυθμίζει τα όρια του συναισθηματικού χώρου και αντίστοιχα καθορίζει και τις επιταγές της ηθικής συγκρότησης. Αντίστοιχα  οι ηθικές απαιτήσεις καθορίζουν τα όρια της χρήσεως των γνωστικών επιτευγμάτων, όπως και τις αντίστοιχες εντάσεις των συναισθηματικών ενεργημάτων. Από την πλευρά του ο κόσμος του θυμικού( συναισθημάτων)  δημιουργεί τα βουλητικά κίνητρα του ατόμου  για είσοδο,   τόσο στο γνωστικό  όσο και τον ηθικό χώρο. Ήτοι ο εαυτός μας ενεργεί ως ενιαίο όλον.</em></strong></p> <p><em>Τέχνη είναι κάθε ασχολία του ανθρώπου που παράγει κάτι καινούργιο, κάτι που δεν υπήρχε, τουτέστιν εμφιλοχωρεί μια <strong>δημιουργία,</strong>μια <strong>ποίηση</strong>. Συνήθως θεωρούνται ως Τέχνες όσες από αισθητικής πλευράς αναζητούν το κάλλος, ως γενική έννοια του ωραίου, του υπέροχου, του χαριτωμένου, του τραγικού…</em></p> <p><em> Λέγεται ότι μία εικόνα αξίζει περισσότερο από χίλιες λέξεις! Αλλά είναι απόλυτα σωστό ότι πολλές έννοιες δεν είναι δυνατόν να εκφρασθούν με λόγια, γραπτά ή προφορικά ( όπως το κάλλος,  ανθρώπινη αύρα…) ,αλλά η ψυχή όταν τις συναντά τις  αναγνωρίζει αμέσως και αγάλλεται.  Γι’ αυτό το κάλλος θεωρείται γενικά ως το βασικό <strong>ενδόσιμο,</strong>ήτοι εκείνο που προκαλεί τη διάθεση να σκεφτούμε και να πράξουμε κάτι, τουτέστιν το έναυσμα, προοίμιο και κίνητρο για  να θελήσουμε να καταβάλουμε  κάθε προσπάθεια, κόπο και κόστος. </em></p> <p><em>Θαρρούμε τόσο η αναζήτηση της αλήθειας, του κάλλους  και του αγαθού, όπως και η κρυστάλλωση των «πιστεύω» μας και πεποιθήσεων προσεγγίζονται καλύτερα με την τέχνη της ολιστικής σύνθεσης των επιμέρους παραγόντων. Όταν κινούμαστε σε γνωστό  «έδαφος» , υπάρχει  μια απλή μίμηση πράξης, ήτοι δεν αναδύεται κάτι νέο, τότε μιλάμε για απλή συντήρηση ή διατήρηση κεκτημένων. Δημιουργία νέου αναδύεται, όταν εγγίζουμε και εισερχόμαστε στο άγνωστο, στο δημιουργικό χάος. Η Τέχνη  μάς παρέχει τις  μεθόδους  προσέγγισης του νέου, του αγνώστου και του απείρου. Ως άπειρο μπορεί να θεωρηθεί  και ο συνδυασμός - συσχέτιση των πραγμάτων και παραγόντων, από τις οποίες αναδύονται καινούργιες γόνιμες συνθήκες.</em></p> <p><em> Οι σχέσεις μεταξύ των κάθε είδος όντων και πραγμάτων λαμβάνουν μορφές <strong>γραμμικές(</strong>αίτιο και αιτιατό),</em><em>οι οποίες είναι οι πλέον προσιτές στον ανθρώπινο νου, α<strong>ναλογικές</strong>( ως εάν) , οι οποίες   είναι πιο απλουστευτικές και πιο ελαστικές είτε<strong>ολογραμμικές</strong><strong>, </strong>ήτοι το μέρος επηρεάζεται από το όλον και τα λοιπά μέρη, αλλά το όλον έχει επηρεαστεί από τα μέρη του, οι οποίες <strong>είναι οι πιο πολύπλοκες και ασαφείς αλλά στη σύγχρονη πολύπλοκη πραγματικότητα είναι οι πιο συνήθεις</strong>. </em></p> <p><em>Η <strong>προσωπική μας ικανότητα εναρμόνισης(αρμοστικότητα=</strong></em><strong><em>fitness</em></strong><strong><em>)</em></strong><em>με το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον, συνιστά αρετή και προϋποθέτει την ολιστική καλλιέργεια της νοημοσύνης, της  ευαισθησίας και της ηθικής συγκρότησης.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Βασικές αρχές ( ισχύουν αναλογικά  για   </em></strong><em>κάθε Τέχνη<strong>) </strong></em></p> <p><em>1. Ο απώτερος  <strong>σκοπός( μήνυμα, αποστολή), τον έχουμε κατά νουν, ως φάρο οδηγό</strong>. </em></p> <p><em>2. Επιλογή κατάλληλης ποικιλίας συμβόλων και στοιχείων για τη <strong>σύνθεση</strong>του έργου, ώστε να είναι εφικτή η δημιουργία σχημάτων και μορφών για την πιο γόνιμη έκφραση των νοημάτων και μηνυμάτων.</em></p> <p><em>3. <strong>Ευέλικτο σχέδιο</strong>,  ώστε να συντίθενται κατάλληλα οι  αντιθέσεις και οι αναδράσεις των επιμέρους μορφών σε ένα αρμονικό σύνολο. Καλό σχέδιο είναι εκείνο στο οποίο δεν μπορεί να μεταβληθεί το παραμικρό χωρίς να καταστραφεί η εσωτερική ισορροπία.</em></p> <p><em>4.  Τ<strong>ονισμός του κύριου του στοιχείου</strong>, που εκφράζει το κεντρικό νόημα, χωρίς να μηδενίζεται η αξία των λοιπών σημείων ενδιαφέροντος, που συμβάλλουν στην προβολή της <strong>κύριας προσπάθειας</strong>.</em></p> <p><em>5.  Η  <strong>ενότητα ως αίσθηση αρμονίας που αποπνέει η όλη σύνθεση</strong>. </em></p> <p><em>6. Τ<strong>εχνική μέθοδος  επεξεργασίας</strong>των στοιχείων  και υλοποίησης του έργου,   ώστε να χρησιμοποιηθούν όλα κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να επιτευχθεί το πιο λυσιτελές εκφραστικό αποτέλεσμα.</em></p> <p><em> 7. Τελικά <strong>αποτιμάται η όλη απόδοση</strong>σε σχέση με το μήνυμα(σκοπό-αποστολή).</em></p> <p>                  </p> <p><strong><em>Εικαστικό παράδειγμα</em></strong></p> <p><em> Μπορεί ένα ζωγραφικό έργο να επηρεάσει τον τρόπο σκέπτεσθαι, συναισθάνεσθαι και πράττειν του ανθρώπου; (Το έργο είναι εμπνευσμένο από τη ΣΣΕ).</em></p> <ol><li><strong><em>Σκοπός-μήνυμα</em></strong><em>: Η <strong>μοναδικότητα της ένδοξης πορείας της Πατρίδας μας από την αρχαιότητα έως  σήμερα και οι προοπτικές της να παρασταθεί σε ένα ολόγραμμα. </strong></em></li> <li><strong><em>Σύνθεση</em></strong><em>: Χρησιμοποιούνται  καθιερωμένα <strong>μνημεία-σύμβολα</strong>από την ιστορία, όπως:</em> <ul><li><em>Η <strong>Σημαία μ</strong>ας ως  το απόλυτο σύμβολο της Πατρίδας μας. </em></li> <li><em>Ο <strong>Παρθενώνας</strong>, ως σύμβολο του Αθάνατου Ελληνικού Πνεύματος και Πολιτισμού.</em></li> <li><em>Ο <strong>Ναός της Αγίας Σοφίας</strong>ως σύμβολο των «πιστεύω» μας  σε αξίες και οράματα(  <strong>Πατρίδα,</strong><strong>Θρησκεία, τον Άνθρωπο, τη φιλία, την αγάπη </strong>κλπ.),</em></li> </ul></li> </ol><ul><li><em> Τα κτήρια της <strong>Παλαιάς και Νέας ΣΣΕ</strong><strong>ως κύριος χώρος ,ως εάν ναός, ολιστικής Παιδείας και Αγωγής. σύμβολα της σπονδυλικής  στήλης της Πατρίδας μας καθόσον παρέχουν την Αγωγή στελεχών ΕΔ.</strong></em> <ul><li><em>Οι <strong>Ευέλπιδες </strong>, ως σύμβολα των στρατευμένων τέκνων και</em></li> <li><em> Οι <strong>Πολίτες</strong>κάθε ηλικίας, οι οποίοι είναι οι <strong>τελικοί αποδέκτες</strong>των αγαθών που προσφέρει η Ελεύθερη Πατρίδα μας.</em></li> </ul></li> </ul><p><em>3   <strong>Σχέδιο</strong>: Το σχέδιο στηρίζεται σε πολλαπλές εφαρμογές της <strong>χρυσής αναλογίας</strong>, ώστε να επιτυγχάνεται η ευελιξία των  σχέσεων και η απλότητα στη σύνθεση.</em></p> <p><em>4   Τ<strong>ονισμός</strong>του σημείου μέγιστου ενδιαφέροντος  η <strong>Ελληνική Σημαία,</strong>όλες  οι γραμμές από τα λοιπά στοιχεία υψηλού ενδιαφέροντος οδηγούν το βλέμμα μας πάνω στο Σύμβολο της Πατρίδας μας, το οποίο<strong>κρατούν με υπερηφάνεια οι Ευέλπιδες.</strong></em></p> <p><em>5    <strong>Ολιστική αρμονία της σύνθεσης</strong>: Το φως της σοφίας και του πολιτισμού διαχέεται σε όλο τον πίνακα και διασκορπίζει αλλά και συνθέτει, συνάμα,  όλες τις <strong>αντιθέσει</strong>ς του λαού μας. Έτσι αναδύεται ένας υπέροχος <strong>ιριδισμός φωτός</strong>που αποπνέει αρμονία. Επίσης τα ποικίλα σύμβολα  εναρμονίζονται σε ενότητες, οι οποίες στη συνέχεια δομούν μια σύνθεση που αποπνέει ζωντανή έκφραση. Κοντολογίς <strong>με ματιά είναι δυνατόν να ιδωθούν όλα τα επιμέρους στοιχεία , ώστε η ψυχή μας  να είναι ικανή να κατανοήσει το όλον και να   αναδυθούν   σκέψεις , συναισθήματα και ηθικά φρονήματα.</strong></em></p> <p><em>6 <strong>Τεχνική δημιουργίας</strong>: Ακολουθείται ένα επαναλαμβανόμενο  πρότυπο « αναλύειν»- «λέχειν» - «τεύχειν»:</em></p> <ul><li><strong><em>Αναλύειν</em></strong><em>με την έννοια ότι ξεχωρίζονται  ευκρινώς και επανεξετάζονται διαρκώς όλα τα στοιχεία, ώστε να είναι εφικτή η επιλογή και η χρησιμοποίηση των πιο κατάλληλων. </em></li> <li><strong><em>Λέχειν</em></strong><em>( εκ του λέχω που σημαίνει επιλέγω και φροντίζω κάποιο  βάζοντας να κατακλισθεί) σημαίνει ότι επιλέγουμε κάτι πολύ προσεκτικά και το τοποθετούμε στην πιο κατάλληλη θέση ώστε να αποδίδει το καλύτερο αποτέλεσμα. </em></li> <li><strong><em>Τεύχει</em></strong><em>ν σημαίνει οικοδομώ, διαπλάσσω, διαμορφώνω το όλο ως σύνθεση που θα εκφράσει το μήνυμα που επιδιώκω.</em></li> </ul><p><em>7  <strong>Αποτίμηση του αποτελέσματος</strong>. Το τελικό μήνυμα, είναι σχετικά εύγλωττο. Αναδύονται  αλήθειες, στοιχεία κάλλους και ηθικά οράματα όπως:</em></p> <ul><li><em>Η σύνθεση του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού, ως ενότητα  μέσα από το φως (σοφίας) της αλήθειας που αναδύεται και από τα δύο τεράστια Παγκόσμια Πνευματικά Μεγέθη.</em></li> <li><em>Η <strong>ιερότητα</strong>της Πατρίδας μας, όπως εκφράζεται με την υποστολή και μεταφορά της σημαίας ( βλέπε δεύτερο πίνακα).</em></li> <li><em> Η <strong>αυτο-ομοιότητα</strong> του θόλου του Ναού της Αγίας Σοφίας, του Κελύφους που στεγάζει το μεγάλο αμφιθέατρο της ΣΣΕ και του θόλου ου Ναού της ΣΣΕ συμβολίζει την <strong>πορεία της αγωγής</strong>και <strong>ολιστικής παιδείας</strong>.</em></li> <li><em> Από το βάδισμα και τον  τρόπο παρέλασης των Ευέλπιδων αναδύεται η όλη<strong>ζωτικότητα του φρονήματος των Στρατευμένων Παιδιών της Πατρίδας μας</strong>.</em></li> <li><em> Η <strong>νηφαλιότητα</strong>και η πραότητα συμβολίζεται με το «προσκύνημα» των Πολιτών της Ελλάδας.</em></li> <li><em> Το κάλλος που ως <strong>ενδόσιμο ευφραίνει την ψυχή μας</strong>αναδύεται από θεώρηση του πίνακα ως όλον.</em></li> <li><em> <strong>Τέλος η όλη σύνθεση σε σχήμα του απείρου( </strong></em><strong><em>∞</em></strong><strong><em>  ), ήτοι μια νοητή προπέλα  ή έλικας, ως εάν ελκυστής, που σφηνώνεται στο χαοτικό κενό έχοντας σταθερό σημείο το σύμβολο ιερότητας ( έπαρση και υποστολή Σημαίας) λαμβάνει δύναμη από  τις κινήσεις των στρατευμένων και μη παιδιών της Πατρίδας μας(!).</em></strong></li> </ul><p> </p> <p> </p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος</em></strong></p> <p><strong><em>Το κάλλος</em></strong><em>  ως αξία ανήκει στις τρείς θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες και είναι  ομότιμη με την <strong>αλήθεια</strong>και το <strong>αγαθό</strong>. Η αλήθεια και το αγαθό συνήθως αυτο-επιβάλλονται ενώ το κάλλος, ως το πλέον ευέλικτο, αμβλύνει τις δυσκολίες γι’ αυτό συνιστά το καλύτερο ενδόσιμο  για σκέψη και δράση. Προκαλεί έντονα  συναισθήματα αλλά εύκολα μπορεί να λάβει χώρα η εκτροπή του από την αλήθεια και το αγαθό. Τότε, συνήθως, γίνεται εμπορεύσιμο και ως υπερβολή καθίσταται <strong>πρόκληση. Άρα το κάλλος για να προαχθεί σε βαθμό αρετής πρέπει  να συνδυάζεται αρμονικά με την αλήθεια και το (ευρύτερο) αγαθό.</strong></em></p> <p><em>Η Τέχνη παίζει τον ρόλο του Θεράποντος σε κάθε βήμα της ζωής μας , ως άτομα  και  κοινωνία, γιατί συνθέτει αρμονικά το <strong>απλό μ</strong>ε το <strong>πολύπλοκο</strong>και νοηματοδοτεί τα σύμβολα, από τα οποία αναδύονται άπειρες σκέψεις, συναισθήματα και δυνάμεις για δράση. Δεν μένει αποκλειστικά στην αισθητική τέρψη αλλά προετοιμάζει τον όλο ψυχικό κόσμο μας για <strong>αέναη ανακάλυψη</strong>μιας άλλης πραγματικότητας πιο αληθινής και πιο γόνιμης για δημιουργία. Αυτό επιτυγχάνεται με ένα πίνακα ζωγραφικής, με μια μουσική σύνθεση, με ένα ποίημα και ένα περιεκτικό ακόμη σύνθημα, αρκεί τα πρωτότυπα αυτά δημιουργήματα να εμπεριέχουν, οπωσδήποτε τις βασικές αξίες της ζωής, <strong>την αλήθεια, το κάλλος και το αγαθό,</strong>  ολιστικά κρυσταλλωμένες σε πεποιθήσεις και πιστεύω προσδίδοντας την έννοια της ιερότητας<strong>.</strong></em></p> <p><strong><em> Κοντολογίς, το κάλλος ως αισθητικό ενέργημα καθίσταται αρετή, όταν υπερβεί την αρχική αβίαστη ευεξία  της καρδιάς και  ανέλθει σε υψηλότερα επίπεδα ολιστικής ψυχικής διάθεσης και ενσωματωθεί  με την αλήθεια και  με το ευρύτερο αγαθό προς όφελος της ανθρώπινης προσωπικότητας και του κοινωνικού συνόλου. Τότε δεν είναι διατεταγμένη σε προσωποπαγείς και  κερδοσκοπικούς σκοπούς, αλλά σε οράματα που βελτιώνουν τον Άνθρωπο ως ανθρώπινο γένος. Τότε  το όραμα της ύπαρξης της Πατρίδας είναι το αγιότερο και αναδύεται το φρόνημα των παιδιών της. </em></strong></p> <p><strong><em>Και τότε προκύπτει αβίαστα </em></strong><em>το συμπέρασμα  ότι η  <strong>Εθνική Άμυνα</strong>, τουτέστιν η εξασφάλιση της ύπαρξης της Πατρίδας μας <strong>συνιστά πρώτιστο καθήκον ΟΛΩΝ μας,</strong>όσων απολαμβάνουμε τα αγαθά τα οποία Εκείνη μάς εξασφαλίζει, γιατί <strong>χωρίς την ύπαρξη Της κανένα άλλο  αγαθό ατομικό ή συλλογικό είναι δυνατόν να υπάρξει. </strong></em></p> <p> </p> <p><em>Ας κρατήσουμε, όθεν,  ζωντανό βαθιά στη ψυχή μας <strong>ΤΟ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ:</strong></em></p> <p><strong><em>Η ΕΝΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ, ΩΣ ΟΛΟΓΡΑΜΜΙΚΗ ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΩΝ ΘΕΜΕΛΙΑΚΩΝ ΠΥΛΩΝΩΝ ΤΗΣ, ΟΠΩΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ:</em></strong></p> <p><strong><em>•                 ΤΟΥ ΑΕΙΦΟΡΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΩΣ ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΗΓΗ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ</em></strong></p> <p><strong><em>•                 ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΕΣΘΑΙ , ΩΣ ΥΠΑΤΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΞΙΑ και</em></strong></p> <p><strong><em>•                 ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ ΤΕΚΝΩΝ ΤΗΣ, ΩΣ ΕΜΜΕΝΕΣ ΕΡΕΙΣΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ</em></strong></p> <p>                                                                                                </p> <p><em>                                                                             Δημήτριος Κ. Μπάκας</em></p> <p><em>                                                                         Αντιστράτηγος εα (  ΣΣΕ  1966 )</em></p> <p><em>                                                                              27  Σεπτεμβρίου  2019</em></p> <p> </p> <img alt="1" data-entity-type="file" data-entity-uuid="4d6e800f-4a0e-4eed-ba67-8ab162840793" height="413" src="/sites/default/files/inline-images/IMG_20190917_183917.jpg" width="501" class="align-center" /></div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/index.php/user/desmosekdoseis" lang="" about="/index.php/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Thu, 10/03/2019 - 07:30</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-10/IMG_20190917_223329_0.jpg?itok=mlT1UhMr" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/index.php/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=338&amp;2=comment&amp;3=comment" token="64629c5b"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Thu, 03 Oct 2019 11:30:30 +0000 desmosekdoseis 338 at http://eaas.gr ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΕΝΕΡΓΗΜΑ, ΩΣ ΑΡΕΤΗ http://eaas.gr/news/demioyrgiko-energema-os-arete <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΕΝΕΡΓΗΜΑ, ΩΣ ΑΡΕΤΗ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p><strong><em>                        ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΕΝΕΡΓΗΜΑ, ΩΣ ΑΡΕΤΗ</em></strong></p> <p><em>                                                         Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><em>Ποια είναι η φύση της δημιουργικότητας; Γιατί υπάρχει κάτι και όχι τίποτα; Τι είναι το είναι και τι δεν είναι το μηδέν. Κακορίζικες έννοιες που βασανίζουν το άνθρωπο από τότε που άρχισε να καταλαβαίνει ότι υπάρχει. «Κανείς» σημαίνει και ένας και κανένας! Τι είναι ο άνθρωπος τώρα που ζει; Τι θα είναι όταν πεθάνει; Και τι ήταν προτού να γεννηθεί; Ο Κολόμβος είδε ως Αμερική την Ινδία που έψαχνε! Ο Σωκράτης έξω από την άγνοια δεν βρήκε στήριγμα: «εν οίδα ότι ουδέν οίδα»! «Εν» και «ουδέν» φανερώνονται στο περίφημο  <strong>Ούτις</strong>= Κανένας!</em><em>του Οδυσσέα . Η <strong>Μήτις </strong>ήταν η πρώτη Σύζυγος του Δία και μητέρα της Αθηνάς, της θεάς της σοφίας!</em></p> <p><em> Η ύπαρξή μας δεν είναι νοητή χωρίς την ανυπαρξία. Οι Αρχαίοι  Προγονοί μας είναι εκείνοι που ανακάλυψαν πρώτοι το Χάος, το «μη είναι» , από το οποίο προέρχονται τα πάντα. « Ήτοι μεν πρώτιστα Χάος εγένετο »( Ησίοδος). Η αποκάλυψή του, όμως,  από τους επιστήμονες έγινε ουσιαστικά τα τελευταία σαράντα χρόνια, οπότε και ερευνάται συστηματικά ως <strong>Θεωρία του Χάους</strong>. Εντούτοις οι επιστημονικές ιδέες  και ειδικά σε μεταφορική  μορφή τους  είναι σαν τα φάρμακα, που στη σωστή τους αναλογία είναι σωτήρια, αλλά  με λάθος συνταγή προκαλούν  κακό. Απαιτείται, λοιπόν, σύνεση.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Εισαγωγή</em></strong></p> <p><em>Όταν ένα ποτάμι πλησιάζει σε ένα βράχο,  περιδινείται και επιστρέφει στον εαυτό του, το φαινόμενο που χαρακτηρίζουμε ως <strong>ανάδραση</strong>(feedback). Πίσω από το βράχο δημιουργείται δίνη, η οποία , όσο υπάρχει η ροή διατηρεί μια εξαιρετικά σταθερή δομή, που συνιστά μια <strong>«δωρεάν» τάξη μέσα στην αταξία και το χάος</strong>. Τέτοια φαινόμενα παρατηρούνται άπειρα στη φύση, από τον μικρόκοσμο μέχρι το μεγάκοσμο. Οι αναδράσεις έχουν δύο μορφές. Την  αρνητική, που έχει αντίθετη προς την ροή φορά μειώνει την ένταση της δίνης και ρυθμίζει τη δραστηριότητα και τη θετική ανάδραση μεγεθύνει  τις συνέπειες. Όταν, όμως, η αρνητική ανάδραση συνδυασθεί με τη θετική μπορούν να δημιουργήσουν μια καινούργια δυναμική ισορροπία ήτοι ένα <strong>σημείο διακλάδωσης</strong>, όπου η χαοτική λειτουργία ξαφνικά μετατρέπεται σε τάξη<strong>. Το φαινόμενο αυτό συνιστά την αυτοοργάνωση, από την οποία αναδύεται κάτι νέο από το μηδέν.</strong></em></p> <p> <em>Η φύση λειτουργεί και λαμβάνει την αρμονική μορφή της λόγω ακριβώς αυτής της διαρκούς  ανασύνθεσής της που λαμβάνει χώρα πάντα σε μια κατάσταση <strong>αυτοοργανούμενης κρισιμότητας</strong>. Εμείς παρατηρούμε μια <strong>διακριτή ισορροπία,</strong>η οποία βέβαια διαρκώς μεταβάλλεται, αλλά τα αισθητήρια όργανά μας δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τις θεωρούμενες φυσιολογικές αυτές μεταβολές. <strong>Η Φύση έχει βρει το δικό της τρόπο να ανανεώνεται και διατηρεί τη φρεσκάδα παραμένοντας «ζωντανή».</strong>Η κρατούσα άποψη σήμερα είναι και πάλι ότι ισχύει η έννοια της <strong>Γαία</strong>ς των προγόνων μας. </em></p> <p><em>Τα φυτά και τα έμβια έχουν  αυτο-«ανακαλύψει» την « άνω και κάτω οδό» του Ηράκλειτου, (« μάνωση και πύκνωση» του Αναξιμένη) και ακολουθώντας τη χρυσή αναλογική κλίμακα ανόδου και καθόδου εξισορροπούν μεταξύ της αρνητικής εντροπίας(ζωικής δύναμης) και θετικής εντροπίας(αταξίας) επιβιώνουν και διαιωνίζονται αναπαραγόμενα.  Τα</em><em>ανθρώπινα όντα συνιστούν την κορωνίδα της Πλάσης. Συγκρινόμενα ακόμη και με τα πλέον προηγμένα από τα άλλα ζώα εκδηλώνουν ποιότητες και χαρακτηριστικά ως ριζικά διαφορετικά: τη <strong>λογική σκέψη,</strong>μαζί με την ικανότητα να αναλύουν, να συλλαμβάνουν και να κατανοούν αφηρημένες έννοιες, την ικανότητα να βιώνουν και να εκφράζουν <strong>αισθητικές συγκινήσεις</strong>, το συναίσθημα <strong>της ηθικής ευθύνης</strong>, τη δύναμη να <strong>αγαπούν</strong>, τη <strong>συνείδηση </strong>και τόσα άλλα μοναδικά ανθρώπινα χαρίσματα, στα οποία βασίζεται ολόκληρη η δομή και η ιστορία του πολιτισμού.</em></p> <p><em> Οι πρώτιστες έννοιες <strong>αλήθεια, κάλλος, αρετή,</strong><strong>μνήμη</strong>και <strong>πίστη</strong></em><em>συνιστούν το θεμέλιο όλων των αξιών που συγκροτούν και συγκρατούν τις ανθρώπινες κοινωνίες. Δεν  έχει ιδιαίτερη σημασία το εάν είναι έξω από εμάς, περιμένοντας να ανακαλυφθούν, όπως πίστευε ο Πλάτωνας ή είναι αναδύσεις της διαρκώς αυξανόμενης πολυπλοκότητας του εγκεφάλου μας. Ειδικά οι καλλιτέχνες, με τη γενική ένοια, έχουν αναπτύξει μια  φυσική έφεση υψηλής ευαισθησίας, ώστε  να θεωρείται ότι έχουν το χάρισμα να προσεγγίζουν τρόπον τινά μια «κρυμμένη όψη της πραγματικότητας», που δεν είναι ορατή από τους πολλούς και έχουν  την ικανότητα να την παρουσιάζουν μέσα από τα έργα στους πολλούς δημιουργώντας  συναισθήματα της ίδιας υφής με τα δικά τους. Το καλλιτεχνικό αυτό συναίσθημα  δεν είναι ιδιαίτερα αιτιολογημένο, αλλά από τους επιστήμονες εντάσσεται στην <strong>ολιστική ευφυία </strong>που αναπτύσσουν αυτά τα άτομα.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Η έννοια της δημιουργικότητας</em></strong></p> <p><em>Έχει πλαστεί μια νοοτροπία ότι η δημιουργικότητα είναι «δώρο» ή ένα ειδικό «ταλέντο», που το έχουν ορισμένα άτομα μόνον και μάλιστα πιστεύεται ακόμη ότι η δημιουργικότητα πάει χέρι με χέρι με την …τρέλα!! Θεωρείται μια απόκλιση από το φυσιολογικό που προέρχεται από μια έμπνευση(εν και πνοή), που τους έρχεται απέξω και ίσως δεν έχουν και τη δυνατότητα να την ελέγξουν. Επίσης πιστεύεται, εσφαλμένα, ότι η δημιουργικότητα περιορίζεται σε ορισμένους αναγνωρισμένους τομείς, όπως η ποίηση, ζωγραφική, η μουσική κοκ. Ήδη, όμως, έχει αποδειχθεί εμπράκτως ότι η δημιουργικότητα είναι <strong>ανάδυση του ανθρώπινου εγκεφάλου</strong>απλώνεται σε όλες τις δραστηριότητες του ανθρώπινου πνεύματος και καλύπτει όλο το φάσμα των ενεργημάτων μας. </em></p> <p><em>Τα άτομα που διακρίνονται για την εφευρετικότητα , ανεξαρτησία και αυτονομία της σκέψης, για τον ενθουσιασμό, το άνοιγμα προς τις εμπειρίες, την αυτο-εμπιστοσύνη, την ανοχή της ασάφειας και την ικανότητα σύνθεσης των αντιθέτων, την έλξη προς το σύνθετο και την ολιστικότητα διαθέτουν μεγάλο απόθεμα ενεργητικότητας, συναισθηματική ισορροπία , συγκέντρωση των ενδιαφερόντων και της προσοχής στο στόχο. Είναι πρόθυμα να αναλαμβάνουν δράση και  κινδύνους.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός</em></strong></p> <p><em>Το χάος, το οποίο  κάποτε το θεωρούσαν ως ένα κακό «δράκο», τώρα πλέον η επιστήμη το θεωρεί ως <strong>πηγή έμπνευσης και δημιουργίας</strong>νέων μορφών εξέλιξης( θετικής αλλά και αρνητικής). Από τα καιρικά φαινόμενα και την τυρβώδη ροή στους καταρράκτες  φθάνουμε στην ενεργοποίηση των νευρώνων του εγκεφάλου μας μέχρι τις διακυμάνσεις του χρηματιστηρίου. <strong>Έτσι πλέον το καλό και κακό αναδύεται από τη μη προβλεψιμότητα των άπειρων χαοτικών φαινομένων</strong>.</em></p> <p> <strong><em>Η ζωή συνιστά μια πορεία προς την πολυπλοκότητα</em></strong><em>! Κάθε στιγμή ξανοίγεται κάτι  καινούργιο και κάτι παλαιό αδρανοποιείται ή αναδρά με ένα καινούργιο τρόπο. Κάθε τι που γίνεται αντιληπτό με τα αισθητήρια ή νοητικά μας όργανα βρίσκεται σε μια <strong>διακριτή ισορροπία, </strong>που έχει δυναμικό χαρακτήρα και διαρκώς μεταλλάσσεται  μέσα στο χρόνο με ποικίλους βαθμούς αλλαγών</em></p> <p><strong><em>Να ζει κάποιος με δημιουργική αμφιβολία σημαίνει να εισέρχεσαι στο χάος για να ανακαλύψει εκεί μια αλήθεια που δεν μπορεί να εκφρασθεί με λέξεις</em></strong><em>. Αυτή την ευαισθησία έχουν οι κάθε λογής δημιουργοί. <strong>«Βλέπουν» μια  άλλη αλήθεια που είναι πιο πραγματική</strong>! Οι δημιουργικοί άνθρωποι παρουσιάζουν υψηλή ανοχή στην ασάφεια και την αμφιθυμία και μια τάση να σκέπτονται με αντίθετες έννοιες χωρίς να σημαίνει ότι γεννήθηκαν έτσι. Αφήνουν τον εαυτό τους ελεύθερο στην αίσθηση ότι <strong>«γνωρίζουν και δεν γνωρίζουν»</strong>, μια ανεπάρκεια, αβεβαιότητα,  δέος, χαράς και απώλειας ελέγχου και εκτίμησης των μη γραμμικών μεταβολών. <strong>Έχουν μια εξελικτική σκέψη</strong>. <strong>Η δημιουργικότητα είναι γεμάτη από μαγικές στιγμές έκπληξης</strong>, δηλαδή από ξαφνιάσματα  αλήθειας και νέας ιδέας, που δεν υπήρχαν πριν.<strong>Στις αποφάσεις ακόμη αφήνονται κάποια κενά  ανοίγματα για να μπορεί να μπει κάτι καινούργιο, κάτι που έχει αφεθεί απέξω. Αυτό το κενό παρέχει την ευχέρεια για μια ανοιχτή ροή που είναι απαραίτητη στην αυτοοργάνωση του όλου.</strong></em></p> <p><em> <strong>Κάθε δίνη είναι μια ζωντανή οντότητα</strong>. Συνιστά μια μορφοποίηση της ροής ενέργειας!( μήπως και η ζωή μας δεν είναι, άραγε , μια «ιερή» μορφοποίηση ενέργειας!). Έχει ένα σταθερό, κατά κάποιο τρόπο, εσωτερικό περιεχόμενο , αλλά εντάσσεται στο όλο. Το τοίχωμα που  την ξεχωρίζει βρίσκεται ταυτόχρονα μέσα και έξω, όπως ακριβώς οι μεμβράνες στα κύτταρα των ζωντανών οργανισμών. Ήτοι  είναι φαινόμενο συγχρόνως <strong>ατομικό αλλά ταυτόχρονα ολιστικό</strong>.</em></p> <p><em>Μεγαλοφυία θεωρούσαν παλαιότερα κάθε δημιουργικό άνθρωπο. Σήμερα καθώς επιστημονικά πιστεύεται ότι  η μεγαλύτερη χρήση της ανθρώπινης δημιουργικής διανόησης  δεν γίνεται στην τέχνη ή στην επιστήμη, <strong>αλλά στις καθημερινές αυθόρμητες πράξεις,  με τις οποίες διατηρείται η συνοχή στην κοινωνία.</strong></em><strong><em>Το κοινωνικό ευ ζην συνιστά την πιο υψηλή τέχνη.</em></strong></p> <p><em>Οι έρευνες των τελευταίων δεκαετιών πάνω στην ευφυΐα και τη δημιουργικότητα, έδειξαν, σχεδόν εξαρχής, ότι παρόλο που ιδιαίτερες ομάδες µε υψηλό δείκτη  νοημοσύνης καταφέρνουν να σημειώνουν εξαιρετική βαθμολογία τόσο στο σχολείο όσο και στο πανεπιστήμιο, στην ουσία επισκιάζονται από εκείνους που δεν έχουν απλά υψηλό IQ, αλλά και υψηλό <strong>δείκτη δημιουργικότητας</strong>. Άλλες έρευνες δείχνουν ότι οι μαθητές µε υψηλό δείκτη δημιουργικότητας ξεπέρασαν αυτούς που είχαν µόνο υψηλό IQ, σχεδόν σε όλα τα επίπεδα και τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.<strong>Όλα τα παραπάνω µας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η έμφυτη χαρισματικότατα είναι τελικά ένας συνδυασμός ευφυΐας και δημιουργικότητας</strong>.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Αποτιμήσεις</em></strong></p> <p><strong><em>Το μηδέν και το είναι πάνε μαζί,</em></strong><em> γιατί συνιστούν το κοσμογονικό υπέδαφος των πραγμάτων και των δράσεων, ήτοι  την αρχική μάζα της ζωής και της φύσης. Η μορφή που παίρνει η λειτουργική τους, με τη μετάβαση από το δυναμικό στο ενεργητικό πεδίο τους συναπαρτίζει ένα <strong>αχειροποίητο ψηφιδωτό</strong>. Ο Αϊνστάιν απέδειξε ότι η ενέργεια σχετίζεται με τη μάζα απόλυτα (  Ε=mc2). <strong>Τη συνάντηση του μηδενός με το είναι την ονομάζουμε γίγνεσθαι</strong>. <strong>Δημιουργία</strong>(δήμος + έργον) <strong>είναι η παραγωγή έργου για το(γενικό) καλό του λαού.</strong></em></p> <p><em>Το χάος από επιστημονική θεωρία ξεπέρασε τα όρια της Τέχνης  και έλαβε μεταφορικά πολιτισμική μορφή, από την οποία αναφύονται μεγάλα ερωτηματικά για άλλοτε βεβαιότητες. Οι άπειρες και ανεξέλεγκτες αποχρώσεις της ζωής δεν είναι δυνατόν να προβλεφθούν απόλυτα, αλλά ταυτόχρονα ξανοίγονται απίθανες περιπτώσεις δημιουργικότητας. Κοντολογίς  <strong>μπορούμε να ζούμε όχι ως ρυθμιστές της φύσης αλλά ως δημιουργικοί συνεργάτες της</strong>.  Καθολικός έλεγχος επί της Φύσεως δεν είναι εφικτός από τον άνθρωπο.</em><em>Η ιδέα του χάους δημιουργεί έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης και βίωσης της πραγματικότητας και έχει μια εγγενή <strong>ταπεινοφροσύνη, </strong>που δεν την έχουν οι λοιπές επιστήμες, γιατί αποδεικνύει ότι <strong>δεν μπορούμε να έχουμε απόλυτη βεβαιότητα</strong>στα γεγονότα. Απαιτεί μια πιο ελεύθερη έκφραση και προπαντός προσδιορισμό των ορίων μας  και  τον σεβασμό του άγνωστου και του άρρητου.</em></p> <p><em>Ως ανθρώπινα όντα θα πρέπει να δημιουργήσουμε μια ροή στη ζωή μας, ως εάν  τρεχούμενο νερό, με δημιουργικές αρετές, ώστε να ξεπερνούμε τα προβλήματα. Να απελευθερωθούμε από τις προκαταλήψεις, τις μηχανικές συνήθειες, την απομόνωση, το «πολύτιμο» εγώ μας, τις πάγιες απόψεις (εγγράμματα). <strong>Τα ενάρετα δημιουργικά άτομα είναι άτομα της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο</strong>. Στον Όμηρο η δημιουργικότητα συμπίπτει με την αγωγή, που καθιστά τον ήρωα παραγωγικό σε λόγια και ηρωικά έργα. Από τον Σόλωνα ίσαμε τους σοφιστές κυριαρχεί η αγωγή της ευρυμάθειας, που σε συνδυασμό με την ρητορική δεινότητα, θα βοηθούσε τον πολίτη να διακριθεί και να προσφέρει στο «δήμο». Από τον Σωκράτη και μετά αναζητείται υπέρβαση από την πολυμάθεια  προς τη σύμμετρη ανάπτυξη σωματικών και πνευματικών δυνάμεων με στόχο την ανάδειξη του λόγου ως υπέρτατου εργαλείου σκέψης και πράξης, που οδηγεί σε μια ουσιαστική γονιμότητα μέσω του ωραίου προς την υπέρτατη αλήθεια , <strong>το Αγαθό(«τόκος εν καλώ</strong>»). Η γονιμότητα αυτή αποτελεί μοναδική ποιότητα του ανθρώπινου είδους<strong>, την ανθρωπινότητα</strong>.</em></p> <p><em>Αυτό συμβαίνει και με τη ζωή μας μέσα στον ανθρώπινο Κόσμο<strong>, άρα αναδύεται η ανάγκη καλλιέργειας της αρετής της αρμοστικότητας</strong>(</em><em>fitness</em><em>), ήτοι <strong>ορθολογικής χρυσής αναλογικής άρμοσης με το περιβάλλον(φυσικό και ανθρώπινο</strong>). Η εκπαίδευση πρέπει να αναβαθμισθεί <strong>και πάλι στην ολιστική μορφή της, ως η κλασσική Παιδεία. Να ξαναβρούμε</strong>την <strong>αγωγή</strong>και την <strong>ανδραγωγία και να θεωρήσουμε την ανθρωπινότητα ως στόχο της Παιδείας.</strong></em></p> <p><em>Η δημιουργική σκέψη συνιστά την υψηλότερη πνευματική λειτουργία και η <strong>δημιουργική παραγωγή το κορύφωμα τη ανθρώπινης κατάκτησης</strong>. Αυτό συνιστά την ουσία της Παιδείας – αγωγής του ανθρώπου. Η<strong>παιδεία</strong>, σε μεγάλο βαθμό, τις τελευταίες δεκαετίες μετατράπηκε σε απλή <strong>εκπαίδευση, </strong>μέσα σε πλάνες, που έθεσαν την αγωγή σε εσφαλμένη τροχιά. Ο δυισμός νόησης και συναισθήματος, λόγου και φαντασίας, επιστήμης και τέχνης, όπως και η υπερβολική εξειδίκευση, ίσως και η άποψη ότι η δημιουργικότητα είναι έμφυτη  ή θείο δώρο συνιστούν τα βασικά αίτια.</em></p> <p><em> Η δημιουργικότητα  συνιστά μια έφεση  που επιτρέπει στον άνθρωπο να αναδιοργανώνει τα δεδομένα του αντιληπτικού χώρου, της εμπειρίας και της γνώσης του σε νοητικά σχήματα μέσω των οποίων <strong>ανακαλύπτει νέες λύσεις</strong> σε κοινά προβλήματα. Επίσης τον καθιστά ικανό να επικοινωνεί  καλύτερα, να εφαρμόζει νέες μεθόδους και μορφές. Κοντολογίς  η δημιουργικότητα συνιστά  <strong>μια πράξη παραγωγής του νέου</strong>! <strong>Ένα ενιαίο νοητικό ενέργημα, στο οποίο συμμετέχουν κάθε φορά οι ποικίλες αντιληπτικές και γνωστικές λειτουργίες του ατόμου, σε συνάρτηση με την προσωπικότητα και τον ιδιαίτερο ψυχισμό του.</strong></em></p> <p><em> Η <strong>αγωγή της δημιουργικότητας</strong>είναι συνυφασμένη με την γενική(ολιστική) καλλιέργεια του ατόμου, παρά με οποιαδήποτε μορφή εξειδικευμένης άσκησης. Πρωταρχικός παράγοντας της δημιουργικότητας είναι η οικοδόμηση του εσωτερικού μας κόσμου. <strong>Δίνει κανείς ό,τι παίρνει και αξιοποιεί</strong>.<strong>Η δημιουργία δεν αναδύεται στο κενό!</strong>Οι μεγάλοι δημιουργοί (επιστήμονες, ποιητές, καλλιτέχνες, εφευρέτες, πολιτικοί κλπ.) διέθεταν τεράστια αποθέματα προσωπικής εμπειρίας και γνώσης, όπως και βιώματα μιας ζωής συνήθως έντονης και ιδιόμορφης. </em></p> <p><em>Το πρώτιστο μέλημα της <strong>αγωγής της δημιουργικότητας</strong>συνιστά η ανάπτυξη όλων των αισθήσεων και  μηχανισμών,  ώστε να αφομοιώνονται όλες οι λεπτότατες αποχρώσεις του εξωτερικού κόσμου και η σύλληψη των δομών των πραγμάτων με  αποκορύφωμα  <strong>την αίσθηση της ποιότητας και  της αξίας  ήτοι η αρετή της κριτικής αποτίμησης</strong>. Κοντολογίς στην πράξη  <strong>μια κοινωνική ευαισθησία</strong>, γιατί κάθε επίτευγμα ενσωματώνεται αναπόφευκτα στα λοιπά αγαθά ολόκληρης της ανθρώπινης κοινότητας.</em></p> <p><em>  Η δημιουργικότητα ως αρετή και η ευφυΐα, όπως και το αίσθημα  εκτέλεσης του καθήκοντος αναδύονται  από την ολιστική καλλιέργεια ενός αρμονικού ολογράμματος πολλών αρετών, που αποτελούν τα συστατικά μέρη της χαρισµατικότητας.</em></p> <p><em> Η  αγωγή της δημιουργικότητας  συνιστά τον πυρήνα της ολιστικής παιδείας. Η ειδική ευσυνείδητη πνευματική  πειθαρχία, που επιβάλλει η σχολική μάθηση για την απόκτηση της δοσμένης γνώσης και την ανάπτυξη σχετικών ειδικευμένων δεξιοτήτων, πρέπει να ενταχθεί στο ευρύτατο πλαίσιο της δημιουργικής αγωγής. </em></p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος</em></strong></p> <p><strong><em>Το εν αρετή δημιουργείν  συνιστά  «πολυφάρμακο» για τον άνθρωπο</em></strong><em>. Μια δημιουργική αντίληψη  και σκέψη, που αυτοοργανώνεται πρέπει να συνδυάζεται με τη βούληση για καταβολή προσπάθειας, ώστε να αποκτηθούν οι «επαινετές έξεις» , τουτέστιν <strong>οι αρετές</strong>που συνθέτουν την ειδοποιό ποιότητα του ανθρώπινου όντος , την <strong>ανθρωπινότητα.</strong></em></p> <p><strong><em>Μια αίσθηση φρεσκάδας είναι το μόνιμο χαρακτηριστικό  της δημιουργικότητας</em></strong><em>. Μια διαρκής <strong>εκνεάνιση του εγκεφάλου</strong>μας, γιατί μας καθιστά ικανούς να μπαίνουμε μέσα στην αβεβαιότητα του χάους και να μαθαίνουμε να ζούμε με αυτό με τις δυνάμεις μας τις προσωπικές  αλλά και να μπορούμε να δεχτούμε την <strong>συνδρομή των συνανθρώπων μας, οι οποίοι είναι συν-δημιουργοί μας.</strong></em></p> <p><em> Μόνον μέλη <strong>με ενάρετη δημιουργικότητα</strong>συν-δημιουργούν  ανοιχτή, τουτέστιν, ζωντανή  κοινωνία που μπορεί να ενταχθεί στο συνεχώς εξελισσόμενο περιβάλλον και να προσφέρει την ολβιότητα στα μέλη της<strong>. Μέλη που συμβάλλουν διαρκώς στη διατήρηση της φρεσκάδας και της ακμής της ίδιας της κοινωνίας</strong>. <strong>Ένα  ευ ζην, μια  ζωή με συνεχή εκνεάνιση</strong>. Αυτοοργάνωση, αυτοδόμηση και αυτοπραγμάτωση πάνε μαζί, αλλά πάντα μέσα σε μια ευημερούσα πολιτεία.</em></p> <p><em>                                                                                                  Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p><em>                                                                                                             Ιούλιος 2019</em></p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/index.php/user/desmosekdoseis" lang="" about="/index.php/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Wed, 07/10/2019 - 06:48</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-07/1099_0.jpg?itok=pt4Cu23Y" width="1530" height="640" alt="eikona" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/index.php/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=316&amp;2=comment&amp;3=comment" token="93a953fc"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Wed, 10 Jul 2019 10:48:55 +0000 desmosekdoseis 316 at http://eaas.gr The website encountered an unexpected error. Please try again later.