ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ http://eaas.gr/category/demosieymata en Η ΜΕΓΑΘΥΜΙΑ, ΩΣ ΕΝΔΟΣΙΜΟ ΕΥΑΡΕΣΚΕΙΑΣ http://eaas.gr/news/e-megathymia-os-endosimo-eyareskeias <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">Η ΜΕΓΑΘΥΜΙΑ, ΩΣ ΕΝΔΟΣΙΜΟ ΕΥΑΡΕΣΚΕΙΑΣ </span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p><strong><em>                           Η ΜΕΓΑΘΥΜΙΑ, ΩΣ   ΕΝΔΟΣΙΜΟ ΕΥΑΡΕΣΚΕΙΑΣ     </em></strong></p> <p>                                                                           <em>Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><strong><em>Μεγαθυμία είναι η αρετή που συνιστά   το ενδόσιμο </em></strong><em>για μια πρώτη<strong>προσέγγιση , κατανόηση,  συγχώρησηκαι δημιουργίας συνθηκών συμφιλίωσης.</strong>Είναι ένας ειλικρινής και ευτυχής συνάμα τρόπος  συνάντησης με την «<strong>αλήθεια»</strong>κάθε συγκεκριμένου περιστατικού. Φυσικά στη φάση αυτή  δεν  ζητάμε ουσιαστικά και την απάλειψη του σφάλματος. Απαιτείται  μεγάλη <strong>ψυχική δύναμη</strong>για να  συγχωρήσουμε (συν+ χωρώ)! Πρακτικά σημαίνει  να δεχθούμε και πάλι <strong>ψυχικά κοντά μας </strong>τον άλλον.  Κανένας δεν μπορεί να ματαιώσει ένα γεγονός του παρελθόντος. Ούτε εκείνος που έκανε το σφάλμα.</em><em>Το σφάλμα πρέπει να θεωρείται με νηφαλιότητα. Η απόλυτη  λήθη του σφάλματος  είναι αδύνατη, αλλά μπορούμε να <strong>αμβλύνουμε το μίσος και την εκδίκηση</strong>! <strong>Και αυτό δεν είναι λίγο.</strong>Είναι η απαρχή της <strong>επανασύνδεσης των προσώπων</strong>.  Το έντονα αρνητικό συναίσθημα μαλακώνει με την ενεργό συμμετοχή του <strong>πνεύματος και  της λογικής</strong>. </em></p> <p> </p> <p><strong><em>Εισαγωγή</em></strong></p> <p><em>Τα λάθη  είναι ανθρώπινα! Ποιος δεν κάνει σφάλματα; Ο Θεός μόνον δεν κάνει λάθη!  Με τη μεγαθυμία και τη συγχώρηση δεν αναζητούμε τη λήθη  του σφάλματος,  που είναι ανέφικτο, αλλά τον μετριασμό και, ει δυνατόν, τον <strong>αφανισμό μίσους</strong>  που μας σπρώχνει βίαια προς  το κακό εκείνου που μας έβλαψε.  Η συγχώρηση δεν είναι  <strong>επιείκεια</strong>, που αρνείται την τιμωρία, ούτε <strong>συμπόνια </strong>, που συμπάσχει μόνο στα βάσανα του άλλου. Ούτε  είναι <strong>άφεση αμαρτιών</strong>, γιατί δεν έχουμε ως άνθρωποι αυτή τη  δύναμη που ανήκει στο Θεό.  Η  <strong>μεγαθυμία ε</strong>ίναι κάτι ιδιαίτερο, γιατί καθορίζεται <strong>δύσκολα</strong>. Έχει μεγάλη  <strong>αξία</strong>και  πραγματώνεται, ως <strong>αρετή,  επίσης </strong>πολύ δύσκολα.  <strong>Απαιτεί μεγάλη ψυχική δύναμη, που καταχτιέται με ευρεία και συστηματική πνευματική  καλλιέργεια!</strong>.</em></p> <p><em>                  Η  συγχώρηση είναι <strong>απαραίτητη </strong>για τον καθένα μας, γιατί, ως  άνθρωποι, διαπράττουμε  σφάλματα, κάθε είδους, πολύ συχνά, για τα οποία <strong>είμαστε δυστυχείς</strong>! Εδώ εντοπίζεται και η τεράστια αξία της μεγαθυμίας! Η μεγαθυμία (μεγαλοθυμία) σημαίνει, διευρυμένη καρδιά!   Μεγάλη καρδιά! Είναι η  αρετή που κατανικά<strong>τη μνησικακία</strong>, το δικαιολογημένο<strong>μίσος</strong>, υπερβαίνει τη <strong>δικαιοσύνη</strong>και αμβλύνει την επιθυμία μας για <strong>εκδίκηση και  τιμωρία</strong>. Παρά το ότι  η αξία της είναι τόσο σπουδαία, δυστυχώς   <strong>σπανίζει</strong> στη σημερινή μαζική κοινωνία μας, επειδή είναι υπερβολικά  δύσκολη.  </em></p> <p> </p> <p><strong><em>Η μεγαθυμία στο πλαίσιο των αρετών</em></strong></p> <p><em>Η μεγαθυμία διαφοροποιείται σημαντικά σε σχέση με τη <strong>συμπόνι</strong>α, η οποία αναφέρεται σε κάποιον που υποφέρει και συνήθως τις περισσότερες φορές <strong>δεν φταίει σε τίποτα</strong>. Η μεγαθυμία αφορά συνήθως  σε <strong>σφάλματα</strong>που <strong>δεν μάς κάνουν να υποφέρουμε</strong>. Ουσιαστικά δεν υπάρχει  επικάλυψη της  μεγαθυμίας με τη συμπόνια. Παρά ταύτα, όμως, στην πράξη,  συγχωρούμε πιο εύκολα εκείνον που υποφέρει, γιατί ο <strong>οίκτος</strong>, συνήθως, αποδυναμώνει το μίσος και έτσι μπορεί να αποτελέσει το <strong>κατώφλι </strong> για τη μεγαθυμία.</em></p> <p><em>Η <strong>συμπόνια</strong>κυριαρχείται από το <strong>συναίσθημα,</strong>ενώ η μεγαθυμία είναι <strong>διανοητική αρετή.</strong>Βρίσκεται  εγγύτερα στη <strong>φρόνηση</strong>.  Ο μεγάθυμος βάζει πιο μπροστά τη <strong>σκέψη από το πάθος</strong>! Τοποθετεί τον εαυτό του στην  <strong>παρεμφερή θέση</strong>!  Σε πόσα σφάλματα  δεν πέφτουμε όλοι ως άνθρωποι; Μη λησμονούμε τη ρήση του Ευαγγελίου « <strong>ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω</strong>..!!!». Άθελά μας  αναπτύσσεται, τρόπον τινά, μια <strong>ταύτιση</strong> με τον άλλον, που μάς φέρνει πιο κοντά στην <strong>κατανόηση</strong>, από την οποία αναδύεται η  <strong>συγχώρηση</strong>και δημιουργείται μια πιο  <strong>ευμενή στάση</strong>! Τότε πιο αυθόρμητα οικοδομείται η εμπιστοσύνη. Αυτό, όμως, είναι εφικτό, όταν υπάρξει μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση  του σφάλματος και εκφρασθεί  η  <strong>ειλικρινής  συγγνώμη</strong>. Τότε αναδύεται  η <strong>μεγαθυμία</strong>και, ίσως , και  η <strong>αγάπη ακόμη</strong><strong>! Όταν αγαπάει κάποιος  συγχωράει πιο εύκολα!  Τότε γίνεται μεγάθυμος.</strong></em></p> <p><em>Αυτό συμβαίνει με τους <strong>γονείς </strong>απέναντι  στα παιδιά τους.<strong>Πάντα, οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους γι’ αυτό  είναι μεγάθυμοι. </strong>Ενδέχεται, όμως, η  υπερβολική δόση αγάπης, σε αρκετές περιπτώσεις <strong>να είναι βλαπτική</strong>. Δεν συμβαίνει, πάντοτε, το ίδιο  και με τη στάση των παιδιών προς τους γονείς τους! Συνήθως τα παιδιά,  στην αρχή, αγαπούν τους γονείς τους. Στη συνέχεια, όταν μεγαλώσουν, τους κρίνουν και αργότερα, όχι απλά τους συγχωρούν, αλλά και  τους <strong>νοσταλγούν με ειλικρίνεια</strong>!</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός</em></strong></p> <p><em> Σε ό,τι αφορά στη μεγαλοθυμία για τους <strong>καλούς</strong>, μπορούμε να πούμε ότι <strong>δεν χρειάζεται</strong>! Γιατί, συνήθως, τα θετικά συναισθήματά μας αγγίζουν τον <strong>θαυμασμό</strong>μας  και την <strong>αγάπη μας για εκείνους.</strong></em></p> <p><strong><em>Η μεγαθυμία κρίνεται ως αναγκαία έναντι των «κακών».</em></strong><em><strong>Εκεί, όπου δεν υπάρχει αγάπη , βασιλεύει το μίσος</strong>. <strong>Τότε βρίσκει τόπο δράσης η μεγαλοθυμία.</strong>Στο κρίσιμο αυτό  σημείο η <strong>νοητική κριτική δύναμη αναλαμβάνει τον κύριο ρόλο</strong>. Η φρόνηση παίζει συντονιστικό ρόλο σε ένα «<strong>δημιουργικό διάλογο»   μεταξύ συναισθημάτων- ενστίκτων – παθών και λογικής!</strong> Τα ερωτηματικά που προκύπτουν είναι πολλά και καλείται η <strong>σκέψη</strong>να «ρίξει το φως» της !</em></p> <p><em>Γιατί ο άλλος είναι κακός; Πώς έφθασε σε αυτό το σημείο να κάνει το σφάλμα; Το έκανε με τη θέλησή του; Μήπως  η άγνοια   ήταν η βασική αιτία; εκδήλωσε μετάνοια , που συνιστά το «πρώτο δώρο»;: Ζήτησε  συγγνώμη; <strong>όλα αυτά πρέπει να συνεξεταστούν με νηφαλιότητα και ειλικρίνεια.</strong> <strong>Το μεγαλύτερο κακό προέρχεται, συνήθως, από τον μεγάλο εγωισμό μας. Είναι η εκδίκηση, που δεν σβήνει ποτέ γιατί συνεχώς ανατροφοδοτείται.</strong>  Άραγε φταίει ο ίδιος που έγινε κακός; Θα μπορούσε να αποφασίσει κάτι άλλο; Τελικά όλα μπορεί να δικαιολογηθούν, αν θέλουμε, γιατί όλα έχουν τους δικούς τους λόγους</em></p> <p><strong><em>Κανείς δεν είναι με τη θέλησή του κακός</em></strong><em>, έλεγε ο Σωκράτης. Οι στωικοί αντιπαραθέτουν: στο <strong>θυμό τον οίκτο και τη λύπη, στην εκδίκηση τη δικαιοσύνη και στη μνησικακία τη μεγαθυμία.</strong>Που βρίσκεται το κακό στη <strong>θέληση</strong> ή στην <strong>άγνοια</strong>; Η απάντηση είναι πολύ δύσκολη και είμαστε υποχρεωμένοι να την υπερβούμε, πριν ο νους μας θολώσει περισσότερο.</em><em>Τα μεγαλύτερα κακά είναι εκείνα που γίνονται από <strong>μοχθηρία, σκληρότητα και</strong>όχι από <strong>άγνοια.</strong>Εάν κάποιος κατά λάθος μας πατήσει με ένα απλό  «συγγνώμη» έχει λήξει το θέμα και δεν απαιτείται μεγαθυμία, αλλά μια απλή <strong>ευγένει</strong>α, που δεν είναι <strong> αρετή.</strong></em></p> <p><em>  Για να αντιμετωπίσουμε <strong>την κακία του άλλου</strong>είμαστε υποχρεωμένοι να κατανικήσουμε πρώτα το δικό μας <strong>μίσος εκδίκησης</strong>. Ήτοι, ν<strong>α μη προσθέσουμε και άλλο μίσος σε εκείνο</strong><strong>που υπάρχει</strong>. « Ή θα τους αναμορφώσεις ή θα τους ανεχθείς « έλεγε ο Μάρκος Αυρήλιος. Και ο Χριστός: <strong>« Πάτερ , άφες αυτοίς. Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι»!</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Αποτιμήσεις</em></strong></p> <p><em>Στη σημερινή φάση της ζωής μας η μεγαθυμία είναι απόλυτα  απαραίτητη. Τα πάντα αλληλοσχετίζονται και αλληλοεπηρεάζονται μπορούν να αναχθούν σε κάποιο λόγο και αιτία, ως δικαιολογία.  Γίνεται μια νομιμοποίηση και  <strong>εκλογίκευση σύμφωνα με τις επιθυμίες μας</strong>. Έτσι υποκρύπτει αμηχανία αλλά πολλές φορές <strong>υποκρισία</strong>. Μόνον  μέσα από <strong>δημιουργικό ειλικρινή διάλογο</strong>αναδύονται  οι πιο <strong>ρεαλιστικές  λύσεις</strong>. Αρκεί  να είναι παρούσα η <strong>φιλαλήθεια (καλή πίστη)</strong>, που δημιουργεί  μια <strong>ρεαλιστική ανθρώπινη συνθήκη</strong>.</em></p> <p><em>Οι εξελίξεις είναι συνήθως χαοτικού χαρακτήρα, γιατί δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί το  όλο  <strong>πλέγμα των αιτίων και αιτιατών μιας κατάστασης</strong>. Δεν προσδιορίζεται εύκολα  ποια ήταν η πρώτη ή σοβαρότερη αιτία και ποιο είναι το φυσικό επακόλουθο. Όταν αλλάζουν οι οπτικές γωνίες φαίνονται διαφορετικά τα πράγματα.  Και όταν αλλάζει το επίπεδο αναφοράς διαφοροποιείται η έννοια του καλού και κακού! Μόνον σε ένα απομονωμένο συμβάν είναι εφικτή  προσέγγιση στην  ουσία του<strong>ηθικού ή μη.</strong>. </em></p> <p><em>Η μεγαθυμία  βάζει μια πιο <strong>ευρύτερη  φωτεινή αρχή</strong>: <strong>Οι κακοί είναι κακοί</strong>( χωρίς να προσδιορίζεται το όλο φάσμα) και γι’ αυτό πρέπει να τους <strong>συγχωρήσουμ</strong>ε, επειδή  είναι περισσότερο <strong>δυστυχισμένοι</strong>! <strong>Σίγουρα η κακία τους  συνιστά τη χειρότερη δυστυχία τους.</strong></em></p> <p><em>Φυσικά δεν έχουμε το δικαίωμα <strong>να ξεχάσουμε κάθε  έγκλημα, απέναντι σε αθώα  θύματα, ούτε τους αγώνες</strong><strong>ενάντια στους  εγκληματίες</strong>και ειδικά να συγχωρήσουμε εκείνους που ποτέ  δεν ζήτησαν «συγγνώμη». Οι κακοί και αμετανόητοι εγκληματίες  είναι ακριβώς εκείνοι που δεν χρειάζονται τη δική μας  συγγνώμη! <strong>Εμείς τη χρειαζόμαστε</strong>για  να αμβλύνουμε <strong>το μίσος</strong>!  Το μίσος είναι πάντα κακό γιατί  είναι θλίψη για μας. <strong> Μόνον ό,τι είναι καλό είναι ευφρόσυνο</strong>!   « Εκείνος που θέλει να πάρει εκδίκηση ανταποδίδοντας μίσος ζει οπωσδήποτε μέσα στη δυστυχία. Εκείνος , αντίθετα , που προσπαθεί να κατανικήσει το μίσος με την αγάπη αγωνίζεται μέσα στη χαρά και την ασφάλεια» (Σπινόζα)</em></p> <p> <em>Απαιτείται μια θαρραλέα υπέρβαση και αυτό είναι το έργο της μεγαθυμίας. Εκείνος, ο κακός , διάλεξε να γίνει ό,τι διάλεξε! <strong>Εμείς</strong><strong>διαλέγουμε να μην είμαστε ό,τι δεν είμαστε</strong>! Η μεγαλοθυμία αφήνει το μίσος σε εκείνους που μισούν και την κακία στους κακούς. </em></p> <p><strong><em>Η μεγαθυμία χρειάζεται τεράστια δύναμη για να αναδυθεί αλλά την ανταποδίδει το πολλαπλάσιο</em></strong><em>. <strong>Αποφεύγεται όμως μια φρικώδης κατάσταση. Μια δυστυχία αθροιστικής μορφής που διαιωνίζεται. Αποφεύγεται μια καταδίκη  και αναδύεται μια κατανόηση και γιατί όχι και μια ανθρώπινη προσέγγιση που μοιάζει με φιλία και αγάπη.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em> Επίλογος </em></strong></p> <p><strong><em>Η μεγαθυμία είναι το αντίθετο του έμμονου μίσους, της μνησικακίας.   Η συγχώρηση πραγματώνει ακριβώς τη δυνατή πραγματικότητα.</em></strong><em>Το θαύμα της μεγαθυμίας, ό,τι δηλαδή θεωρείτο απίθανο. Με μια απλή ειλικρινή  «συγγνώμη» αφανίζεται το μίσος και ξανοίγεται μια άλλη <strong>αλήθεια πιο πραγματική</strong>! Ο άνθρωπος, ποτέ, δεν είναι παντοδύναμος, άμεμπτος,  αλάνθαστος. </em></p> <p><em>Οι σοφοί και οι Άγιοι τείνουν να  προσεγγίζουν την απόλυτη αλήθεια. Η μεγαθυμία μπορεί να δείξει στους κοινούς ανθρώπους  την <strong>ορθή κατεύθυνση</strong>. Ένα καθαρό μάτι που μας φωτίζει. Ίσως το βλέμμα του Θεού μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, ως <strong>γλυκύτητα ανθρωπινότητας. Αυτό </strong> είναι η <strong>συγχώρηση.</strong></em></p> <p><em>Η Μεγαθυμία εκτονώνει το μίσος και μας ουσιαστικά ανθρώπους!  Τότε ζούμε και πάλι στη ζώσα πραγματικότητα. <strong>Μια δωρεά αγάπης  από αλήθεια</strong>. Στο σημείο αυτό αναδεικνύεται η μεγάλη αξία <strong>της φρόνησης</strong>ή καλύτερα της <strong>αληθινής σοφίας</strong>από την οποία αναδύεται η μεγαθυμία. Το <strong>μίσος εξαφανίζεται και αναδύεται το</strong><strong>κάλλος, ως ευαρέσκεια!</strong></em></p> <p><em>Το να έχει κάποιος εχθρούς δεν σημαίνει οπωσδήποτε πως τους μισεί. Η αγάπη είναι χαρά , δεν είναι αδυναμία ούτε εγκατάλειψη. Δεν σημαίνει ότι σταματά να μάχεται τους εχθρούς του, αλλά τους μάχεται μεγαλόκαρδα. <strong>Ίσως ευφρόσυνα</strong>!!</em></p> <p><em>Η μεγαλοθυμία είναι η αρετή της συγχώρησης. Ένα άγγιγμα της <strong>αλήθεια</strong>ς με αίσθηση <strong>κάλλους και με απώτερο σκοπό μια αγαθή λύση.</strong> Λυσιτελής κατάληξη δεν είναι δυνατή , παρά με κατάλληλο συνδυασμό αρετών.  Δεν καταργείται ένα πραγματικό σφάλμα, αλλά με την ευγενική παρέμβαση αμβλύνεται και το κακό, η <strong>μνησικακία</strong>. Η μνήμη αμβλύνεται και αναδύεται η <strong>αοργησία εν μέτρω</strong>. </em></p> <p><em> Η μεγαθυμία δεν είναι βέβαια αγάπη, αλλά μας φέρνει  προς την αγάπη. Όταν η αγάπη δεν είναι εφικτή  η μεγαλοθυμία παίρνει τη θέση της  μέχρι να ωριμάσει η αγάπη!  Δευτερεύουσα, θα λέγαμε, αρετή αλλά οπωσδήποτε<strong>απόλυτα αναγκαία, λόγω ανθρώπινων συνθηκών</strong>που καθημερινά βιώνουμε. Ό<strong>ταν δεν μπορούμε να αγαπάμε είναι σημαντικό να μειώνουμε το μίσος  στο ελάχιστο δυνατό</strong>.  </em></p> <p><em>Μεγαθυμία για όλους αλλά και <strong>για τον εαυτό μας</strong>. Επειδή το <strong>μίσος είναι πάντα λύπη</strong>, το <strong>συγχωρώ οπωσδήποτε είναι στην πλευρά της χαράς. </strong>Όχι βέβαια της απόλυτης. Από τις συνθήκες   συγχώρησης αναδύεται η χαρά και το ψυχικό</em><em>κάλλος. Γι΄αυτό θαρρούμε ότι είναι το ωραιότερο<strong>ενδόσιμο ευαρέσκειας. Μεσολαβεί για την αγάπη. Μια μετάβαση  προς την αγάπη.</strong></em></p> <p><em> Συχνότατα, υπερβαίνει τις δυνάμεις μας. Κάθε  προσπάθειά μας, όμως,  είναι<strong>ψυχική δύναμη, ήτοι  αρετή.</strong>Είναι μια νίκη ακόμη και εάν   έχουμε  αποτύχει στην τελική μας προσπάθεια</em></p> <p><strong><em>Έχουμε νικήσει, τουλάχιστο,  τον εαυτό μας ! Γιατί, νικήσαμε το μίσος και την οργή μας που μας κατέτρωγαν  τα σωθικά μας και είμασταν δυστυχισμένοι.</em></strong></p> <p>                                                                               </p> <p><em>                                                                              Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p>                                                                                         <em>Μάιος 2020</em></p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Tue, 06/09/2020 - 07:08</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2020-06/981272254808043808_n.jpg?itok=7S0YDnn6" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=465&amp;2=comment&amp;3=comment" token="7340b701"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Tue, 09 Jun 2020 11:08:59 +0000 desmosekdoseis 465 at http://eaas.gr ΟΙ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ http://eaas.gr/news/oi-anypostatoi-ischyrismoi-peri-diktatorikes-diakyberneses-toy-ioanne-kapodistria <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΟΙ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p align="center" style="margin-left:-2.85pt;"><strong>ΟΙ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ</strong></p> <p align="center" style="margin-left:-2.85pt;"> </p> <p align="center" style="margin-left:-2.85pt;"><strong>                        Του Ευάγγελου Γριβάκου, Αντιστρατήγου ε.α – Νομικού</strong></p> <p> </p> <p><strong>Σ</strong><strong>τις 5 Μαΐου 2020, η </strong><strong>E</strong><strong>πιτροπή </strong><strong>E</strong><strong>ορτασμών για την συμπλήρωση 200 ετών από την Εθνική Παλιγγενεσία «Ελλάδα 2021», ανάρτησε στο  </strong><strong>twitter</strong><strong>της τμήμα άρθρου με το οποίο  το μέλος της και καθηγητής  της Φιλοσοφίας του Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών του Πανεπιστημίου Αθηνών Αριστείδης Χατζής, υποστήριξε την άποψη ότι: « Ο Ιωάννης Καποδίστριας, αναστέλλοντας το Σύνταγμα της Τροιζήνας κήρυξε ουσιαστικά δικτατορία στην Ελλάδα και τούτο σήμανε το τέλος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Όμως, οι δημοκρατικοί και φιλελεύθεροι Έλληνες δεν το έβαλαν κάτω, συνέχισαν να αγωνίζονται για τα δημοκρατικά  δικαιώματα[…….] και κατόρθωσαν το 1844 να κάνουν την Ελλάδα πρώτο κράτος στον κόσμο που καθιέρωσε την καθολική ψηφοφορία των ανδρών[….]».</strong></p> <p><strong>Ό</strong><strong>ταν ο Καποδίστριας  ανέλαβε την Διοίκηση, η Χώρα βρίσκονταν σε κατάσταση αποσύνθεσης χωρίς κρατικό μηχανισμό και η Επανάσταση κινδύνευε να αποτύχει. Ο  Ιμπραήμ έλεγχε μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου και την Στερεά Ελλάδα κατείχαν ακόμη οι Οθωμανοί.  Η λύση ενός ανδρός ικανού να αναλάβει  την διακυβέρνηση θεωρείτο αναγκαία και σωτήρια. Και ως πλέον κατάλληλος επελέγη από την Ελληνική Πολιτεία </strong><strong>ο εκ Κερκύρας καταγόμενοςΙωάννης Καποδίστριας,πολιτικός και διπλωμάτης ευρωπαϊκού κύρους. </strong><img src="file://localhost/Users/nikospapadopoulos/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image001.jpg" /></p> <p> </p> <p><strong>Η</strong><strong>εκλογή του Καποδίστρια ως  πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος έγινε στις 3 Απριλίου 1827,δια  του ΣΤ΄ Ψηφίσματος  της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας, με προοπτική θητείας επτά ετών. Στις 9 Ιαν. 1828, αφίχθη με αγγλικό πλοίο στην Αίγινα, προσωρινή πρωτεύουσα της Ελλάδος,  γενόμενος δεκτός με εκδηλώσεις ενθουσιασμού από πολιτικούς και  Λαό. Τρεις ημέρες αργότερα,   παρέλαβε την κυβερνητική εξουσία από την  «Αντικυβερνητική Επιτροπή» (επίσημη κυβέρνηση)με Πρόβουλους  (προϊστάμενους) τους Γ. Μαυρομιχάλη, Ι. Μιλαΐτη και Γιαννούλη Νάκο.</strong></p> <p><strong>Τ</strong><strong>ην εποχή εκείνη ίσχυε  το Πολιτικό Σύνταγμα της Ελλάδος  ή Σύνταγμα της Τροιζήνας, το τρίτο κατά σειρά της Επανάστασης, που είχε μεν εισαγάγει Πολίτευμα πιο φιλελεύθερο από τα προηγούμενα αφού προέβλεπε λειτουργία Βουλής και κατοχύρωνε δικαιώματα πολιτών, αλλά διέπονταν και από  ολιγαρχικά στοιχεία. Καθόριζε, επί παραδείγματι, ότι, οι εκλογές προς ανάδειξη της Βουλής από την οποίαν εκλέγονταν η Κυβέρνηση έπρεπε να διεξάγονται  δι΄  εκλεκτόρων προερχομένων από πρόκριτους δεύτερης και τρίτης κατηγορίας οι οποίοι ποδηγετούνταν στην ψήφο τους από τους ισχυρούς γαιοκτήμονες της εποχής, με αποτέλεσμα να επιβάλλεται…δημοκρατικά η θέληση των ολίγων.</strong></p> <p>  <strong>Σ</strong><strong>τόχοι του Καποδίστρια ήταν η δημιουργία ενός κράτους  ανεξάρτητου, εδαφικά διευρυμένου και με κραταιά εσωτερική οργάνωση. Θεωρούσε, όμως, ότι για την επιτυχία  τους ήταν αναγκαίο  όπως, εκτός  της Εκτελεστικής, αναλάβει και την Νομοθετική εξουσίαπου ασκούσε αποκλειστικά η  Βουλή, χωρίς ο ίδιος να έχει δικαίωμα διάλυσής της, παρά μόνο άσκηση αναβλητικούβέτοστις αποφάσεις της. Ειδικότερα, κατά τις διατάξεις του άρθρου 73, η Βουλή είχε την αρμοδιότητα να συντάσσει τα Νομοσχέδια και να τα παραπέμπει στον Κυβερνήτη που δικαιούνταν να τα επιστρέψει  μέχρι δύο φορές, αλλά την τρίτη φορά ήταν υποχρεωμένος να τα επικυρώσει και δημοσιεύσει ως νόμους του Κράτους. Πιο απλά,η άσκηση της εξουσίας παρέμενε σχεδόν ακέραια σε εκείνους που τον είχαν καλέσει να κυβερνήσει, παρά στον ίδιο τον Καποδίστρια (!!).</strong></p> <p><strong>Τ</strong><strong>ο  πολιτειακό αυτό  πρόβλημα λύθηκε με απολύτως δημοκρατικό τρόπο. Ο Καποδίστριας δήλωσε στην  Βουλή και τους άλλους ισχυρούς παράγοντες  ότι, προϋπόθεση για να παραμείνει στην εξουσία- ή να αποχωρήσει από την Ελλάδα- ήτανη ανάληψη από αυτόν και της Νομοθετικής εξουσίας. Δια τούτο η λειτουργία  του Συντάγματος έπρεπε να ανασταλεί, η   Βουλή να αυτοδιαλυθεί και, αντί αυτής, να προβλεφθεί  η δημιουργία ενός Γνωμοδοτικού Συμβουλίου, που ονομάσθηκε συμβολικά «Πανελλήνιον», δυνάμεως 27 μελών.</strong></p> <p> <strong>Η</strong><strong>Βουλή αποδέχτηκε παμψηφεί τις προτάσεις του Κυβερνήτη και στις </strong><strong>18 Ιανουαρίου 1828 </strong><strong>ψήφισε τον σχετικό Νόμο ισχύος μέχρι την συγκρότηση νέας Εθνοσυνέλευσης η οποία, σύμφωνα με υπόσχεση του Καποδίστρια, θα προέκυπτε  από τις εκλογές του Απριλίου του ιδίου έτους και θα τροποποιούσε το Σύνταγμα, με βάση τις συμφωνηθείσες  μεταβολές. Στις 23 Ιανουαρίου  εκδόθηκε από την Βουλή Ψήφισμα για την σύσταση της νέας μορφής του Υπουργικού Συμβουλίου, με αποκλειστικές αρμοδιότητες τις εξωτερικές υποθέσεις, την  ναυτιλία και το εμπόριο, υπό την επίβλεψη του Καποδίστρια. Μετά τρεις ημέρες, ο Γραμματέας  Επικρατείας </strong><strong>Σπυρίδων Τρικούπης</strong><strong>ανήγγειλε στον Ελληνικό Λαό την προσωρινή ανάληψη της διακυβέρνησης από τον Καποδίστρια </strong><strong>«με απεριόριστα δικαιώματα αιρετού Μονάρχου και πάσαν εξουσίαν επί παντός τομέως της Διοικήσεως του».</strong></p> <p><strong>Σ</strong><strong>υνεπώς, </strong><strong>de</strong><strong>jure</strong><strong>και όχι </strong><strong>de</strong><strong>facto</strong><strong>ανεστάλη το Σύνταγμα. Τηρουμένων των αναλογιών, δεν θα ήταν άστοχο να ισχυρισθούμε ότι το νέο Πολίτευμα  ήταν ένα είδος «Προεδρικής Δημοκρατίας» της σήμερον, αλλά σε καμία περίπτωση Δικτατορία. </strong></p> <p>  <strong>Σ</strong><strong>τις6 Ιουλ. 1827 σημειώθηκε η πρώτη μεγάλη διπλωματική επιτυχία που απετέλεσε την βάση της εξωτερικής  πολιτικής του Καποδίστρια.Οι Προστάτιδες Δυνάμεις της Αγγλίας, Ρωσίας και Γαλλίας, συνυπέγραψαν  την Συνθήκη του Λονδίνου με την οποίαν  αναγνωρίσθηκε σχετική αυτονομία της Ελλάδος υπό την κυριαρχία του Σουλτάνου. Το Κράτος τότε περιελάμβανε μόνο την Αργοναυπλία στην Πελοπόννησο, την Μεγαρίτιδα στην Αττική  και τα νησιά Εύβοια, Ύδρα, Σπέτσες και  Κυκλάδες</strong></p> <p><strong>Η</strong><strong>θέσπιση του νέου συστήματος διακυβέρνησης προκάλεσε τις σφοδρές αντιδράσεις των λεγομένων «συνταγματικών»,που αναγράφονται στο </strong><strong>twitter</strong><strong>  ως   «φιλελεύθεροι δημοκράτες». Αυτοί,είτε ως πρόσωπα με ισχυρά οικονομικά ερείσματα (κοτζαμπάσηδες-γαιοκτήμονες, πλοιοκτήτες,  μεγαλοαστοί, πολιτικοί)  είτε ως οργανωμένες ομάδες (Μάνη, Ύδρα, Ερμούπολη), συσπειρωμένοι περί το αγγλικό και γαλλικό κόμμα (αρχηγοί ο Αλεξ. Μαυροκορδάτος και ο Ιωάννης Κωλέττης, αντίστοιχα), απετέλεσαν την κύρια αντιπολίτευση κατά του Καποδίστρια, του οποίου οι οπαδοί ήταν υποστηρικτές του ρωσικού κόμματος.  Εικονική επιδίωξή τους θεωρείτο η ανατροπή του Πολιτεύματος και η επαναφορά του Συντάγματος της Τροιζήνας και  πραγματική η  εξόντωση του Καποδίστρια και η αποκατάσταση των θιγομένων οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συμφερόντων τους.</strong></p> <p><strong>Η</strong><strong>συγκέντρωση των εξουσιών στο πρόσωπό του, επέτρεψε στον Καποδίστρια να ξεκινήσει άμεσα το έργο του για την εξάλειψη της πειρατείας και την  αντιμετώπιση των μεγάλων δημοσιονομικών και οικονομικών προβλημάτων της Χώρας. Ως αρχηγός του Στρατού, μετέτρεψε  τα άτακτα ένοπλα τμήματα σε τακτικό στρατό (χιλιαρχίες, εκατονταρχίες κλπ), ίδρυσε στην Αίγινα των Σχολή Ευελπίδων, το Γενικό Φροντιστήριο Ανεφοδιασμού Στρατού και Στόλου κλπ.</strong></p> <p><strong>Η</strong><strong>εκστρατεία του1828 στην Στερεά Ελλάδαυπό τον Δημ. Υψηλάντη, τον Άγγλο Στρατηγό Τσώρτς και τον Αυγουστίνο Καποδίστρια, αδελφό του Κυβερνήτη, υπήρξε επιτυχής και  συνετέλεσε στην απελευθέρωση του ανατολικού τμήματος αυτής και την εμπέδωση της θέσης του Κυβερνήτη. Σίγουρα οι επιχειρήσεις θα συνεχίζονταν αν δεν υπήρχαν διαφωνίες μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων.</strong></p> <p><strong>Οι</strong><strong>εκλογές  που είχε υποσχεθεί για τον Απρίλιο 1828 ο Καποδίστριας, λόγω   των συγκρούσεων, ματαιώθηκαν,  αλλά έγιναν την Άνοιξη του επόμενου έτους, 1829,όταν είχαν απελευθερωθεί η Πελοπόννησος και μέρος της  Στερεάς.  Είναι αξιοσημείωτο ότι κατά τις  εκλογές αυτές - που για πρώτη φορά από την έναρξη της Ιστορία της Επανάστασης διεξήχθησαν χωρίς εμφύλιο σπαραγμό – μετά από επέμβαση του Καποδίστρια στο Πανελλήνιο, εφαρμόσθηκε η  Αρχή τηςκαθολικής ψηφοφορίας και ουδείς στερήθηκε του νομίμου εκλογικού του δικαιώματος, σε όλες τις περιοχές της ελεύθερης Ελλάδος. Επομένως κρίνεται ως ανακριβής ο ισχυρισμός του καθηγητού  Αριστείδη Χατζή ότι η ανωτέρω Αρχή καθιερώθηκε το πρώτον στην Ελλάδα το 1844  από τους φιλελεύθερους  συνταγματικούς.</strong></p> <p><strong>   Η </strong><strong>προκύψασα από τις εκλογές Δ΄Εθνοσυνέλευση συνήλθεστο Άργος αρχές Αυγούστου 1829, ενέκρινε το έργο του Καποδίστρια  και τον εξουσιοδότησε να συνεχίσει τις περί την ανεξαρτησία διαπραγματεύσεις,  υπό την αίρεση της δικής της αποδοχής. Με Απόφαση αυτής,  το Πανελλήνιο αντικαταστάθηκε με  την Γερουσία,εξ 27 μελών και αυξημένων νομοθετικών αρμοδιοτήτων γνωμοδοτικού χαρακτήρα. Επρόκειτο για ένα αποφασιστικό άνοιγμα του Καποδίστρια προς την ομαλή δημοκρατική λειτουργία.</strong></p> <p><strong>Λ</strong><strong>ίγες ημέρες μετά την λήξη της Δ΄Εθνοσυνέλευσης, στις 12 Σεπτ. 1829, η Ελληνική Επανάσταση έληξε με την μάχη της Πέτρας,στα στενά μεταξύ Λειβαδιάς και Θήβας, όπου τα υποχωρούντα από Πελοπόννησο και Στερεά τούρκικα στρατεύματα υπό τον Ασλάν  βέη  κατατροπώθηκαν από τις δυνάμεις του Δημ. Υψηλάντη. Μετά την ήττα τους οι Τούρκοι υπέγραψαν  συνθηκολόγηση με την οποίαν αποδέχτηκαν να εκκενώσουν ολόκληρη  την Ανατολική Ελλάδα, πλην της Ακροπόλεως των Αθηνών και του φρουρίου Καράμπαμπα, στην Χαλκίδα.</strong></p> <p><strong>H</strong><strong>πολιτική νίκη στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση και η στρατιωτική  στην Πέτρα έδωσαν νέα ώθηση στον Καποδίστρια να συνεχίσει το έργο του σε όλους τους τομείς δραστηριότητος. Αναφέρονται ενδεικτικά : Βελτίωση φορολογικού συστήματος, νομική οργάνωση του εμπορικού ναυτικού, διαίρεση της Χώρας σε 13 γεωγραφικά τμήματα, ίδρυση οργανισμού δικαστηρίων, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, σχολείων γεωργικής εκπαίδευσης, εκκλησιαστικών εκπαιδευτηρίων,  τελωνείων, ταχυδρομείων κλπ. Παρά ταύτα, η όξυνση των αντιθέσεων των Μεγάλων Δυνάμεων και των κομματικών παθών δυσκόλευαν πολύ το εν λόγω έργο, με τους  αντιπολιτευόμενους συνταγματικούς να πληθύνονται επικίνδυνα.</strong></p> <p><strong>Σ</strong><strong>τις 22 Φεβρ.1830, οι Μεγάλες Δυνάμεις, πάλι με πρωτοβουλίες του Καποδίστρια, υπέγραψαν το  Πρωτόκολλο του Λονδίνου,δια του οποίου το Ελληνικό κράτος αναγνωρίζονταν κυρίαρχο και ανεξάρτητομε σύνορα μέχρι την γραμμή Αχελώου- Σπερχειού και τίθετο υπό την βασιλεία του Λεοπόλδου του Σαξονικού Καπούργκ. Ο Λεοπόλδος δεν αποδέχθηκε τον θρόνο επηρεασθείς και από τον Καποδίστρια ο οποίος του έκανε σαφές ότι θα έρχονταν σε σύγκρουση με την   Ελληνική Συνέλευση που δεν  θα τον αποδέχονταν επειδή η  εκλογή του έγινε  ερήμην αυτής. </strong></p> <p><strong>Η</strong><strong>ματαίωση της απομάκρυνσης του Καποδίστρια ενίσχυσε την εναντίον του  αντιπολίτευση που  άρχισε πλέον να κινείται στασιαστικά, υποκινούμενη από την γαλλική και αγγλική πολιτική. Οι προσπάθειές του να προσεταιρισθεί τις φατρίες των συνταγματικών επικαλούμενος ακόμη και την εκτίμησή του για τις  πολύτιμες υπηρεσίες τους κατά την Επανάσταση,  απέτυχαν ολοκληρωτικά, κατόπιν της απροθυμίας τους να παραιτηθούν υπέρ του κράτους των ατομικών  συμφερόντων τους. Κάποιοι εκ των αντιπάλων του ήταν  : Οι Υδραίοι και οι  Μανιάτες, ο λόγιος  Θεόκλητος Φαρμακίδης, ο  ποιητής Αλεξ. Σούτσος, ο Αδαμ. Κοραής από  Παρίσι, οι  έμποροι της Σύρου, και ο  Τσάμης Καρατάσος, που επαναστάτησε στην Άμφισσα αλλά απέτυχε και κατέφυγε στην Μάνη.</strong></p> <p><strong>Η</strong><strong>Ύδρα ήταν το ναυτικό κέντρο των στασιαστών υπό τους Κουντουριώτες και τον Σπ. Τρικούπη. Όταν ο Καποδίστριας, για να τους αντιμετωπίσει απέκλεισε το λιμάνι   με τον Στρατό και  την υποστήριξη του Ρώσου Ναυάρχου Ρίκορδ, αυτοί  έστειλαν  προς αντιπερισπασμό τον Μιαούλη στον Πόρο που κατέλαβε τον Ναύσταθμο  και έθεσε τον Κανάρη υπό περιορισμό. Την ν. 24/25 Ιουλίου 1831τα υδραίικα πλοία αποπειράθηκαν μάταια να εξέλθουν από το λιμάνι, τα πνεύματα οξύνθηκαν και τότε ο Μιαούλης, την 1<sup>η</sup>Αυγούστου, προέβη στην ανόσια πράξη να ανατινάξει την ελλιμενισμένη στον Ναύσταθμο φρεγάτα «ΕΛΛΑΣ», ναυαρχίδα του Στόλου, και  άλλα μικρότερα αξιόπλοα πλοία και μετά να διαφύγει στην Ύδρα. </strong></p> <p><strong>Σ</strong><strong>την Μάνη, οι Μαυρομιχαλαίοι είχαν ήδη από καιρού επαναστατήσει. Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης , τελών υπό επιτήρηση  στο Ναύπλιο, ζήτησε άδεια μετάβασης  στην Μάνη. Η άδεια δεν χορηγήθηκε, ο Πετρόμπεης προσπάθησε να διαφύγει με πλοίο , συνελήφθη στο Κατάκωλο από τον Κανάρη και κλείσθηκε στην Ακροναυπλία (Ιτς-Καλέ), ενεχόμενος για στάση κατά του καθεστώτος. Η κράτησή του απετέλεσε μια από τις αφορμές δολοφονίας του Καποδίστρια από  τους  Μαυρομιχαλαίους Γεώργιο και Κωσταντίνο, γιο και αδελφό, αντίστοιχα, του Πετρόμπεη, το  πρωινό της Κυριακής  27 Σεπτεμβρίου 1831,έξω από Τον Ι. Ναό του Αγ. Σπυρίδωνος, στο Ναύπλιο.</strong></p> <p><strong>Α</strong><strong>διευκρίνιστος παραμένει ακόμη και  σήμερα ο ρόλος των Συμμάχων στην δολοφονία. Το1840, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, απευθυνόμενος σε  κάποιον ιατροφιλόσοφο Πύρρο που κατηγορούσε τον Καποδίστρια του είπε: <em> «</em></strong><strong><em>Δεν μετράς καλά φιλόσοφε. Ανάθεμα στους Αγγλογάλλους που ήσαν η αιτία κι εγώ έχασα τους δικούς μου και το Έθνος έναν άνθρωπο που δεν θα τονε ματαβρεί, και το αίμα του με παιδεύει ως τώρα</em></strong><strong>». </strong><strong>Καιο Αυγουστίνος Καποδίστριας,σε συζήτησή του με τον φιλέλληνα ιστορικό Φρίντριχ </strong><strong>Tirs</strong><strong>του απηύθυνε <em>: «Ναι, κύριε, η Γαλλία και η Αγγλία είναι που δολοφόνησαν τον αδελφό μου».</em></strong></p> <p><strong>Μ</strong><strong>ετά την δολοφονία του Καποδίστρια και μέχρι την άφιξη του Όθωνα στην Ελλάδα στις αρχές Ιανουαρίου 1833,  επικράτησε μια «Περίοδος Αναρχίας». Οι συνταγματικοί δεν κατόρθωσαν να κυβερνήσουν ειρηνικά και «φιλελεύθερα» την Χώρα εξαιτίας των συγκρούσεων τόσο μεταξύ τους (Κωλέττης </strong><strong>versus</strong><strong>Ζαΐμη) όσο και με τους κυβερνητικούς, τον Κίτσο Τζαβέλα στην Πάτρα και  τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στο κέντρο της Πελοποννήσου. Η Ελλάδα  επανήλθε στην προ του Καποδίστρια εποχή που την έφερε πάλι  χείλος της καταστροφής.  Στις 10 Ιουνίου 1831, ο Καποδίστριας έγραφε σε επιστολή του:  <em>«Ενόσω υπάρχει η παρούσα γενεά, οι προύχοντες, ένεκα παθών και συμφερόντων συνενούμενοι, θα παραλύσωσι ραδιουργούντες πάσαν οιανδήποτε τάξιν πραγμάτων, ουδέποτε θα υποστηρίξωσι, και το χείριστον, ουδέποτε θα δημιουργήσωσιν Κυβέρνησιν». </em>Περιττεύει, ασφαλώς, να τονισθεί η  τραγικότητα επαλήθευσης της «προφητείας»  αυτής. </strong></p> <p><strong>Α</strong><strong>πό τα παρατεθέντα ιστορικά ντοκουμέντα ουδαμού προκύπτει ότι   ο Καποδίστριας κυβέρνησε την Ελλάδα δικτατορικά. Διότι ούτε στην εξουσία άρπαξε δια της βίας ούτε και  ο  Λαός τον απέρριψε αλλά, απεναντίας, απέθεσε σε αυτόν τις ελπίδες του για απαλλαγή του από την   καχεξία και την οθωμανική δουλεία. Και αν ως Κυβερνήτης ανέστειλε προσωρινά  το Σύνταγμα της Τροιζήνας το έπραξε διότι η Χώρα ήταν σε αυτό που  αποκαλούμε σήμερα  «κατάσταση πολιορκίας». Μνηστέον δε, ότι και τα συντάγματα των σύγχρονων δημοκρατικών κρατών προβλέπουν αναστολή σημαντικών άρθρων τους προς αντιμετώπιση παρομοίων καταστάσεων ( πρβλ. και άρθρο 48 του δικού μας  Συντάγματος). Αποτελεί, συνεπώς, ιστορικό ατόπημα ο χαρακτηρισμός ως «τυραννικού» ενός συστήματος διακυβέρνησης που έθεσε τις βάσεις δομής και οργάνωσης του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.</strong></p> <p><strong>Ό</strong><strong>σον αφορά τους συνταγματικούς αντιπάλους του Καποδίστρια, οι συμπεριφορές τους δεν ήταν και τόσο «φιλελεύθερες» όσο τις παρουσιάζει ο καθηγητής Α. Χατζής, ο οποίος, ως μέλος του  Κέντρου Φιλελευθέρων Μελετών (Κε.Φι.Μ.), σαφώς γνωρίζει  ότι ο φιλελευθερισμός κατευθύνεται προς στάση ζωής που υποστηρίζει και προάγει την ελευθερία του ατόμου σε επίπεδο οικονομικό, κοινωνικό και  πολιτικό, ώστε να καλυφθούν, κατά το δυνατόν, οι παντοειδείς ανάγκες του και να πραγματοποιηθούν   τα όνειρα του. Όμως αυτές τις ιδέες παραβίασαν κατάφωρα οι συνταγματικοί. Θεωρούσαν ότι είχαν δικαιώματα να διαφεντεύουν την Πατρίδα κατά το δοκούν και να χρησιμοποιούν το Σύνταγμα και τους Νόμους του Κράτους ως «εργαλεία» προς εξυπηρέτηση των φεουδαρχικών τους  συμφερόντων, αγνοώντας τις ελευθερίες και τα δικαιώματα του καθημαγμένου Λαού. Και όποτε η αντιπολίτευση που ασκούσαν εξελίσσονταν σε μαζικά  βίαιες πράξεις (ένοπλες στάσεις), ο Καποδίστριας αναγκάζονταν να δράσει δυναμικά, αυταρχικά και σε αντίθεση με τις αρχές του, χρησιμοποιώντας τις κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους. Η παγκόσμια Ιστορία έχει διδάξει ότι και  άλλοι ηγέτες σε παρόμοιες περιστάσεις έχουν διαπράξει πολύ χειρότερα και όμως δεν κρίθηκαν δικτάτορες. Το αντίθετο, μάλιστα.  </strong></p> <p><strong>Η</strong><strong>επίμαχη ανάρτηση ξεσήκωσε   θύελλα αντιδράσεων του κόσμου. Πολλοί ήταν εκείνοι που εύλογα αναρωτήθηκαν με ποιό τρόπο η Επιτροπή θα προβάλλει, κατά τους επερχόμενους εορτασμούς, την προσωπικότητα και το έργο Καποδίστρια όταν προηγουμένως  έχει προσβάλλει την μνήμη του αποδεχόμενη γι΄αυτόν την μομφή και τον χαρακτηρισμό του δικτάτορα, δυο αιώνες μετά την εποχή του.</strong></p> <p><strong>Α</strong><strong>ποστολή και καθήκον της Επιτροπής είναι η οργάνωση και διεξαγωγή  εορταστικών εκδηλώσεων προς  ανάδειξη διεθνώς της ιδεολογίας και του κλέους της Ελληνικής  Επανάστασης μέσα από τα  επιτεύγματα των Ηρώων της και χωρίς, ασφαλώς, παράλειψη μνείας των παθών και μειονεκτημάτων τους, αλλά μόνον ως παραδειγμάτων προς αποφυγή και όχι ως μέσων παραποίησης της Ιστορίας.</strong></p> <p><strong>Η</strong><strong>παράβαση αυτού του υποχρεωτικού δεοντολογικού  κανόνα θα θέσει εκτός αποστολής την Επιτροπή, θα εκθέσει την Χώρα στο Εξωτερικό και θα διχάσει τον Ελληνικό Λαό προκαλώντας, πιθανώς, δυναμικές αντιδράσεις του. Πλέον αυτών, κινδυνεύει (η Επιτροπή)να επαληθεύσει την ήδη διαμορφούμενη κοινή γνώμη ότι ενεργεί υπέρ ανθελληνικών κέντρων αποφάσεων που στοχεύουν στον αφανισμό του Ελληνισμού δια της προσβολής  της Ιστορίας, της Γλώσσας  και  της Ορθοδόξου Θρησκείας του. </strong></p> <p><strong>Ε</strong><strong>ν κατακλείδι, εμείς οι Έλληνες δεν θα πρέπει να  λησμονούμε ότι το 2023, η Τουρκία θα εορτάσει τα 100 χρόνια από την δημιουργία του Τουρκικού κράτους και ότι η προπαγάνδα της  καραδοκεί ελληνικά ολισθήματα για να εδραιώσει τις θεωρίες της περί «Γαλάζιας Πατρίδας», ως γεωπολιτικού όρου σημαίνοντος την αναβίωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας με διάδοχο το σύγχρονο τουρκικό κράτος και με  την Ελλάδα υπό την κυριαρχία αυτού, εν είδει Προτεκτοράτου. Χρέος μας είναι, συνεπώς,  η αποτροπή των ιταμών προθέσεων του δόλιου  γείτονα με αρραγή  ενότητα, εγρήγορση,  έλλογο πατριωτισμό και  θετική ενέργεια σε όλους τους τομείς, μηδέ εξαιρουμένων των εορτασμών του 2021. </strong></p> <p><strong><u>  Ενδεικτική Βιβλιογραφία</u></strong></p> <ol><li><strong>Κ. Κόκκινου. Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος, τομ. 1.</strong></li> <li><strong>Νεώτερο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό ΗΛΙΟΣ, τομ. 10.</strong></li> <li><strong>Κων/νου Α. Βακαλόπουλου. Νεοελληνική Ιστορία 1204-1940,σ.138 επ. </strong></li> <li><strong>Χρήστου Γ. Αγγελομμάτη. Ιστορία των Ελλήνων, τομ. Β΄.</strong></li> <li><strong>Ιστορικά στοιχεία από Διαδίκτυο.</strong></li> </ol><p>  </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Tue, 06/09/2020 - 07:06</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2020-06/eaas_logo_0.jpg?itok=q0l-58dE" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=464&amp;2=comment&amp;3=comment" token="d27933ef"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Tue, 09 Jun 2020 11:06:55 +0000 desmosekdoseis 464 at http://eaas.gr ΣΥΜΠΟΝΙΑ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ http://eaas.gr/news/symponia-e-metera-ton-areton <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΣΥΜΠΟΝΙΑ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p><strong><em>                         ΣΥΜΠΟΝΙΑ,  Η ΜΗΤΕΡΑ  ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ </em></strong></p> <p><em>                                                   Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <img alt="fgh" data-entity-type="file" data-entity-uuid="138283ff-8c91-4248-a15d-962f5bbfdfe4" height="236" src="/sites/default/files/inline-images/1016_0.jpg" width="146" class="align-center" /><p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><em>Κάθε πόνος είναι κακός. Είναι το πιο αντιπαθητικό συναίσθημα. Ποιος άραγε θέλει να πονάει; Μάλλον ένας ανόητος θα ήθελε να πονάει ή να χαίρεται γιατί πονάει ο διπλανός του!  Εκτός εάν κάποιο μίσος  τον κάνει να χαίρεται  στη δυστυχία του άλλου,  που σημαίνει ότι είναι <strong>χαιρέκακο</strong>ς ήτοι, κατ’ ελάχιστο <strong>δεν έχει ανθρωπιά</strong>.  </em></p> <p><em>Να συμπονάς  σημαίνει ότι υποφέρεις μαζί με τον άλλο, όταν εκείνος πονάει και υποφέρει. Η συμπόνια δεν αποπνέει χαρά , όπως π χ. η γενναιοδωρία. Δεν είναι ευχάριστη και όμως <strong>αξίζει</strong>τόσο πολύ, γιατί <strong> ανακουφίζει σημαντικά</strong>. Είναι ως εάν <strong>να μοιραζόμαστε το φορτίο του πόνου</strong>!</em></p> <p><em> Είναι δύσκολη <strong>αρετή  </strong>η συμπόνοια, γιατί απαιτεί μεγάλη <strong>ψυχική δύναμη.</strong>Αξίζει, όμως, πολύ, τόσο για εκείνον που υποφέρει, όσο και για εκείνον που την  πράττει, γιατί του ανταποδίδει<strong>ψυχικό εισόδημα ανώτερης βαθμίδας</strong>.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Εισαγωγή</em></strong></p> <p><em>Συμπόνια είναι η <strong>συναίσθηση του πόνου</strong>που νιώθει κάποιος άλλος ή των <strong>δεινών</strong> που τον πλήττουν σε <strong>συνδυασμό με την επιθυμία να τον ανακουφίσει</strong>. Η αξία  της συμπόνοιας αναδεικνύεται  από τα αντίθετά της. Ποιος αποδέχεται να του  καταλογίσουν:  <strong>σκληρότητα,</strong><strong>ωμότητα</strong>, <strong>ψυχρότητα</strong>, <strong>αδιαφορία,</strong><strong>αναλγησία</strong>  ακόμη και <strong>αναισθησία</strong>;  Γι’ αυτό η συμπόνια  είναι <strong>αγαπητή. </strong>Είναι αδελφή της <strong>συμπάθειας</strong>και  βρίσκεται πολύ κοντά στην <strong>ενσυναίσθηση</strong>(</em><em>empathy</em><em>).</em></p> <p><em> Είναι δυνατόν να ζούμε σε ένα Κόσμο που σε όλα τα πλάτη του  αναζητούμε όλοι μας τη <strong>συμπάθεια</strong>και εμείς να αρνούμαστε τη <strong>συμπόνια</strong>; Βέβαια προτιμάμε τα συναισθήματα και αποφεύγουμε τις αρετές που απαιτούν προσπάθεια και πράξη. <strong>Η συμπόνια είναι συναίσθημα αλλά και αρετή συνάμα. </strong>Ακριβώς γι’ αυτό έχει απαιτητικά στοιχεία, αλλά ουσιαστικά  συνιστά   <strong>ψυχική δύναμη της ανθρώπινης ζωής</strong>. Όσο <strong>απλή</strong>και εάν φαίνεται, είναι <strong>συνδυασμός αρκετών αρετών</strong>.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Η συμπόνια στο πλαίσιο των αρετών</em></strong></p> <p><em>Δεν υπάρχει πιο ευχάριστο συναίσθημα από τη <strong>συμπάθεια</strong>!</em><em>Είναι η πιο <strong>γοητευτική</strong>! Η γοητεία της οφείλεται στο ότι είναι ταυτόχρονα <strong>προτέρημα </strong>και <strong>συναίσθημα</strong>. Μια αμφίδρομη ευτυχής συνάντηση<strong>!  Ένα «χαμόγελο» ζωής</strong>!  Έχει, όμως,  ένα σοβαρό <strong> κενό</strong>!</em><em> Γι’ αυτό ανήκειστις<strong>μη πλήρεις αρετές</strong>!</em><em>Είναι η <strong>συναισθηματική συμμετοχή</strong>σ’ αυτό που νοιώθει ο άλλος. Ήτοι,  αξίζει όσο αξίζουν τα συναισθήματά του.  Συμπαθητικός άνθρωπος, όμως, μπορεί να είναι και ένας κακοποιός!  Ένας  ληστής μπορεί να είναι <strong>θαρραλέος</strong>,  <strong>ευγενικός </strong>και <strong>γενναιόδωρος</strong>!  </em></p> <p><strong><em>Η συμπόνια</em></strong><em>είναι μια μορφή <strong>συμπάθειας </strong>όταν συμμερίζεται τα βάσανα του άλλου. Η συμπάθεια στη χαρά συνιστά  <strong>αξία, </strong>αρκεί να μη διακατέχεται από <strong>ζήλεια</strong>, <strong>μίσος</strong>.</em><em>Γιατί το να μοιράζεσαι τη χαρά που νοιώθει κάποιος στη θέα του κακού ενός άλλου φυσικά <strong>δεν είναι ηθική στάση</strong>. Μάλλον είναι φρίκη! Επίσης, ως άνθρωποι, αντιλαμβανόμαστε τη συμπόνια ως <strong>το αντίθετο του εγωισμού που δεν νοιάζεται για κανέναν</strong>. </em></p> <p><strong><em>Οίκτος,</em></strong><em>είναι θλίψη που νοιώθουμε μπροστά  στα δεινά που αντιμετωπίζει ο άλλος. Όμως έχει</em><em> υπεροπτικό χαρακτήρα. « Ο οίκτος είναι συχνά ένα συναίσθημα προβολής των δικών μας δεινών στα δεινά του άλλου» (Αριστοτέλης). Ο φόβος να μας συμβούν, μάς εμπνέει τον οίκτο για τους άλλους που έχουν πληγεί.</em></p> <p><em>« Η συμπόνια είναι μια εξ αντανακλάσεως δευτερογενής <strong>φιλανθρωπία,</strong>γιατί  εξαρτάται από το θέαμα της δυστυχίας το άλλου».(Ζανκέλεβιτς). </em></p> <p><strong><em>Η συμπόνια</em></strong><strong><em>είναι αυθόρμητη και συμπάσχει με τον άλλον εάν είναι δυστυχισμένος.</em></strong></p> <p><em> Η <strong>φιλανθρωπία</strong>αναδύεται σε κάθε περίπτωση  και προπαντός εάν είναι δυστυχισμένος ο πλησίον μας. </em></p> <p><em> Η <strong>συμπόνια συνιστά το κατώφλι της ελεήμονος αγάπης</strong>. Είναι η πιο<strong>εύλογη  αγάπη!</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em> Σχολιασμός</em></strong></p> <p><em>    Η συμπόνια δεν μπορεί να μας οδηγήσει άμεσα  σε υπέρτερες αρετές, όπως  στη <strong>δικαιοσύνη</strong>και σ<strong>την αγάπη του ελέους</strong>, αλλά  συνιστά <strong>βασικό ενδόσιμο</strong>. Έχει πιο «οικουμενικό» χαρακτήρα και  επεκτείνεται</em><em>και σε</em><em> άλλα έμβια όντα.  Αγαπάμε τα ζώα και έχουμε ανάλογη συμπεριφορά απέναντί τους από <strong>συμπόνια ή σεβασμό</strong>. Ήτοι  η συμπόνια <strong>υπερβαίνει  την ανθρωπότητα </strong>και μας ξανοίγει σε κάθε ζωντανό πλάσμα που υποφέρει. </em></p> <p><em> Είναι από τα <strong>πιο αναγκαία συναισθήματα</strong>. Συνιστά την <strong>ανθρώπινη σοφία  της ζωής</strong>, χωρίς την οποία  δεν θα υπήρχε <strong>ανθρωπινότητα!</strong>Η <strong>ανθρωπιά στο βαθμό που είναι αρετή</strong> είναι συνώνυμη της <strong>συμπόνιας</strong>! Εάν δεν έχουμε <strong>στοιχειώδη συμπόνια είμαστε απάνθρωποι</strong>!  Γι’ αυτό κρίνεται ότι πρέπει πάντα να επιδιώκεται ένας πλανητικής κλίμακας <strong>ανθρωπισμός</strong>, με <strong>άρωμα και γεύση συμπόνιας</strong>! Γιατί η συμπόνια είναι <strong>πρώτα συναίσθημα και μετά αρετή.</strong></em></p> <p><em> Η συμπόνια πηγάζει από την αγάπη για τον  εαυτό μας, <strong>λόγω ταύτισης</strong>, αλλά μετριάζει το ζήλο που έχουμε για τον εαυτό, βλέποντας τον άλλο να υποφέρει. <strong>« Κάνε ό,τι είναι καλό για εσένα αποφεύγοντας όσο μπορείς να βλάψεις τον άλλον».</strong></em></p> <p><em>Ο <strong>οίκτος</strong>σχεδόν πάντα συνοδεύεται από ένα αίσθημα ανωτερότητας. Δεν ενδείκνυται να εκφράσουμε τον οίκτο μας  που εκδηλώνεται, συνήθως,  αφ΄ υψηλού!  <strong>Η συμπόνοια , </strong>αντίθετα , είναι<strong>οριζόντια. Είναι ενσυναίσθηση.  </strong>Ένα συναίσθημα μεταξύ ίσων ή μάλλον <strong>πραγματώνει αυτή την ισότητα</strong>βοηθώντας στη μοιρασιά του πόνου.  Δεν υπάρχει <strong>οίκτος </strong>δίχως κάποια  ίχνη περιφρόνησης ούτε  <strong>συμπόνια δίχως σεβασμό</strong>! <strong>Με τη συμπόνια  αναδύεται το κουράγιο και το θάρρος. Γινόμαστε πιο ανθρώπινοι!</strong></em></p> <p><strong><em>Η</em></strong><em> <strong>πολιτική</strong>λύνει τα προβλήματα που δεν μπορούν τα μεμονωμένα άτομα να λύσουν.</em><em>Α</em><em>πό μόνη της, όμως, δεν καλύπτει τα πάντα Απαιτείται, οπωσδήποτε, και  <strong>η ανθρωπινότητα</strong>.  Αναγκαία πάντοτε είναι η <strong>ανθρώπινη συγκεκριμένη</strong><strong>φιλόστοργη πράξη! </strong>Εδώ αναδεικνύεται η αξία της <strong>αλληλεγγύης μας</strong>. Καθένας με τις δυνατότητές του, <strong>ό,τι θέλει</strong>, ανάλογα με τη γενναιοδωρία του. Το εγώ αποφασίζει κυριαρχικά <strong>όχι όμως αποκλειστικά μόνο του. </strong></em></p> <p><strong><em>Η συμπόνια μαζί με τη  γενναιοδωρία, μπορούν να μας  κάνουν να αγωνιστούμε πιο αποτελεσματικά για το καλύτερο ηθικό καλό. Να τηρούμε στάση αδελφικής προσέγγισης, σεβασμού, συμπάθειας  και υποστήριξης.</em></strong></p> <p><em>Αυτή είναι η <strong>ουσία της συμπόνιας</strong>! <strong>Φιλευσπλαχνία</strong>και όχι περιφρόνηση, καταφρόνηση….</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Αποτιμήσεις</em></strong></p> <p><em>Κάθε αρνητική διάθεση πρέπει να  στρέφεται <strong>κατά της δυστυχίας</strong>όχι κατά του δυστυχισμένου <strong>συνάνθρωπου.</strong>Ο <strong>οίκτος</strong>είναι, συνήθως, ένα αφηρημένο συναίσθημα! <strong>Συμπόνια,</strong>αντίθετα , είναι πιο <strong>συγκεκριμένη.</strong>Συνιστά τη<strong>λυπημένη αγάπη.  Είναι αρετή.</strong></em></p> <p><em>Η συμπόνια είναι <strong>μια ψυχική διάθεση γλυκύτητας που επηρεάζει θετικά τον πάσχοντα συνάνθρωπο, δίνοντας μια δόση, έστω ελάχιστης, χαράς!</strong></em></p> <p><em> Πάντα υπάρχουν περιθώρια για ευφρόσυνη <strong>συμπόνια</strong>! Λιγότερο παθητική οδύνη και περισσότερο <strong>ενεργητική διαθεσιμότητα</strong>. Λ<strong>ιγότερη θλίψη και περισσότερη συμπαράσταση.  Λιγότερο πάθος και περισσότερη φρόνηση και υπομονή.</strong> </em></p> <p><strong><em>Αντί να τους λυπόμαστε γιατί να μη τους βοηθάμε, αν μπορούμε</em></strong><em>; Δεν είμαστε, φυσικά,  υποχρεωμένοι να κάνουμε δικά μας τα βάσανα των άλλων, αλλά εάν μπορούμε, ας τους <strong>ξαλαφρώσουμε.</strong> Να συμπάσχουμε με τους φίλους μας όχι στο κλάμα τους, αλλά με την συμπαράστασή μας και <strong>με την προσφορά βοήθειας. </strong> <strong>Η αγάπη και η γενναιοδωρία πρέπει να μας ωθούν</strong>. <strong>Όχι ο οίκτος</strong>! Ο οικτίρμων  αξίζει μόνο σε σχέση με  τον αντίθετόν του, τον <strong>απάνθρωπο!</strong>  Σε έναν άνθρωπο που είναι άδικος και  άξεστος ο οίκτος του   είναι καλύτερος από τη <strong>βάναυση αναισθησία!</strong></em></p> <p><em>Η <strong>συμπόνια είναι ένα συναίσθημα.</strong>Το νιώθει ή όχι ο καθένας μας. Δεν γίνεται με παραγγελία και εντολή. Γι’ αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει «καθήκον», όπως διατύπωσε ο   Καντ. Εντούτοις, είναι<strong>καθήκον μας  να συμμετέχουμε ενεργητικά</strong>και να καλλιεργούμε  τα <strong>φυσικά αισθήματα συμπάθειας</strong>. <strong>Να μη αποφεύγουμε τους τόπους όπου βρίσκονται οι δυστυχισμένοι!</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος</em></strong></p> <p><strong><em>              Δεν αποφασίζει κανείς το πότε να αγαπήσει</em></strong><em>! Μαθαίνει, όμως <strong>τρόπους να αγαπά</strong>. <strong>Το ίδιο ισχύει και με τη συμπόνια.</strong>Δεν έχουμε <strong>καθήκον</strong>να νοιώθουμε συμπόνια, οφείλουμε όμως να αναπτύξουμε μέσα μας <strong>την ικανότητα να συμπονούμε</strong>. Η συμπόνια απαιτεί προσπάθεια και  <strong>δύναμη θέλησης</strong>, για να καταστεί <strong> αρετή</strong>. Αναδύεται από μια ωραία αρμονική  σύνθεση του <strong>συναισθήματος αγνής θλίψης  και της ψυχικής δύναμης για ηθική πράξη.</strong></em></p> <p><em>Κάθε <strong>πόνος είναι ένα κακό με την έννοια της δυστυχίας</strong>.  Το να συμμεριζόμαστε  τον πόνο είναι μια <strong>ψυχική διάθεση και ηθική στάση</strong>. Η <strong>λύπη είναι η ελάχιστη μορφή συμπόνιας</strong>.</em></p> <p><em>Τα <strong>κοινά ανθρώπινα μέτρα, </strong>εκτιμάται,ότι  αδυνατούν να προσεγγίσουν το <strong>Παράδειγμα </strong> της <strong> συμπόνιας του Χριστού για τους δημίους του!  Η συμπόνια για εμάς τους κοινούς ανθρώπους είναι μια  δύναμη</strong>να  περνάμε από τη <strong>συναισθηματική ζωή στην ηθική τάξη.</strong><strong>Από αυτό που νοιώθουμε  σε εκείνο που θέλουμε, από αυτό που είμαστε σε εκείνο που οφείλουμε να είμαστε</strong>. </em></p> <p><em>Εκεί ακριβώς όπου αναδύεται η <strong>αγάπη, </strong>που φυσικά δεν συμπεριλαμβάνεται πάντα στις δυνατότητές μας , ενώ η <strong>συμπόνια είναι εφικτή, αρκεί να μην αδιαφορήσουμε</strong>!</em></p> <p><strong><em>Συμπόνια</em></strong><em>είναι η <strong>συναίσθηση του πόνου που νοιώθει κάποιος αλλά και των δεινών που τον πλήττουν σε συνδυασμό με την επιθυμία και βούληση να τον ανακουφίσει.</strong></em></p> <p><strong><em> Η</em></strong><strong><em>μεγάλη Χριστιανική αρετή είναι η   ευσπλαχνία, η φιλόστοργη και ελεήμων αγάπη, που ασφαλώς έχουν </em></strong> <strong><em>μεγαλύτερη αξία.  </em></strong><em>Η<strong>συμπόνια</strong>, όμως, είναι πιο <strong>προσιτή,</strong>εκδηλώνεται πιο εύκολα καθόσον εμπεριέχει την <strong>πραότητα( γλυκύτητα) που μας φέρνει πιο κοντά στο  ανθρώπινο είναι</strong>.<strong>Είναι σχετικά πιο εύκολη γιατί είμαστε , ευτυχώς, πιο επιρρεπείς στη θλίψη από όσο στη χαρά.</strong></em></p> <p><strong><em>Το μήνυμα του Χριστού είναι μεγαλειώδες,  είναι όμως για λίγους, τους  εκλεκτούς!</em></strong><em><strong>Εμείς μπορούμε</strong>να  ξεκινήσουμε  από τη <strong>συμπόνια που είναι προσιτή σε όλους μας. </strong>Εκτός από τους εγωιστές και τους εντελώς αδιάφορους!</em></p> <p><strong><em>Η συμπόνια, </em></strong><em>η οποία  μας χωρίζει από τη βαρβαρότητα<strong>, μπορεί να θεωρηθεί ως η  μητέρα όλων των αρετών. </strong>Η γενναιοδωρία, επιείκεια, η ευμένεια,  η σωφροσύνη , η αγάπη, ακόμη και η δικαιοσύνη<strong>χωρίς τη συμπόνια δεν ευδοκιμούν.</strong></em></p> <p><strong><em>Όποιος συμπονάει τείνει να πράξει ό,τι οφείλει!</em></strong></p> <p> </p> <p>                                                                 <em>Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p><em>                                                                     Μάιος 2020</em></p> <p><em>                                                              ,</em></p> <p> </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Mon, 05/11/2020 - 06:29</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2020-05/1016%202.jpg?itok=amnviuMa" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=455&amp;2=comment&amp;3=comment" token="ba74ac0c"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Mon, 11 May 2020 10:29:32 +0000 desmosekdoseis 455 at http://eaas.gr Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ http://eaas.gr/news/e-istorike-apostole-tes-ellenikes-phyles <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p align="center"><strong><em><u>Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ</u></em></strong></p> <p>                  </p> <p>       Στην ωραία αυτή γαλανή γωνιά της γης, που έχουμε το προνόμιο να έχουμε πατρίδα, με τον λαμπρό και ζείδωρο ήλιο της, έζησε και αναπτύχθηκε η πρώτη φυλή του κόσμου. Το έδαφός της, από άκρου εις άκρον, περικλείει ιερά κειμήλια και εκατομμύρια οστών τέκνων της, που προέταξαν τα στήθη των και έπεσαν για την ιδέα του πολιτισμού και της ελευθερίας των, αλλά και της ελευθερίας των λαών γενικότερα.</p> <p>                  Από τους πανάρχαιους εκείνους χρόνους, οπλισμένο το Ελληνικό Έθνος με κοινή γλώσσα και κοινή θρησκεία αρχίζει την μεγάλη στον πλανήτη αυτόν <strong>Ιστορική Αποστολή του.</strong></p> <p>                  Οι Έλληνες σκέπτονταν με  οξύνοια, ήταν λαός με φαντασία, στην δε φαντασία των δεν υπήρχε μέρος σκοτεινό, ασαφές και ακαθόριστο. <strong>«Ουδέποτε νύχτωσε εις την φαντασία του  Έλληνος»,</strong>γράφει χαρακτηριστικά στο περισπούδαστο βιβλίο του, «Η Ιστορία της Ελληνικής Λογοτεχνίας», ο Γάλλος Φιλόλογος και διαπρεπής Ελληνιστής Αλφρέδος Groiset.</p> <p>                    - Τα αποφθέγματα των τότε σοφών της Ελλάδος κατευθύνουν και σήμερα την ηθική και την παιδεία των πολιτισμένων ανθρώπων της οικουμένης, όπως τα παρακάτω ελάχιστα από πολλά λεχθέντα δογματικά καταξιωμένα:</p> <p>                    . «Παν μέτρον άριστον»</p> <p>                    . «Γνώθι σ’ αυτόν»</p> <p>                   . «Νόμους πείθου»</p> <p>                    . «Γλώσσει μη προτρέχων του νου»</p> <p>                    . «Φίλει την παιδείαν»</p> <p>                    . «Χαλεπόν εαυτού γνώναι»</p> <p>                    . «Αρχή άνδρα δεικνύει» και πάν πολλά άλλα.                                                              </p> <p>        -Για το έργο των σοφών αυτών έχουν γραφεί τόμοι ολόκληροι σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Αναφέρω ελάχιστους μόνον αντιπροσωπευτικούς σοφούς Έλληνες της Αρχαιότητος, των οποίων το πνεύμα κατευθύνει και σήμερα ακόμη την επιστήμη και την διανόηση της πολιτισμένης ανθρωπότητας: </p> <p>            -<strong>ΘΑΛΗΣ ΜΙΛΗΣΙΟΣ:</strong>(640-546 π.Χ.). Αυτός πρώτος συνέλαβε την ιδέα ότι κάθε τι που υπάρχει στον κόσμο, έχει κοινή αρχή και κοινή καταγωγή. Έθεσε έτσι την βάση για επιστημονική Έρευνα. Πρώτος διέγνωσε την κίνηση του πλανητικού συστήματος και το ετερόφωτο της Σελήνης.         </p> <p>                  -<strong>ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ ο Μιλήσιος:</strong>(611-546 π.Χ.), φιλόσοφος, μετεωρολόγος, γεωγράφος και βιολόγος έγραψε την πρώτη Γεωγραφία του κόσμου με τίτλο <strong>«Γής περίοδος»</strong>και συνέταξε τον πρώτο γεωγραφικό χάρτη της τότε γνωστής γης. Πρώτος δε διετύπωσε την θεωρία της <strong>«Εξελίξεως των Ειδών»</strong>και όχι ο Δαρβίνος και οι σύγχρονοί του. Εις την ιδέα αυτή του Αναξίμανδρου στήριξε ο φιλόσοφος και αστρονόμος <strong>ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ ο Σάμιος </strong>(310-230 π.Χ.) μετά τρεις αιώνες την περίφημο θεωρία του, για το Ηλιοκεντρικό σύστημα, δηλ. <strong>«Η γή και οι λοιποί πλανήτες κινούνται πέριξ του Ήλιου». </strong>Θεωρία την οποία μετά 18 αιώνες, οικειοποιείται και παρουσιάζει ως δική του ο Πολωνός αστρονόμος ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ.</p> <p>                  <strong> -ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ ο Αβδηρίτης</strong>(περί το 460-370), ο περίφημος Σοφός μας, ο πρόδρομος της σημερινής ατομικής ενέργειας, ιδρυτής της υλιστικής θεωρίας περί <strong>ατόμων,</strong>η οποία και σήμερα επικρατεί στις φυσικές επιστήμες. Πρώτος ο Δημόκριτος και όχι ο Νεύτων ανακάλυψε το νόμο της Βαρύτητας. </p> <p>          <strong>-ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ο Κώος (470-400 π. Χ.), πατέρας της αρχαιοτέρας ιατρικής του κόσμου της Ελληνικής.</strong></p> <p>                  </p> <p> </p> <p>                                                         </p> <p>         -Και! ακολουθεί ατελείωτη σειρά φωτοβόλων πνευμάτων για πολλούς αιώνες, σε όλες τις μορφές της επιστήμης και του πνεύματος. Περιορίζομαι ν’ αναφέρω τρεις μόνο γίγαντες του πνεύματος, προ των οποίων υποκλίνεται με θρησκευτική ευλάβεια, ολόκληρη η πολιτισμένη Ανθρωπότης:</p> <p>                  <strong>.Τον ΣΩΚΡΑΤΗ </strong>(470-399 π.Χ.), την μεγαλειώδη αυτή μορφή της παγκόσμιας φιλοσοφίας.</p> <p>          <strong>.Τον ΠΛΑΤΩΝΑ</strong>(428-347 π.Χ.), Μαθητή του Σωκράτη, το μεγαλύτερο πνεύμα της Αττικής Φιλοσοφίας και</p> <p>       <strong>.Τον ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ (384-322 π.Χ.), μαθητή του ΠΛΑΤΩΝΑ, τον δάσκαλο του Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, </strong>τον πιο πολυσύνθετο σοφό, ο οποίος δεν άφησε επιστήμη, με την οποία να μην έχει ασχοληθεί με καταπληκτική μάλιστα επιτυχία.</p> <p>      -Ο πολιτισμός τον οποίο ακτινοβολούσε η Αθήνα είχε όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για να γίνει παγκόσμιος. Για την Αθήνα της εποχής εκείνης, ο περίφημος Αθηναίος ρήτωρ <strong>ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ</strong>(438-338 π.Χ.) λέει: <u>«Οι ταύτης μαθηταί διδάσκαλοι των άλλων γεγόνασι και το των Ελλήνων όνομα πεποίησε</u></p> <p> <u>μηκέτι του γένους αλλά της διανοίας δοκείν τεκμήριον είναι και μάλλον Έλληνες καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή της κοινής φύσεως μετασχόντες».</u></p> <p>       <strong>-Ο Γάλλος αρχαιολόγος Σολομών Reinach</strong>(1858-1932), έγραψε στο βιβλίο του «Αρχαιολογική περιήγησις εν Ελλάδι και Μ. Ασία», ότι: <strong>«Ο Ελληνικός Πολιτισμός δίδαξε εις τον κόσμο, προ χιλιάδων ετών, τα τρία ανεκτίμητα αγαθά. ΤΟ ΩΡΑΙΟ, ΤΟΝ ΛΟΓΟ και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.   </strong></p> <p>  <strong>Ο Μέγιστος των Γερμανών ποιητών ΙΩΑΝΝΗΣ GOETHE (1749-1832), </strong>διακήρυξε<strong>«ότι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο είναι για την ανθρωπότητα η Ελλάς».</strong></p> <p><strong>     -Ο Μέγας Άγγλος Ποιητής PERCY SHELLER (1792-1822), </strong>γράφει στο πρόλογο του έργου του<strong>«Η Ελλάς», </strong>τα εξής:<strong>«Όλοι είμαστε Έλληνες. Οι νόμοι μας, η φιλοσοφία μας, οι τέχνες μας, έχουν τις ρίζες των στην Ελλάδα». </strong>    </p> <p><strong>       Η Αγγλίδα Ιστορικός KATHLEEN FREEMAN </strong>παρατηρεί ότι<strong>: «Αυτά που οι αρχαίοι Έλληνες προσέφεραν στον πολιτιστικό θησαυρό της ανθρωπότητος, είναι πολύ περισσότερα, από όσα πρόσφερε όλος μαζί ο υπόλοιπος κόσμος διαμέσου της Ιστορίας.</strong></p> <p>    <strong> -</strong>Εκτός όμως των μεγάλων Επιστημονικών επιτευγμάτων τα οποία η Ελλάς κληροδότησε την ανθρωπότητα και με άλλες υψηλές έννοιες, επιτεύγματα επίσης του πνεύματος και του πολιτισμού τους, όπως: Οι έννοιες της <strong>«Πατρίδος»</strong>, της <strong>«Ελευθερίας»</strong>, της <strong>«Πειθαρχίας προς τους Νόμους»</strong>, το <strong>«Δίκαιο»</strong>, έννοιες οι οποίες αποτελούν τα βάθρα μιας πολιτισμένης κοινωνίας. </p> <p><strong>                 α.               Η Έννοια της Πατρίδος </strong></p> <p>                Κατά τον μεγάλο Ιστορικό, σταθμό του 8<sup>ου</sup>π. Χ. αιώνα, παρατηρούμε  τις μεγάλες πατριαρχικές βασιλείες, τις γνωστές από ταομηρικά έπη, να διαδέχεται το «Άστυ». Ο Έλλην πολίτης υπακούει στο Νόμο τον οποίο βέβαια έκαμε ο ίδιος. Δηλαδή προσχώρησε εκούσια διά της λογικής του στην λογική των πολλών. Το <strong>«Άστυ»</strong>συγκεντρώνει πλέον έντονη ομαδική ζωή και πατριωτισμό με την σύμφωνη θέληση αυτών των  χιλιάδων που το απαρτίζουν.  Από την εποχή εκείνη, οι υπέροχοι εκείνοι πρόγονοί μας, οργανώνουν με την ελεύθερη θέλησή των το <strong>«Αστικό καθεστώς»</strong>, το οποίο έλαβε την ονομασία του από το Ελληνικό <strong>«Άστυ»</strong>. <strong>Σύστημα κοινωνικό το οποίο εκπορεύτηκε από την Ελλάδα και με το οποίο ακόμη και σήμερα κυβερνάται η ανθρωπότης.                                            </strong>                                       </p> <p>               Την εποχή εκείνη δημιουργείται η Έννοια του «πολίτη» (από την λέξη «Πόλις»), την ιδιότητα αυτή του <strong>«πολίτη»</strong>εθεώρουν ως μέγα προνόμιο και ζηλότυπα το τηρούσαν. Η λέξη «πολιτισμός», έχει την ετυμολογική της αρχή από την λέξη <strong>«Πολίτης»</strong>.  Δηλαδή έχουμε: <strong>«Πόλις», «Πολίτης», «Πολιτισμός».</strong>                                                </p> <p>     -Από τον 7<sup>ο</sup>π. Χ. αιώνα εγκαινιάζεται επίσης, από τους αρχαίους μας προγόνους, στις διάφορες Ελληνικές πολιτείες, η άσκηση της εξωτερικής πολιτικής, ακριβώς όπως την βλέπουμε σήμερα μεταξύ των διαφόρων κρατών του κόσμου. Κάθε Ελληνική πολιτεία όριζε ένα διακεκριμένο πολίτη στις άλλες Ελληνικές πολιτείες, ο οποίος ονομάζετο <strong>«Πρόξενος».</strong><strong>Άρα! Οι σημερινοί πρέσβεις  είναι επινόηση των Ελλήνων πλέον των 27 αιώνων.</strong></p> <p>     -Έτσι! αναπηδά η έννοια της <strong>«πατρίδος»</strong>και η αγάπη προς αυτήν των ατόμων, φθάνει στα ύψη υπερηφάνειας και πραγματικής λατρείας. Πόσο υπέροχα ένιωθαν την έννοια της Πατρίδος, οι αρχαίοι μας πρόγονοι, μας την εκφράζει ο <strong>ΠΛΑΤΩΝ</strong>λέγοντας προς τον <strong>ΦΑΙΔΩΝΑ</strong>:<strong>«Πατρός τε και μητρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιότερον εστί η Πατρίς και σεμνότερον και αξιώτερον και παρά θεοίς και παρ’ ανθρώποις τοις νουν έχουσι και πείθεσθε δει˙ και πανταχού και πάντοτε ποιείν ότι αν κελεύει η Πατρίς».</strong></p> <p>    </p> <p><strong>β.              Η Έννοια της Ελευθερίας</strong></p> <p>                  Είναι βέβαιο ότι πρώτοι οι Έλληνες θέσπισαν ότι η «Ελευθερία» είναι η αιώνια αξία της ζωής. Από τους αρχαίους Έλληνες κληροδοτήθηκε εις ολόκληρο τον κόσμο˙ Ορκίζοντο οι αρχαίοι Αθηναίοι: <strong>«Ου ποιήσομαι περί πλείονος το ζην της Ελευθερίας».</strong>Είναι ακριβώς εις έννοια τα ίδια λόγια με τον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου <strong>ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟ</strong>«Κοινή γάρ τύχη <strong>πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών».</strong>Και συνεχίζει η παράδοση της απέραντης αγάπης των Ελλήνων προς την Ελευθερία στα χρόνια της σκλαβιάς, μέσα στους στίχους του Ρήγα Φεραίου˙ <strong>«Καλύτερα μιάς ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή.</strong>Το δε <strong>«ΟΧΙ»</strong>του Πρωθυπουργού της χώρας μας <strong>ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ</strong>προς τον Ιταλικό Φασισμό, μαρτυρεί την ανόθευτο ιστορική συνέχεια της αγάπης των Ελλήνων για την<strong>«Ελευθερία».                  </strong></p> <p>       <strong>γ.        Η Έννοια της «Πειθαρχίας προς τους Νόμους»</strong></p> <p><strong>                  -</strong>Πρώτοι οι Έλληνες διέγνωσαν την ανάγκη της «Πειθαρχίας, προς τους νόμους» και δέχθηκαν τότε σ’ όλα τα Ελληνικά «Άστυ» με την δική των αβίαστη θέληση, την βασική αυτή προϋπόθεση ευημερίας της Πατρίδος. Την ιδέα της πειθαρχίας προς τους νόμους, οι Έλληνες δεν την κράτησαν κτήμα των αλλά την μεταλαμπάδευσαν σ’ ολόκληρο τον κόσμο για να ευημερήσουν και άλλοι λαοί. <strong>Η ιδέα της Πειθαρχίας ενέχει μέσα της, το σπέρμα όλων των Αρετών. </strong></p> <p>                  <strong> δ.             Η Έννοια του «Δικαίου»</strong></p> <p>                  Σε ποίο υψηλό σημείο είχαν προαγάγει προ χιλιάδων χρόνων, την έννοια του <strong>«δικαίου»</strong>οι Έλληνες, αποδεικνύεται από το ότι είχαν ίδια προστάτιδα  θεότητα του «Δικαίου» την <strong>Θέμιδα. </strong></p> <p>                  Ακόμη και σήμερα η ισχύουσα βάσις του «Δικαίου», το καλούμενο «Ρωμαϊκό Δίκαιο», προέρχεται από τους Έλληνες. Οι περισσότερες διατάξεις παρελήφθησαν από τις διατάξεις της <strong>Σολωνείου νομοθεσίας,</strong>από τους <strong>ναυτικούς νόμους των Ροδίων,</strong>από τους <strong>θεσμούς των πόλεων της Μ. Ελλάδος, της Σικελίας </strong>και εκ της<strong>«Περί Πολιτειών και Νόμων» </strong>μελέτηςτου<strong>ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ.</strong></p> <p>                   -Επί 1000 έτη το Βυζάντιο συνεχίζει την Ελληνική παράδοση, προσαρμόζει με επιτυχία τους θησαυρούς του ελληνικού πνεύματος, στο υψηλό πλαίσιο της Χριστιανικής θρησκείας. Διά δε της Ενώσεως του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος του ωραίου, και του καλού με την εξ’ αποκαλύψεως θρησκεία της αγάπης του Χριστού δημιουργείται ο Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός, δια του οποίου εκπολιτίζει και εκχριστιανίζει τους λαούς.</p> <p>                   -Τέλος, οι Έλληνες σοφοί του Βυζαντίου, για να αποφύγουν τις συνέπειες από την τουρκική κατάκτηση και τον σκοταδισμό, διέφυγαν στα εδάφη της Ευρώπης, όπου βρήκαν σε αφθονία Άσυλο, για να σκορπίσουν πλέον και εκεί τους θησαυρούς του πνεύματός των.</p> <p>                <strong>Το Ιστορικό αυτό γεγονός το οποίο στην Παγκόσμια Ιστορία ονομάζεται «Αναγέννησις», είναι έργο των τέκνων της αθάνατης φυλής μας, την οποία η Θεία Πρόνοια τάσσει πάντοτε μέχρι σήμερα αλύγιστο και σωτήρα πομπό στις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας της Ανθρωπότητος.     </strong>                                          </p> <p>                  -Αυτή! ήταν πολύ συνοπτικά, η μεγάλη Ιστορική αποστολή της Ελληνικής Φυλής, διαμέσου των αιώνων.<strong>. </strong>  </p> <p><strong>          .</strong>Η Έννοια της πατρίδος πρέπει να συνεχίζει να είναι βαθειά ριζωμένη και αναλλοίωτος στις ψυχές όλων τωνΕλληνικών γενεών του μέλλοντος, όπως μας την κληροδότησαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. </p> <p>         <strong>.</strong>Σήμερα δεν μπορεί να υπάρχει σοβαρός Ιστορικός και μελετητής της φιλοσοφίας της θρησκείας της τέχνης και γενικά του πολιτισμού που να μπορεί να ελαχιστοποιήσει την σπουδαιότητα της προσφοράς των Αρχαίων Ελλήνων όχι μόνο στον Δυτικοευρωπαϊκό και Ανατολικό πολιτισμό, αλλά και στον Αμερικανικό ακόμη.</p> <p>                  <strong> .</strong><strong>Ο Ελληνικός λαός, σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά πρέπει να παραμείνει σταθερά προσηλωμένος στις αρχές και αξίες της φυλής μας, για να έχει μέλλον, υπερήφανος για τους προγόνους του και υπερήφανος για τον εαυτό του, να συνεχίσει με αμείωτο το ηθικό και ψυχικό κληρονομικό του σθένος, την μεγάλη ιστορική επί της γης αποστολή του, θα πρέπει να συνεχίσει να κρατά (με την λόγχη εφ’ όπλου) τα σύνορα της πολιτισμένης ανθρωπότητος, στο σταυροδρόμι αυτό της Ευρώπης, άγρυπνος και αλύγιστος φρουρός των αιματόβρεκτων και αδούλωτων βράχων μας, στα οποία συνετρίβησαν απειράριθμα κύματα ποικιλώνυμων βαρβάρων επιδρομέων. </strong>   </p> <p>   <strong> .Τέλος! θα πρέπει  να πιστέψει στην Ελληνική του ψυχή και στις παραδόσεις του και να μην λησμονήσει ποτέ το μεγάλο αξίωμα των προγόνων μας: Όταν η Ελλάς είναι πολιτικά ενωμένη και τον βραχίονα του Έλληνος τον οπλίζει η ψυχική θέληση, αυτός γίνεται ακατάβλητος».</strong></p> <p align="center"> </p> <p align="center">Ιωάννης Μ. Ασλανίδης</p> <p align="center">Αντιστράτηγος ε.α.</p> <p align="center">Επίτιμος Δκτης της Σ.Σ.Ε.</p> <p> </p> <p>                  </p> <p>                                                     </p> <p>                  </p> <p>                  </p> <p>                  </p> <p>                  </p> <p>            </p> <p>                                                                                    </p> <p>   </p> <p>                  </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                  </p> <p>                  </p> <p>                  </p> <p>                  </p> <p>     </p> <p>      </p> <p>                  </p> <p align="center"> </p> <p align="center"> </p> <p align="center"> </p> <p align="center"> </p> <p align="center"> </p> <p align="center"> </p> <p align="center"> </p> <p align="center"> </p> <p align="center"> </p> <p align="center"> </p> <p align="center"> </p> <p align="center"> </p> <p align="center"> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                  </p> <p>                  </p> <p>                  </p> <p> </p> <p> </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Fri, 05/08/2020 - 03:16</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2020-05/eaas_logo.jpg?itok=7BTvVi3v" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=451&amp;2=comment&amp;3=comment" token="5301b577"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Fri, 08 May 2020 07:16:04 +0000 desmosekdoseis 451 at http://eaas.gr Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΩΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ http://eaas.gr/news/e-katanoese-os-axia-kai-arete <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΩΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p><strong><em>Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΩΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ</em></strong></p> <p>                                                        <em>Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><em>Οι  σκέψεις διατυπώνονται αυτές τις  μέρες, τις δύσκολες για τη Χώρα μας, αλλά και για όλη την Ανθρωπότητα. Ένας «αόρατος» εχθρός του ανθρώπου έχει εισβάλει στη ζωή μας και έχει κυριολεκτικά αλλάξει συνήθειες , συναισθήματα, τρόπο ζωής. Όντως είμαστε τελείως απροετοίμαστοι και γι’ αυτό ένας ουσιαστικά τρόμος και οπωσδήποτε ανησυχία μάς έχει κυριεύσει. Μέτρα έκτακτα λαμβάνονται από την Κυβέρνησή μας, διαγγέλματα του Πρωθυπουργού, ως εάν πολεμική περίοδο. Και η όλη κατάσταση τουλάχιστον βιωματικά είναι σε τέτοιο σημείο όπως σε πραγματικό πόλεμο. Πόλεμος ασύμμετρος!. </em></p> <p><em>Μήπως όμως είναι δυνατόν να κάνουμε κάποιες σκέψεις θετικές, να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα , πριν ξεχάσουμε, όταν με το καλό, τελειώσει αυτή η δοκιμασία μας, άγνωστο βέβαια αυτή τη στιγμή. Δεν έχουμε όμως καλύτερο όπλο από τον εγκέφαλό μας, από το πνεύμα το ανθρώπινο που τροφοδοτεί και ενεργοποιεί τη σκέψη, βρίσκει λύσεις, ξεπερνά τα προβλήματα και τελικά η εμπειρία δεν χάνεται αλλά ανασχηματίζεται σε <strong>φρόνηση,</strong>σε <strong>σωφροσύνη</strong>για εμάς  και τα παιδιά μας.</em></p> <p><em>Φυσικά επί του παρόντος θα πρέπει να ακολουθήσουμε τις κατευθύνσεις των ειδικών επιστημόνων τις οποίες η Κυβέρνηση , ευτυχώς, καταβάλλει κάθε προσπάθεια για εφαρμογή. Παράλληλα εμείς , όλοι μας, βρίσκουμε χρόνο για <strong>διαλογισμό, σκέψη και συμπεράσματα</strong>. Απλά ,αλλά ίσως πολύ χρήσιμα. </em></p> <p style="margin-left:35.45pt;">        </p> <p><strong><em>Εισαγωγή</em></strong></p> <p><em>Μια πρώτη σκέψη απλή είναι ότι εάν μοιράζεσαι με κάποιον διπλανό  σου κάποιο πρόβλημα τότε το πρόβλημα, σε ένα σημαντικό βαθμό, αμβλύνεται, τουλάχιστο ψυχικά. Όπως όταν προσπαθείς να σηκώσεις ένα φορτίο που μοιράζεται</em><em>το βάρος του με τον άλλο. Αλλά για να συμπράξεις, όμως, με έναν συνάνθρωπό σου  απαιτείται να έλθεις κοντά του <strong>συναισθηματικά</strong>και <strong>ψυχικά</strong>. <strong>Αυτό βέβαια σήμερα δεν είναι καθόλου εύκολο.</strong>Η μέχρι και σήμερα νοοτροπία μας κυριαρχείται από ένα υπερβολικό εγωκεντρισμό. Όλα για τον εαυτό μας. Όλα μού τα εξασφαλίζουν!  Το Κράτος και  κάποιοι υπεύθυνοι θα μάς προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Άθελά μου έρχεται στη σκέψη, το πόσοι δεν απέφυγαν την ολιγόμηνη στράτευσή τους, προφασιζόμενοι «ψυχολογικά προβλήματα»! Πόσοι από εμάς πιστεύουν ακόμη, ότι η εθνική άμυνα είναι υπόθεση μόνον των Στρατιωτικών( επαγγελματιών), η υγιεινή των Γιατρών, η ασφάλεια  των Αστυνομικών κ. ο. κ. και <strong>υπόλοιποι , απλά, απολαμβάνουμε</strong>!</em></p> <p><em> <strong>Ξεχάσαμε ότι τα προβλήματα είναι σύνθετα και αλληλοεπηρεάζονται</strong>. Αντιμετωπίζονται πολύ καλύτερα, όταν όλοι μαζί, συντονισμένοι κατάλληλα, μονοιάζοντας και βλέποντας το ευρύτερο συμφέρον παράγουμε ολιστικό έργο που είναι πολλαπλάσιο του αθροίσματος των μελών της κοινωνίας.</em></p> <p><em>Θαρρούμε  ότι πρώτιστα πρέπει  να δούμε <strong>το τι μάς  φέρνει πιο κοντά</strong>, ως ανθρώπινα όντα. Εάν είναι ο φόβος και ο τρόμος τότε έχουμε ένα κάποιο όφελος, αλλά <strong>δυστυχώς είναι ολίγιστο</strong>. Όταν  δεν έχουμε αρμονική δράση αλλά περιστασιακή και ασυντόνιστη το τελικό αποτέλεσμα <strong>υπολείπεται σημαντικά</strong>. Εδώ αποδεικνύεται  η τεράστια σημασία  <strong>ηθικών αξιών και αρετών</strong>. <strong>Οι δοκιμασμένες δυνάμεις που φέρνουν τους ανθρώπους πλησίστιους και δίνουν δύναμη στο σύνολο</strong>. Θαρρούμε ότι η πρώτιστη αρετή που απαιτείται σε αυτή τη φάση είναι η <strong>κατανόηση</strong>. Και αυτή θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε.  </em></p> <p> </p> <p><strong><em>Κατανόηση και μορφές της</em></strong></p> <p><em>Οι αλληλεξαρτήσεις επάνω στον Πλανήτη μας πολλαπλασιάστηκαν και είναι ουσιαστικά ανεξέλεγκτες. Η επικοινωνία ασφαλώς θριαμβεύει με τα δίκτυα που προσφέρει η τεχνολογία αλλά η κατανόηση των προβλημάτων και των άλλων ανθρώπων χειροτερεύει επικίνδυνα.</em><em>Όταν θεωρήσουμε όλο το Πλανήτη ως μια κοινότητα , φαίνεται ότι βρισκόμαστε συνήθως πιο κοντά στην <strong>αδιαφορία  </strong>με δεδομένο ότι κανένα από τα αισθητικά μας όργανα δεν επισημαίνει  τον κίνδυνο που μας προσεγγίζει. Φυσικά το παράδειγμα του κορωνοϊού  μάς ξάφνιασε, γιατί έμπρακτα  πια διαπιστώθηκε ότι όλο το <strong>ανθρώπινο Γένος</strong>  <strong>έχει κοινή μοίρα και απειλές, </strong>τουλάχιστο σε κάποιους τομείς. </em></p> <p><em>Κανένα είδος <strong>τεχνικής επικοινωνίας</strong>(τηλέφωνο, διαδίκτυο), από μόνη της δεν φέρνει και την κατανόηση.</em><em>Ασφαλώς η μετάδοση της πληροφορίας είναι μια ενημέρωση <strong>χρήσιμη</strong>αλλά <strong>δεν συνιστά  ικανή συνθήκη για την κατανόηση</strong>. Μια απλή επικοινωνία δεν φέρνει και την κατανόηση. <strong>Η κατανόηση είναι καθαρά  θέμα παιδείας</strong>και <strong>βασικής αγωγής.</strong></em></p> <p><strong><em>Η ανθρώπινη κατανόηση εξαρτάται από το πόσο κοντά νιώθει κάποιος τον διπλανό το</em></strong><em>υ. Σε κοντινές σχέσεις  καταλαβαίνουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον.  Εντούτοις, όχι σπάνια, αναδύονται και πολλές έχθρες, αντιπαλότητες και μίση ,ζήλειες  παρεξηγήσεις και ενίοτε επιθετικότητα. <strong>Πάντα ταιριάζει η άριστη απόσταση «εγγύτητας», στην οποία το κάθε μέλος αισθάνεται αφενός την ασφάλεια της εγγύτητας αλλά δεν αλλοτριώνεται σε μεγάλο βαθμό  η ατομική ελευθερία.</strong></em></p> <p><em>Διακρίνονται <strong>δύο μορφές κατανόησης</strong>: Η <strong>διανοητική </strong>ή <strong>αντικειμενική κατανόηση</strong>, που σημαίνει καταλαβαίνω διανοητικά και αντιλαμβάνομαι μαζί, ήτοι <strong>κατανοώ</strong>τα μέρη και το όλον, το πολλαπλό και το ένα. Ξεπερνάει την απλή αντίληψη και φθάνει στη φάση της <strong>εξήγησης</strong>, η οποία είναι<strong>απαραίτητη.</strong><strong>Εξηγώ</strong>σημαίνει βλέπω αυτό που πρέπει να γνωρίσω ως αντικείμενο και ισχύει για όλα τα αντικείμενα. </em></p> <p><em>Η  <strong>διαπροσωπική ηθική κατανόηση</strong>, υπερβαίνει την <strong>εξήγηση</strong>ανώνυμων υλικών πραγμάτων ακόμη και μηχανών. Απαιτεί την <strong>ολιστική αντίληψη του ατόμου, ως πρόσωπο</strong>, <strong>υποκείμενο ευθύνης</strong>και <strong>πράξης</strong>. Δεν αρκεί πχ.  να εξετάσουμε το δάκρυ ενός παιδιού και να βρούμε από την αλμυρότητά του  γιατί κλαίει, τα παράπονά του!! κλπ. Ο <strong>άλλος γίνεται αντιληπτός,</strong>όταν μπορέσουμε και μπούμε στη θέση του και να τον γνωρίσουμε και ως <strong>Άνθρωπο.</strong>Ήτοι μια διαδικασία διαπροσωπικού<strong>ανοίγματος</strong>, <strong>ενσυναίσθησης, καλής προαίρεσης</strong>και <strong>γενναιοδωρίας, ανεκτικότητας</strong>… Σημαίνει <strong>προσέγγιση  ολιστική</strong>, <strong>νοητική, συναισθηματική, αλλά ηθικής βούλησης</strong>. </em></p> <p><em> <strong>Φυσικά δεν είναι  απόλυτη ταύτιση και μηδενισμός</strong>! Είναι σχέση <strong>αρμονίας κ</strong>αι όχι κλειστής ομάδας φανατισμού. </em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός</em></strong></p> <p><em>Για την ανθρώπινη  επικοινωνία η <strong>κατανόηση</strong>είναι συγχρόνως <strong>μέσο</strong>και <strong>σκοπός</strong>. <strong>Η κατανόηση ως αντικείμενο μάθησης, μάλλον, δεν υπάρχει στο σύστημα εκπαίδευσής μας.</strong><strong>Ανήκει στη σφαίρα της αγωγής και διάπλασης ανθρώπων. </strong>Σήμερα που κυριαρχεί ο εγωτισμός, η  κατανόηση μεταξύ των ανθρώπων και μάλιστα κατά τρόπο αμοιβαίο είναι <strong>εκ των ων ουκ άνευ</strong>. Είναι ζωτικής σημασίας, καθόσον οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν <strong>τελματώσει </strong>μέσα σε ένα κλίμα αδιαφορίας και ακατανοησίας  από το οποίο αναδύεται φοβερή <strong>βαρβαρότητα</strong>συμπεριφοράς.</em></p> <p><em>Είναι απόλυτη ανάγκη να <strong>εμβαθύνουμε στα αίτια</strong>, που προκαλούν την <strong>ακατανοησία </strong>και την <strong>ακηδία</strong>στις σχέσεις μας, όπως τα συμπτώματα του εγωτισμού, της περιφρόνησης της ύπαρξης του διπλανού μας. Είναι θέμα <strong>ενσωμάτωσης του θέματος της κατανόησης στην όλη παιδεία μ</strong>ας και την αγωγή μας. <strong>Χωρίς κατανόηση δεν είναι δυνατή συνεργασία μεταξύ των μελών της κοινωνίας.</strong></em></p> <p><em>Η ηθική κατανόηση εμποδίζεται σε μεγάλο βαθμό από πολλούς πραγματικούς ή τεχνικούς παράγοντες:  Κάθε πληροφορία έχει μέσα της και ένα «<strong>θόρυβο</strong>», μια ασάφεια που ενισχύεται κατά την μετάδοσή της. Οι λέξεις συνήθως έχουν μια <strong>πολυσημία </strong>και λαμβάνουν πολλές φορές ποικίλο περιεχόμενο, ανάλογα με τις πεποιθήσεις, αξίες, έθιμα, αρετές.. κουλτούρα.. του καθενός μας. Κάθε άνθρωπος και ευρύτερα κάθε λαός έχει δικές του επιταγές ηθικής, προστάγματα, εγγράμματα, που συνηθέστατα εμποδίζουν την κατανόηση των άλλων.  Ο <strong>εγωτισμός, π</strong>ου αναδύεται συνήθως από <strong>αυταπάτη,</strong>προκαλεί  ανειλικρίνεια και  υποκρισία. Συνήθως προβάλλουμε τα αρνητικά του άλλου και διαγράφουμε τα θετικά του στοιχεία. </em></p> <p><em>Η <strong>ακατανοησία, </strong>ως εάν καρκίνωμα, έχει αγκαλιάσει τη σημερινή κοινωνία μας προκαλώντας <strong>συκοφαντίες, χειροδικίες και ψυχικούς τραυματισμούς</strong>....  <strong>Μόνον με μια αγαστή  εν μέτρω συνεργασία, μπορούν να αναδυθούν τα ευεργετήματα του ανθρώπινου συνυπάρχειν</strong>. Να βρεθεί ένα σημείο εξισορρόπησης των επιμέρους συμφερόντων. </em></p> <p> </p> <p><strong><em>Αποτιμήσεις</em></strong></p> <p><em>Είμαστε υποχρεωμένοι να <strong>προσανατολιστεί η Παιδεία μας</strong>πρώτιστα στην κατανόηση του <strong>Ανθρώπου</strong>! Το <strong>ανθρώπινο ον </strong> είναι συγχρόνως <strong>φυσικό,</strong><strong>βιολογικό, ψυχικό, πολιτισμικό, κοινωνικό, ισ</strong>τορικό… Μια <strong>υπερ-πολύπλοκη ενότητα</strong>που είναι τεμαχισμένη σε πολλές επιστημονικούς κλάδους, αλλά είναι εκείνη που δίνει <strong>ταυτότητα στους ανθρώπους</strong>.</em></p> <p><em>Είμαστε πλάσματα του<strong>κόσμου,</strong>της <strong>φύσης</strong>και της <strong>ζωής</strong>. Ο κόσμος, όμως παραμένει μέσα μας,  είτε το θέλουμε είτε όχι. Όταν εξετάζουμε μόνον αναλυτικά και ορθολογικά , επιστημονικά το σύμπαν απομακρυνόμαστε από τις βασικές ρίζες μας. Φυσικά ξεπεράσαμε τα όρια  του φυσικού κόσμου ακόμη και του έμβιου με τα φτερά <strong>της συνείδησης</strong>και <strong>του πνεύματος</strong>.<a name="_ftnref1" title="" id="_ftnref1"><strong>[1]</strong></a></em></p> <p><em> Φυσικά, η πλήρης ανάπτυξης και η ολοκλήρωση της ανθρώπινης ποιότητας γίνεται πέρα από τα φυσικά μας όρια. Ο άνθρωπος, ως  <strong>ένα είδος ολογράμματος</strong>, φέρνει μέσα στους κόλπους της μοναδικότητας , κάτι από όλη την ανθρωπότητα, όλη τη ζωή και σχεδόν από όλο τον κόσμο που φθάνει μέχρι εκείνο που συνιστά μυστήριο της ανθρώπινης φύσης.</em></p> <p><em> <strong>Συμπερασματικά, δεν είναι δυνατόν να γνωρίσει και να κατανοήσει κανείς τον άνθρωπο ούτε μόνο με τη φυσική, ούτε με τη βιολογία ούτε ακόμη με την ψυχολογία … αλλά μόνο μια καλή προσέγγιση που να γίνει όταν ολιστικά κατορθώσουμε να θεωρήσουμε την ανθρώπινη προσωπικότητα. Ουσιαστικά η καλλιέργειά του, η κουλτούρα στη γενική έννοια δίνει στον άνθρωπο την ανθρωπινότητα.  Με αυτά  γίνεται Άνθρωπος </strong></em></p> <p><em>Οι προκαταλήψεις, οι εκλογικεύσεις, οι αυθαίρετες αναγωγές , η ανικανότητα αυτοκριτικής, η παράλογη επιχειρηματολογία, η αλαζονεία, η άρνηση , η περιφρόνηση, η εύκολη καταδίκη ενόχων, <strong>είναι οι χειρότερες αιτίες και συνέπειες συνάμα των πιο φρικτών ακατανοησιών</strong>, <strong>που προκαλεί ο κάθε ακραίος εγωκεντρισμός και φανατισμός.</strong></em></p> <p><em>Η ανικανότητα να συλλάβουμε ένα σύμπλεγμα ολιστικά και η αναγωγή της γνώσης ενός όλου στη γνώση ενός μέρους του έχουν ολέθριες συνέπειες τόσο στη γνώση του φυσικού κόσμου , αλλά προπαντός στις ανθρώπινες σχέσεις  ηθικότητα. <strong>Η κατάληψη από μια ιδέα ή μια πίστη, που δίνει απόλυτη πεποίθηση για την αλήθεια της εκμηδενίζει κάθε δυνατότητα κατανόησης της άλλης ιδέας , της άλλης πίστης , του άλλου προσώπου. Εύκολα καταλήγουμε  στην αρχή των αντιποίνων «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» απόλυτη πεποίθηση για την αλήθεια της. και την εκδίκηση.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος </em></strong></p> <p><strong><em>Η κατανόηση είναι πρώτιστη ανθρώπινη  αξία και συνιστά αρετή, ως ψυχική δύναμη  και εγγύηση της διανοητικής και ηθικής αλληλεγγύης της κοινωνίας. Είναι η βασική ποιότητα της ανθρωπινότητας εκάστου.</em></strong></p> <p><em>Η κατανόηση στην <strong>ολιστική ηθική μορφή</strong>συνιστά <strong>στάση ζωής</strong>και απαιτεί καταρχήν από εμάς να κατανοούμε με ανιδιοτελή τρόπο. Είναι <strong>αρετή γ</strong>ιατί απαιτεί τεράστια προσπάθεια για να κατανοήσουμε κάποιον που δεν καταλαβαίνουμε  ή τον περιφρονούμε.. <strong>Η ηθική κατανόηση φθάνει στο σημείο να απαιτεί  ενίοτε να καταλάβουμε την ακατανοησία!</strong>! Η <strong>ολιστική ηθική κατανόηση</strong>απαιτεί να <strong>επιχειρηματολογούμε,</strong>να <strong>αποδεικνύουμε το λάθος</strong>αντί να αφορίζουμε ή να αναθεματίζουμε <strong>Απαιτεί μια ευρύτερη διανόηση, συνδυασμένη με κάλλος και καλοσύνη.</strong></em></p> <p><strong><em>Η κατανόηση δεν συγχωράει ούτε κατηγορεί</em></strong><em>. Απαιτεί</em><em>απλά, να αποφεύγουμε τις κατηγορηματικές , αμετάκλητες καταδίκες ,  <strong>γι’ αυτό απαιτείται ο σωστός συλλογισμός και ενδοσκόπηση</strong>. Να <strong>συλλογιόμαστε ολιστικά</strong>, να <strong>συναισθανόμαστε βαθιά</strong>και να <strong>πράττουμε ηθικά. Να καταλαβαίνουμε πριν καταδικάσουμε, να εν-συναισθανόμαστε τον άλλον και να τείνουμε  προς την οδό του εξανθρωπισμού των ανθρωπίνων σχέσεών  μας.</strong></em></p> <p><em> <strong>Απαιτείται ολιστική θεώρηση</strong>: Να αντιλαμβανόμαστε τόσο τις <strong>αντικειμενικές συνθήκες</strong>όσο και τις <strong>υποκειμενικές</strong>. Η <strong>αυτοεξέταση και ενδοσκόπηση</strong>είναι απόλυτα απαραίτητη γιατί απλούστατα,  η κατανόηση των αδυναμιών ή ελλείψεων μας είναι <strong>ο γνώμονας για την κατανόηση του άλλου</strong>.</em></p> <p><em> Εάν ανακαλύψουμε ότι είμαστε όλοι μας όντα που κάνουν λάθη, εύθραυστα, ανεπαρκή, μ αδυναμίες, τότε μπορεί να ανακαλύψουμε ότι <strong>έχουμε ανάγκη από αμοιβαία κατανόηση</strong>. <strong>Η κριτική αυτοεξέταση μάς επιτρέπει να αποκεντρωθούμε σχετικά από τον εαυτό μας</strong>, άρα να αναγνωρίσουμε και να κρίνουμε τον εγωκεντρισμό μας. <strong>Να μην είμαστε πάντα κριτές των πάντων.</strong></em></p> <p><em> Αυτό, το απλό, αποδεικνύει ότι έχουμε  κατανόηση και μια ανθρώπινη ηθική ποιότητα. <strong>Και είναι τελικά προς για δικό μας όφελος!</strong>Ποιος, άραγε,   αγαθός άνθρωπος δε θέλει να βρίσκονται με τη θέλησή τους  κοντά του οι συνάνθρωποί του. <strong>Είναι πλέον ή βέβαιο ότι  κάθε άνθρωπος πάντα θέλει να βρίσκονται κοντά σε ανθρώπους που τον κατανοούν.</strong></em></p> <p><em> <strong>Συμπέρασμα,  από την κατανόηση αναδύεται πάντα αλληλο-κατανόηση , που σημαίνει χαρμόσυνη εγγύτητα, αλληλεγγύη και αδελφοσύνη. Δηλαδή αγγίξαμε σε αυτό που σήμερα ειδικά έχουμε απόλυτη  ανάγκη.</strong></em></p> <p><strong><em> Το πρώτιστο πρόταγμα της κοινωνίας μας.</em></strong><em><strong>Να γίνουμε όχι λεκτικά αλλά και πραγματικά κοινωνία ανθρώπινων όντων. Μια αρμονική ενότητα με διατήρηση της ατομικής μας διαφορετικότητάς μας. </strong></em></p> <p><strong><em>Δύσκολο, αλλά αναγκαίο και εφικτό.</em></strong></p> <p><strong><em>Εξαρτάται από την ευρύτατη  καλλιέργεια και διασπορά της</em></strong><em><strong>ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ. Και αυτό είναι  το βασικό έργο  της ολιστικής παιδείας, που οφείλουμε να ανακαλύψουμε όλοι μας.</strong></em></p> <p>                                                                                           </p> <p><em>                                                                                            Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p><em>                                                                                                   Απρίλιος 2020</em></p> <div>  <hr align="left" size="1" width="33%" /><div id="ftn1"> <p><a name="_ftn1" title="" id="_ftn1">[1]</a><strong>Συνείδηση σ</strong>την αρχαία ελληνική και μέχρι τον μεσαίωνα  θεωρείται αυτό που από κοινού γνωρίζουμε. Αργότερα έλαβε εγωιστικά αυτό που ως άτομο γνωρίζω. Και αυτό ίσως να συνέβαλε περισσότερο στον εγωκεντρισμό.</p> </div> </div> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Mon, 04/13/2020 - 08:48</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2020-04/3345.jpg?itok=q3vxZI7k" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=444&amp;2=comment&amp;3=comment" token="5c5ede19"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Mon, 13 Apr 2020 12:48:04 +0000 desmosekdoseis 444 at http://eaas.gr ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΥΓΕΙΑ ΩΣ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ http://eaas.gr/news/pneymatike-diaygeia-os-antidoto-tes-krises <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΥΓΕΙΑ ΩΣ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p> </p> <p><strong><em>                            ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΥΓΕΙΑ ΩΣ ΑΝΤΙΔΟΤΟ  ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ</em></strong></p> <p><strong><em>                                          Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><em>Ζούμε σε μια περίοδο, που κατακλύζεται από μια γενικευμένη κρίση! Κρίση κάθε είδους και μεγέθους. Οικονομική, ηθική, καπιταλισμού, κοινωνίας, γάμου, παιδείας …ανθρωπινότητας. Και τώρα κρίση σε όλο τον Πλανήτη λόγω ιού. Μια  λέξη ελληνικής καταγωγής, που τη δανείστηκαν σχεδόν όλες οι γλώσσες του κόσμου. Μια λέξη, που καθώς γενικεύεται χάνει το περιεχόμενό της. Σήμερα κατά βάση λέγοντας <strong>κρίση εννοούμε μια εξέλιξη αβέβαιης διαδικασίας</strong>, που δεν επιτρέπει τη διάγνωση και την προβλεψιμότητα. Η λέξη <strong>κρίση</strong>διαδίδεται βαθμηδόν κατακλύζοντας κάθε τι το κοινωνικό και ανθρώπινο και όταν επεκτείνεται στη <strong>κουλτούρα, στον πολιτισμό, στην ανθρωπινότητα</strong>χάνει κάθε περίγραμμα. Τότε λέμε πως κάτι δεν πάει καλά οπότε καταλήγουμε σε μια πλήρη συσκότιση. Θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε σε ελάχιστο βαθμό το απροσμέτρητο βάθος  όπως και την τεράστια σημασία που έχει αυτή η λέξη στη ζωή όλων μας.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Εισαγωγή</em></strong></p> <p><em>Στο λεξικό της Ελληνικής γλώσσας ως <strong>κρίση</strong>καταγράφεται: διαχωρισμός, ξεχώρισμα, διανοητική ενέργεια και έκφραση γνώμης και απόφανσης. Ικανότητα του σκέπτεσθαι, λογική, ευθυκρισία, δικαστική γνωμοδότησης αλλά και βάσανος και παίδεμα. Όμως έχουμε και κρίσεις για προαγωγές κοκ. <strong>Κατά βάση λοιπόν σημαίνει απόφαση  ύστερα  ενδελεχή εξέταση</strong>. <strong>Μια στιγμή κρίσιμης απόφασης. Μια αποφασιστική στιγμή</strong>. Μια ώρα <strong>διαταραχής,</strong><strong>αρρυθμίας </strong>που αναδύονται <strong>αβεβαιότητες</strong>. Αυτό που απλοϊκά λέγεται «όλα πάνε άσχημα» πολλές φορές  εκδηλώνει ότι κάτι μας αποκαλύπτει που υπήρχε και δεν το είχαμε αντιληφθεί, όπως επίσης ότι κάτι βρίσκεται εξέλιξη και γίνεται. <strong>Η κρίση αποκαλύπτει ξαφνικά τη δύναμη και τη μορφή αυτού που σε κανονικές καταστάσεις παραμένει αόρατο</strong>.</em></p> <p><em> Η αταξία, ο ανταγωνισμός και η σύγκρουση εντάσσονται και συμβαίνουν  μέσα στην ατομική και κοινωνική ζωή. Η  <strong>κρίση, ως ρήξη της γνώμης</strong>που κυριαρχεί, είναι μια <strong>στιγμή εκδήλωσης της αλήθειας</strong>, που δεν <strong>αντιλαμβανόμαστε σε συνθήκες «κανονικής ροής».</strong></em></p> <p><em>Κάθε εξέλιξη δεν έχει απλά γραμμικές πορείες , αλλά χαρακτηρίζεται  και από ασυνέχειες  και ρήξεις, που καλούνται <strong>διαλειπτότητες</strong>. Η σύγχρονη βιολογία θεωρεί ότι κάθε ζωντανός οργανισμός <strong>αυτοοργανώνεται</strong>, όταν τελεί σε μια <strong>κρίσιμη κατάσταση και έτσι αυτοαναπαράγεται  και αυτοδιαιωνίζεται. Κάθε δομισμός αυτοοργανώνεται (αποδιοργανώνεται-αναδιοργανώνεται) και εξελίσσεται μέσα από διαρκείς κρίσεις εντός των ορίων αυτορρύθμισης</strong>.</em></p> <p><em>Κρίση συνιστά <strong>ένα σημείο καμπής</strong>που επιτρέπει τη διάγνωση, ότι χάθηκε η συνέχεια και ο ρυθμός, οπότε προκαλείται απροσδιοριστία εκεί που υπήρχε ντετερμινισμός (αιτιοκρατία προβλέψιμη). Κοντολογίς, μ<strong>ια μείωση</strong><strong>της γνώσης</strong>. <strong>Η κρίση λοιπόν είναι ένα οριακό σημείο, όπου ταυτόχρονα έχουμε αναποφασιστικότητα και αποφασιστικότητα.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Έννοια της κρίσης </em></strong></p> <p><em>Έννοια της  κρίσης είναι στην ουσία ένας αστερισμός επιμέρους εννοιών που αλληλοσχετίζονται θετικά και  αρνητικά, όπως <strong>διαταραχή, αρρυθμία, υπερφόρτιση, αβεβαιότητα κοκ</strong>. Η ιδέα της διαταραχής που οφείλεται σε <strong>εξωτερικό συμβάν</strong>μπορεί να προκαλέσει μια <strong>εξωτερική διαταραχή που πυροδοτεί μια κρίση</strong>. Μια ήττα από εξωτερική επίθεση εχθρού, μια κακοκαιρία , ένας σεισμός, ο <strong>κορωνοϊός</strong> κλπ. μπορεί να γίνουν σοβαρές αιτίες κρίσεων. Η εξωτερική, όμως,  διαταραχή ενδέχεται να προκαλέσει και <strong>θετικά φαινόμενα</strong>, όπως <strong>συσπείρωση και ομοψυχία</strong>. Σε μια οικονομία μια υπερβολική αύξηση προσφοράς σε σχέση με τη ζήτηση επίσης. <strong>Κάθε ποσοτική μη αναμενόμενη αύξηση ή μείωση  μπορεί να προκαλέσει  υπερφορτίσεις ή κρίσιμες καταστάσεις, που δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστούν σύμφωνα με τους κανόνες και τα πρότυπα της τρέχουσας λειτουργίας ή με ανάλογο εσωτερικό μετασχηματισμό του συστήματος.</strong></em></p> <p><em> Σύνηθες φαινόμενο υπερφορτίσεων είναι η <strong>διπλή καθήλωση</strong>(</em><em>double</em><em>-</em><em>bind</em><em>), δηλαδή το σύστημα καθηλώνεται ανάμεσα σε δύο αντίθετες απαιτήσεις, οπότε παραλύει και απορρυθμίζεται<strong>. Η κρίση εμφανίζεται ως απουσία λύσης</strong>. Μπορεί, όμως, <strong>ξαφνικά</strong>να <strong>προκαλέσει μια καινούργια λύση και έναν εξελικτικό μετασχηματισμό.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός </em></strong></p> <p><em>Η εσωτερική διαταραχή ως α<strong>ταξία </strong>( εντροπία) υπάρχει σε κάθε οργανισμό. Όταν βρίσκεται μέσα σε κάποια όρια μπορεί να αντιμετωπιστεί με ανάδυση <strong>αρνητικής εντροπίας</strong>( ζωτικής δύναμης), που  <strong>αναζωογονεί και διαιωνίζει τον οργανισμό</strong>. Στην περίπτωση αυτή λέμε ότι οργανισμός είναι υγιής και τελεί σε κατάσταση <strong>αυτοοργανούμενης κρισιμότητας</strong>. Κάθε σύστημα, όπως το κοινωνικό στους κόλπους του περιέχει και λειτουργεί μάλιστα εξ αιτίας της αταξίας που σημαίνει ότι ένα μέρος της εντροπίας συγκρατείται, <strong>διορθώνεται</strong>και ενσωματώνεται στον οργανισμό ως <strong>ενεργό δύναμη ζωής</strong>. Και τότε ο οργανισμός βρίσκεται σε κατάσταση <strong>διακριτής</strong><strong>ισορροπίας.</strong></em></p> <p><em>  Όταν υπάρχει<strong>υποκρίσιμη κατάσταση</strong>τότε ο οργανισμός δεν αποδίδει το μέγιστο και υποαναπτύσσεται ή βρίσκεται σε <strong>στασιμότητα και ύφεση</strong>. Αντίθετα,όταν η κατάσταση ξεπεράσει το ανώτατο όριο δυνατοτήτων αυτοοργάνωσης τότε προκαλείται <strong>αρρυθμία</strong>που εκφράζεται σε δυσλειτουργία. <strong>Προκαλείται ρήξη</strong>εκεί που υπήρχε <strong>ανασταλτική ανάδραση</strong><strong>και σύγκρουση</strong>εκεί που υπήρχε <strong>συμπληρωματικότητα.</strong>Το σύνολο του συστήματος  που προσβάλλεται από την κρίση  εισέρχεται σε φάση όπου <strong>αναπτύσσονται ακαμψίες</strong>που δεν επιτρέπουν την επαναφορά στην μορφή πλαστικότητας που επιτρέπει την διαρκή αναδιοργάνωση. </em></p> <p><em>Η φάση της κρίσης ενδέχεται να αναπτύξει ποικίλες όψεις άγνωστες μέχρι τότε, καθόσον δημιουργείται απεμπλοκή άλλων δυνατοτήτων (θετικών ή οπισθοδρομικών), που είχαν ανασταλεί. Όπως:</em></p> <ul><li><strong><em>Θετικές αναδράσεις</em></strong><em>(</em><em>feed</em><em>-</em><em>back</em><em>) που επαυξάνουν τις εκτροπές, που είναι δυνατόν να προκαλέσουν ιλιγγιώδη ρυθμό αλυσιδωτών παρεκκλίσεων και ταχείας διάσπασης.</em></li> <li><strong><em>Συμπληρωματικές δυνάμεις</em></strong><em>να μεταβληθούν σε συναγωνιστικές και ανταγωνιστικές πχ σε μια κοινωνία « όλοι εναντίων όλων».</em></li> <li><em>Εκδήλωση <strong>επιθετικών και συγκρουσιακών</strong>  χαρακτηριστικών όχι μόνον εσωτερικά μεταξύ ατόμων και ομάδων αλλά και προς το εξωτερικό τους.</em></li> <li><em>Ακραίο <strong>πολλαπλασιασμό  διπλών καθηλώσεων</strong>της υπεύθυνης εξουσίας, που δεν μπορεί ούτε να ανεχθεί ούτε να καταστείλει την ανάπτυξη παρεκκλίσεων.</em></li> <li><strong><em>Απελευθέρωση και αφύπνιση νέων τρόπων αναδιοργάνωσης</em></strong><em>μέχρι και «επαναστάσεων» στη σκέψη και τις ενέργειες με ένα ξεμπλοκάρισμα <strong>πνευματικών δραστηριοτήτων</strong>λόγω αφύπνισης της κοινής συνειδήσεως για τις ελλείψεις και ατέλειες που αποκάλυψε η κρίση.</em></li> </ul><p><em> <strong>Αν ονομάζαμε «κρίση» κάθε τέτοια αρρυθμία θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ιστορία της ανθρωπότητας αποτελείται από αλυσιδωτές κρίσεις, που ξεπερνούν ένα σημείο αιχμής. Οικονομικές, κοινωνικές αρρυθμίες ή πολιτικές. </strong></em></p> <p><em>Οι<strong>πιο επικίνδυνες</strong></em><strong><em>κρίσεις συμβαίνουν, όταν η κρίσιμη αιχμή πλήξει την πνευματική ζωή. </em></strong><em>Τότε συνήθως <strong>διαχέεται στη ζωή γενικά</strong>, όπως <strong>όταν μια αρρώστια πλήξει τον εγκέφαλο και μοιραία νοσεί ολόκληρος οργανισμός.</strong>Πνευματική κρίση δηλοί ότι πλήττει όλο το σύστημα των παραγόντων που συναποτελούν το κοινωνικό γίγνεσθαι και αυτό συμβαίνει όταν διαταράσσεται η τάξη και το μέτρο που διασφαλίζουν την αρμονική συν-λειτουργία του συνόλου. Επειδή κάθε ζωντανός οργανισμός, όπως είναι η ανθρώπινη κοινωνία, είναι αεικίνητο και εξελισσόμενο σύνολο <strong>η κρίση προσβάλλει όλα τα κύτταρα-μέλη και διασπάται η ενότητα. </strong>Επειδή ο άνθρωπος λειτουργεί διττά, με έλλογες και μη δυνάμεις,  η υπέρβαση κάθε μέτρου προκαλεί  ανισορροπία!</em></p> <p><em>Με τη διάδοση των τεχνικών εφαρμογών που οφείλονται στην καταπληκτική άνοδο των θετικών επιστημών ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας πήρε μια έντονη <strong>μηχανοποιημένη</strong>μορφή, θα λέγαμε. Ουσιαστικά επικρατεί ο <strong>εκλογικευμένος  ανορθολογισμός</strong>! Ο άνθρωπος χάνει το συνηθισμένο μέτρο, που καθορίζεται συνήθως από τις <strong>πνευματικές αξίες</strong>με αντικειμενική θεώρηση λόγω πολυχρονίου εφαρμογής τους. </em></p> <p><strong><em>Η</em></strong><strong><em> πνευματική κρίση είναι κρίση των αξιών του ανθρώπου</em></strong><em>. Η άρνηση των πνευματικών αξιών συνήθως παρουσιάζεται με περίτεχνα προσωπεία  και  αλλοιώσεις του περιεχομένου. <strong>Το ωραίο αντικαταστάθηκε με το προκλητικό. Το αληθινό με την ατομική πεποίθηση και το αγαθό έγινε συμφέρον ατομικό.</strong></em></p> <p><em>Φυσικά,</em><em>ζούμε στον χρυσό αιώνα των θετικών επιστημών, που ουσιαστικά προσδίδουν απίθανη ελευθερία στον άνθρωπο έναντι των φυσικών και λειτουργικών  αναγκών με την υπερνίκηση των δυσκολιών. Για το εμφανές έλλειμμα ευτυχίας δεν φταίει η τεχνική πρόοδος, αλλά το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν άντεξε στους πειρασμούς του ευδαιμονισμού που γεννά η πρόοδος αυτή<strong>. Η απόλαυση έγινε αυτοσκοπός</strong>. Ο άνθρωπος κατέστη υπηρέτης του  επιτεύγματός του. Η τάση για μεγαλύτερη υλική απόλαυση κατέστη άπειρη με την πλήρη εμπορευματοποίηση της ζωής, οπότε η υπερβολή της και η αδυναμία ικανοποίησής της από μεγάλες μάζες έφτασε στο αφόρητο σημείο της απόγνωσης που επιδεινώνει περισσότερο την κάθε είδους κρίση. <strong>Συνήθως,ο κορεσμένος ευδαιμονισμός προκαλεί πιο οδυνηρά συμπτώματα  από την οικονομική αθλιότητα.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Συμπεράσματα</em></strong></p> <p><em>Η τεχνο-οικονομίστικη σκέψη της Δύσης δεν κατέχει τη λύση. Ο εφαρμοσμένος κομμουνισμός απέτυχε  ως μεσσιανισμός. Και όλα τα σχήματα που στηρίζονται σε θεωρίες που δεν έχουν ως πρωτεύοντα μέτοχο τον άνθρωπο δεν έδωσαν και δεν δίνουν την πολυπόθητη ευδαιμονία. <strong>Τα όσα τα τελευταία χρόνια ολόκληρος ο πλανήτης διέρχεται δεινά, ίσως,ευελπιστούμε, να προκαλέσουν  την ανάδυση μιας νέας  κοινής συνείδησης για μεταρρύθμιση στη σκέψη και τη δράση</strong>.</em></p> <p><em>Μια νέα διατύπωση της ανάπτυξης θαρρούμε ότι πρέπει να πάρει προτεραιότητα. Μια ανάπτυξη, η οποία εμπεδώνεται σε μια <strong>ολιστική νοημοσύνη</strong>που αναδύεται από μια ολιστική παιδεία. Μια αρμονική ανάπτυξη όλων των πνευματικών αρετών με σύμμετρο τρόπο. <strong>Μια διαυγέστερη γνωστική παιδεία σε συνδυασμό με την αισθητική –συναισθηματική λεπταισθησία και την ηθική καλλιέργεια</strong>.</em></p> <p><em>Είμαστε υποχρεωμένοι να ξαναέλθουμε στο βασικό συνθετικό που είναι ο άνθρωπος ως <strong>πρόσωπο-υποκείμενο</strong>, δηλαδή ως ελεύθερος και χρηστοήθης φορέας αξιών (εμμενών σχέσεων) που σημαίνει υπεύθυνος για τις πράξεις του  και  ανοιχτός σε μια κοινωνία προσώπων που συνιστά <strong>υποκείμενο</strong>, από το οποίο θα αναδύονται <strong>υγιής κοινωνική συνείδηση και δυνάμεις για ενέργειες που ξεπερνούν τις δυνατότητες των ατόμων.</strong></em></p> <p><em>Κάθε αλήθεια, που εκδηλώνεται ως ρήξη και κρίση, εκτοπίζει τις συγκροτημένες γνώσεις αλλά, κυρίως,αντιπαρατίθεται στις γνώμες ( αρχαίοι Έλληνες έλεγαν «δόξα»  τη γνώμη), παραστάσεις δίχως αλήθεια συνήθως. «Θραύσματα του διακινούμενου ειδέναι». <strong>Φράκταλ πληροφοριών</strong>. Και όμως αυτές οι γνώμες συνιστούν το υλικό επικοινωνίας μας μεταξύ μας. Με γνώμες συνδιαλεγόμαστε καθημερινά: « οι χαμηλοί μισθοί, οι αδυναμίες της Κυβέρνησης, βαρβαρότητα, η έλλειψηαγωγής,  όλοι το ίδιο κάνουν, τα σκάνδαλα κοκ» αυτά συνιστούν την πρώτη ύλη στην επικοινωνία μας, που θεωρείται ως ακρογωνιαίος λίθος τού«δημοκρατικού» και του «ηθικού». <strong>Γνώμες επί παντός επιστητού</strong>, που στο βάθος υποκρύπτουν το <strong>ατομικό μας</strong><strong>συμφέρον</strong>. Η γνώμη είναι εντεύθεν του αληθινού και του ψεύτικου. <strong>Είναι μισή αλήθεια που διευκολύνει αφάνταστα την επικοινωνία μας.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος. </em></strong></p> <p><em>Η ζωή εξελίχθηκε κάτω από συνεχείς κρίσεις. Το ίδιο και η ανθρώπινη ιστορία<strong>. Όλες οι κρίσεις προκαλούν αλλαγές και κάνουν πιο ορατή την πραγματικότητα.</strong><strong>Οι κρίσεις είναι ουδέτερες</strong>. <strong>Μπορεί να έχουν θετικά ή αρνητικά αποτελέσματα ή συνήθως και τα δύο μαζί</strong>. </em></p> <p><strong><em>Εξαρτάται από τους ανθρώπους που συμμετέχουν στις κρίσεις.</em></strong><em><strong>Γι’ αυτό χρειαζόμαστε υγιή Αγωγή που διαμορφώνει Ανθρώπους- Πρόσωπα- Πολίτες! </strong></em></p> <p><strong><em>Η συμμετοχή του καθενός μας είναι υποχρέωση. Όχι μόνον για προσωπικό –ατομικό συμφέρον, αλλά και το γενικότερο συμφέρον του κοινωνικού μας περιβάλλοντος και ειδικότερα της Πατρίδας μας που δοκιμάζεται και οπωσδήποτε θα δοκιμάζεται από ποικίλες κρίσεις.</em></strong></p> <p><strong><em>Κάθε κρίση μπορεί να  είναι μια ευκαιρία να προσεγγίσουμε την αλήθεια</em></strong><em>. Απαιτείται όμως να απομακρυνθούμε <strong>κατά τι</strong>από το άμεσο ατομικό συμφέρον και τις <strong>τυφλώσεις της γνώσης</strong>. Τις <strong>αυταπάτες μας</strong>. Να επιδιώξουμε <strong>Παιδεία Ολιστική</strong>που οδηγεί στην πορεία της <strong>αλήθειας, της ωραιότητας και της ηθικής στάσης</strong>.  Εκεί βρίσκονται τα πιο εμμενή στοιχεία της <strong>ανθρώπινης ποιότητας</strong>που έχει κατακτηθεί μέσα σε τόσες ανθρώπινες τραγωδίες, προόδους και καταστροφές. <strong>Αυτή η μέθεξη συνιστά το πιο μόνιμο, το πιο αληθινό το δικό μας καθήκον. </strong></em></p> <p> </p> <p><em>Η κρίση, όποια μορφή και εάν έχει, <strong>θα ήταν πιο ωφέλιμη εάν τη βλέπαμε με ματιά πιο διαυγή και ξεκάθαρη</strong>, σε <strong>πλατύτερο τοπικό, αλλά και χρονικό ορίζοντα</strong>. Να βλέπαμε την <strong>πραγματικότητα </strong>πιο ψύχραιμα με  <strong>λαμπικαρισμένο</strong><strong>πνεύμα</strong>. Όχι  <strong>θολωμένο</strong>από τη <strong> λανθασμένη γνώμη</strong>. </em></p> <p><em>Να <strong>συνειδητοποιήσουμε όλοι μας</strong>ότι για να υπάρχει <strong>ατομική ευδαιμονία</strong>είναι απαραίτητη  <strong>προϋπόθεση</strong>να έχουμε <strong>υγιή Κοινωνία</strong>. Να έχουμε <strong>ισχυρούς Θεσμούς</strong>που συνιστούν την Πολιτεία. <strong>Ακμαίο Στράτευμα</strong>στα Σύνορα της Πατρίδας μας. <strong>Νοσοκομεία</strong>πλήρη εξοπλισμένα για εξασφάλιση της όλης Υγείας. <strong>Ασφάλεια  τ</strong>ων πολιτών... και προπαντός <strong>σύμπνοια</strong>, <strong>κατανόηση</strong>και <strong>συνοχή</strong>.. </em></p> <p><strong><em>Συμπερασματικά να είμαστε  Λαός αρμονικός. Να έχουμε ευθύνη της ενσυνείδητης συμμετοχής στην πολιτική ζωή της Πατρίδας μας εναρμονισμένοι στην  Εκτελεστική, Νομοθετική και Δικαστική  Εξουσία που εξασφαλίζουν την Οντότητα της Πατρίδας μας. </em></strong></p> <p><strong><em>Η</em></strong><em><strong>Πατρίδα νοείται, μόνον,  ως οντότητα</strong>,<strong>ζωντανός και ενεργός οργανισμός</strong>, <strong>ως υποκείμενο άρα η πιο επικίνδυνη</strong></em><strong><em>κρίση  είναι η</em></strong><em><strong>πνευματική.</strong>Όταν κάποια κύτταρα ή όργανα δεν λειτουργούν μέσα στο ρυθμό που απαιτεί ο οργανισμός της συγκροτημένης πολιτείας, τότε οπωσδήποτε θα επέλθει κάποια κρίσιμη κατάσταση, οπότε   <strong>όλα τα μέλη </strong> θα υποστούν τις συνέπειες, άσχετα εάν πρόσκαιρα κάποια επωφελούνται με την αδυναμία των άλλων. </em></p> <p><strong><em>Αυτό πάθαμε , αλλά φαίνεται ότι δεν έχουμε συναντήσει οι πολλοί την πραγματικότητα.</em></strong><em>Η αλήθεια αποκαλύφθηκε με τα συμβάντα  των  τελευταίων κρίσεων. Ας το παραδεχτούμε!</em></p> <p><em>Μπορούμε να ξεπεράσουμε <strong>κάθε  κρίση εάν ξεπεράσουμε τον εαυτό μας</strong>. Εάν μας χαρακτηρίζει εμμονή στο <strong>είναι </strong>μας, όπως μέχρι τώρα η άνοιξη δεν θα έλθει!</em></p> <p><em> Είμαστε υποχρεωμένοι να επιμείνουμε. Να έχουμε την προσοχή μας <strong>στην αλήθεια που μάς αποκαλύπτεται από κάθε κρίση</strong>.</em></p> <p><em>Να αναπτύξουμε  <strong>υγιή πνευματική κρίση</strong>με <strong>σύνεση</strong>  έχοντας πάντοτε επαφή  και μέθεξη με την πραγματικότητα και ας είναι πικρή. Μια <strong>πνευματική διαύγεια θα μας φέρει πιο κοντά στην Αλήθεια της πραγματικότητας, που αναδύεται από την Ολιστική Παιδεία όλων μας.</strong></em></p> <p> <em> Τότε η <strong>επιτυχία της Πατρίδας  μας</strong>θα είναι επιτυχία του καθενός μας. <strong>Τότε  η πλήρωση έρχεται με το να εκτελέσουμε το καθήκον μας</strong>.</em></p> <p><strong><em>Η Πατρίδα έχει ανάγκη από τη συμμετοχή, ει δυνατόν όλων μας, με γνώμονα και ορίζοντα Εκείνη, όχι με γνώμες και δοξασίες, αλλά   με πραγματική ΓΝΩΣΗ  της αλήθειας, </em></strong><em>με<strong>σύνεση και φρόνηση</strong>.  <strong>Και όμως το μπορούμε</strong>! <strong>Αρκεί να το θελήσουμε και να το πιστέψουμε</strong>.</em></p> <p><em>                                                                              Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p style="margin-left:216pt;"><em>               Μάρτιος 2020</em></p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Thu, 04/09/2020 - 04:13</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2020-04/2500.jpg?itok=-Hyh493N" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=440&amp;2=comment&amp;3=comment" token="b52bc762"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Thu, 09 Apr 2020 08:13:16 +0000 desmosekdoseis 440 at http://eaas.gr ΤΟ ΦΟΒΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ http://eaas.gr/news/phobiko-syndromo-toy-anthropoy <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΤΟ ΦΟΒΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ </span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p align="center"><strong>ΤΟ   ΦΟΒΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΝΡΩΠΟΥ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΟΥ  ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ </strong><strong>COVID</strong><strong>-19</strong></p> <p align="center">                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     <strong>Του Ευάγγελου Γριβάκου, Αντιστρατήγου ε.α- Νομικού</strong></p> <p><strong>Παθολογικά ευρήματα σε απολιθώματα έχουν αποδείξει ότι, ήδη από την νεολιθική εποχή,  όσο οι ανθρώπινοι πληθυσμοί έβαιναν αυξανόμενοι, τόσο συχνότερα και εντονότερα έκαναν την  εμφάνισή τους οι επιδημίες από  λοιμώδη νοσήματα και τους αποδεκάτιζαν. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, οι επιδημίες αυτές στιγμάτισαν την παγκόσμια Ιστορία. Στην αρχαία Αθήνα, το 429π.Χ, ο λοιμός (πιθανόν τυφοειδής πυρετός)  διήρκησε μια τετραετία  και, εν πολλοίς, έκρινε την τύχη του Πελοποννησιακού Πολέμου. Κατά τον Μεσαίωνα, η πανώλης θέρισε  ολόκληρες περιοχές της Ευρώπης και  κλόνισε τα θεμέλια  της φεουδαρχικής κοινωνίας, οι ιώσεις  αποδεκάτισαν τους Ατζέκους και διευκόλυναν την υποταγή τους στους Ισπανούς, η πανδημία γρίπης με τα εκατομμύρια νεκρούς το 1918  τροφοδότησε κοινωνικές αναταραχές σε πολλές περιοχές του  πλανήτη. Αλλά και στους νεότερους χρόνους το </strong><strong>AIDS</strong><strong>,   με τα αναρίθμητα θύματά του κυρίως στις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, ανέδειξε τις μεγάλες κοινωνικές ανισότητες  μεταξύ του ανεπτυγμένου και του υπό ανάπτυξη κόσμου.</strong></p> <p><strong>Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ευρώπη κάθε αιώνα κυριαρχούσε και  ένα διαφορετικό λοιμώδες νόσημα.  Η λέπρα τον 14<sup>ο</sup>αιώνα, η πανώλης τον 15<sup>ο</sup>, η σύφιλη τον 16<sup>ο</sup>, η ιλαρά τον 17<sup>ο</sup>και 18<sup>ο</sup>, η γρίπη και το </strong><strong>AIDS</strong><strong>τον 20<sup>ο</sup>αιώνα. Και τώρα, στα τέλη της δεύτερης δεκαετίας του 21<sup>ου</sup>αιώνα, νέου τύπου ιώσεις του αναπνευστικού συστήματος κάνουν την θανατηφόρα εμφάνισή τους, όπως αυτή του  </strong><strong>COVID</strong><strong>-19 που σήμερα ολόκληρος ο κόσμος αγωνίζεται να τιθασεύσει.</strong></p> <p><strong>Είναι απόλυτα φυσιολογικό υπό τις συνθήκες της παρούσης  επιδημικής νόσου που θεωρείται πηγή εγγενούς φόβου,τα μέλη της Ελληνικής κοινωνίας να διακατέχονται από λιγότερο ή περισσότερο έντονα (ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία εκάστου) φοβικά σύνδρομα που επηρεάζουν την καθημερινή  συμπεριφορά και την   ψυχική τους υγεία. Πρωταρχική αιτία των συνδρόμων αυτών είναι ηυψηλή επικινδυνότητατης νόσου σε συνδυασμό με την διάχυτη αβεβαιότηταως προς την εξέλιξη, τις πραγματικές διαστάσεις και τις  επιπτώσεις αυτής στον πλανήτη. Πρόκειται για έναν αόρατο και ασύμμετρο «εχθρό» εναντίον του οποίου δεν υπάρχουν – τουλάχιστον προς το παρόν -  τα κατάλληλα «όπλα» για την καταπολέμησή του,</strong></p> <p><strong>Παράλληλα, τα συναισθήματα τα αποδιδόμενα στα φοβικά σύνδρομα (άγχος, υψηλό </strong><strong>stress</strong><strong>,  απόγνωση, σύγχυση ), δυνατόν να παρουσιάσουν και επίπονα   σωματικά συμπτώματαόπως : Αϋπνία, υπέρταση, ζαλάδες, πονοκέφαλοι, νευρική κατάπτωση κλπ.   </strong></p> <p><strong>Μέσα στο κοινωνικό σύνολο, δύο κατηγορίες ατόμων θεωρούνται περισσότερο ευπαθείς και εκτεθειμένες στον φόβο από την επιδημία. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν τα άτομα που ήδη πάσχουν από ψυχικές διαταραχές και κινδυνεύουν να παρουσιάσουν σοβαρές επιπλοκές.  Καταστάσεις προϋπάρχουσας κατάθλιψης ή ανεξέλεγκτης υποχονδριακής ανησυχίας, δυνατόν να προκαλέσουν  απορρύθμιση της ψυχικής υγείας τους και μεγέθυνση ταλαιπωρίας  όσων τους περιθάλπουν. Η δεύτερη κατηγορία είναι η παιδική ηλικίαπου επηρεάζεται  από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα  περισσότερο από ότι ίσως νομίζουμε. Είναι σίγουρο ότι η στάση των ασκούντων  την γονική μέριμνα απέναντι στην επιδημία  θα   παίξει  καθοριστικό ρόλο στην σωματική και πνευματική τους ισορροπία. Τα παιδιά, βιώνοντας εκ των πραγμάτων μια  ατμόσφαιρα φορτισμένου συγκινησιακού κλίματος, αναμένεται να δείξουν τις  ανάλογες αντιδράσεις από την στιγμή που θα αντιληφθούν στο οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον καταστάσεις υπερβολικού φόβου και  σπασμωδικών μέτρων για την  προστασία τους. Αντίθετα, αν ενημερωθούν με ειλικρίνεια, ηρεμία και ρεαλισμό, θα αισθανθούν ανακουφισμένα με το να εκφράσουν τα αρνητικά συναισθήματά τους σε  ασφαλές και ευεργετικά  υποστηρικτικό περιβάλλον.  </strong></p> <p><strong>Στα πρώτα στάδια εκδήλωσης της επιδημίας, ο ανεξέλεγκτος ένεκα φόβου πανικός και η έλλειψη της απαιτούμενης ψυχραιμίας δυνατόν να   δυναμιτίσουν  αντιδράσεις ανορθολογισμού (παράλογης συμπεριφοράς) που θέτουν υπό δοκιμασία την αρμονική ισορροπία και συνοχή του κοινωνικού  συνόλου. Φαινόμενα όπως η υπερβολική  συσσώρευση  τροφίμων στις οικίες , η «εξασφάλιση» επικινδύνων φαρμάκων θεωρουμένων ως καταλλήλων, η ιταμή συμπεριφορά κατά ατόμων για τα οποία υπάρχουν  απλές υποψίες  ότι μπορεί να μολύνουν, είναι σαφή χαρακτηριστικά άκριτης και ενστικτώδους «ψυχολογίας όχλου»,που μπορεί, αν δεν αντιμετωπισθεί δημόσια, να καταλήξει σε ήπια ομαδική υστερία, καθιστώντας τον εφιάλτη του φόβου χειρότερο από εκείνο  της επιδημίας, η οποία με αυτόν τον τρόπο ανεξέλεγκτα εξαπλώνεται. </strong></p> <p><strong>Ωστόσο, όσο κυλάει ο χρόνος και διαρκεί η επιδημία, με τα λαμβανόμενα σωστά και συνειδητά μέτρα και  την ορθή ενημέρωση,η απειλή εκλογικεύεται, η  αβεβαιότητα γίνεται  διαχειρίσιμη, η τοξικότητα των   συναισθημάτων   μειώνεται και οι επιδράσεις του συλλογικού φόβου μεταστρέφονται από βλαπτικές σε ωφέλιμες. Οι έμφοβες κοινότητες συνηθίζουν σταδιακά να  διακατέχονται από    αισθήματα αλτρουισμού και φιλαλληλίας (ο ένας εξ ανάγκης βοηθάει τον άλλον ποικιλοτρόπως) και να σχηματίζουν  ένα εν δυνάμει συλλογικό «τείχος προστασίας» πίσω από το οποίο καθησυχάζουν τον ομαδικό τους φόβο και το υπέρμετρο  άγχος τους  και συστηματικά προετοιμάζουν την «άμυνά» τους, λαμβάνοντας τα προβλεπόμενα δραστικά μέτρα κατά της νόσου, εν αναμονή  της   ανάνηψης και της λύτρωσης.</strong></p> <p><strong>Για να μετατραπούν, όμως, τα αισθήματα φόβου σε  σωτηριώδη αμυντήρια κατά της επιδημίας, επιβάλλεται όπως οι πληθυσμοί,  με αισθήματα ευθύνης και αυτοπειθαρχίας, αδιαλείπτως να  υπακούουν  στα κελεύσματα των εξειδικευμένων και υπευθύνων υγειονομικών και κρατικών φορέων. Συγχρόνως ,  να «κλείουν όμματα και ώτα» στις αθέλητες ή επιτηδευμένες παραβιάσεις του ορθού λόγου, τουτέστιν τις ερινύες της ατεκμηρίωτης παραπληροφόρησης και των </strong><strong>fake</strong><strong>news</strong><strong>ανεξαρτήτως πηγής, συμπεριλαμβανομένων, αναμφισβήτητα, και των ραδιοτηλεοπτικών μέσων και εκείνων της κοινωνικής δικτύωσης. Σε κάθε εποχή και ευκαιρία,  η εκμετάλλευση του ανθρώπινου φόβου και πόνου παρήγαγε το κερδοφόρο και παράνομο ψεύδος.</strong></p> <p><strong>Ελλείψει – προς το παρόν, τουλάχιστον - αντιδότων κατά της νόσου, το πρόσταγμα της διαρκούς απομόνωσης ως μέτρου δημόσιας υγείας (καραντίνα) εντός των οικιών ( πρόκειται για το ευρέως διαλαλούμενο μότο «ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ»),δέον να  θεωρείται το πλέον αποτελεσματικό μέσο κατά της επιθετικότητας του </strong><strong>COVID</strong><strong>-19. Εν τούτοις, μελέτες επιστημονικές έχουν αποδείξει ότι η λόγω «εγκλεισμού» εντός οικίας απώλεια της ελευθερίας, η απομάκρυνση από πρόσωπα αγαπημένα, η απραξία και η ανία, ο φόβος και η αβεβαιότητα, είναι δυνατόν να έχουν στα  άτομα επιπτώσεις όπως : Ευερεθιστότητα, μελαγχολική διάθεση, συναισθηματική εξάντληση, θυμό, άγχος, ανικανότητα  συγκέντρωσης  και  καθυστέρηση επανόδου στον καθημερινό βίο, μετά την λήξη της απομόνωσης. </strong></p> <p><strong>Η υπομονή και η επιμονήμε τις οποίες επιβάλλεται να οπλισθούν οι άνθρωποι  για την υπέρβαση των δυσμενών συνεπειών της καραντίνας, γεραίρονται   από την ελπίδα  ότι στο τέλος θα τους αναδείξουν νικητές κατά του θανατηφόρου ιού και πιθανόν να τους χαρίσουν εκ νέου το  αγαθό του « ζην», ή, ακόμη, και του «ευ ζην». </strong></p> <p><strong>Πέραν αυτού, η ενάσκηση των προτερημάτων της υπομονής και της επιμονής  νομοτελειακά οδηγεί στην ενδεδειγμένη συμπεριφορά. Ως δείγματα τέτοιας συμπεριφοράς θα μπορούσαν να αναφερθούν: </strong><strong>H</strong><strong>εκλογίκευση και ο αυτοέλεγχος, η διατήρηση, κατά το μέτρο του εφικτού,  των επαφών του εγκλείστου ατόμου με την «έξω» κοινωνία, οι ευχάριστες  και ψυχαγωγικές εντός οικίας ασχολίες, η αποφυγή συναναστροφών  που αδικαιολόγητα διογκώνουν  ανησυχίες και άγχη και η εναργής βοήθεια σε πρόσωπα που  έχουν ανάγκη συμπαράστασης.</strong></p> <p><strong>Αυτήν την εποχή, εμείς οι Έλληνες, έχουμε «μετατρέψει», για τους γνωστούς λόγους, τις κατοικίες μας σε τόπους θρησκευτικής λατρείας, αφού δεν επιτρέπεται να μεταβούμε στους Ιερούς Ναούς. Σε τούτο δεν μας προτρέπει μόνο η Εκκλησίας αλλά και ο Ίδιος ο Χριστός, αν ανακαλέσουμε στην μνήμη μας την ρήση Του προς την Σαμαρείτιδα : <em>«Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας αυτόν  εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν»</em>(Ιωαν.4 :24). Προσευχόμενοι , λοιπόν,  εντός  των «οικιακών» Ναών μας, μεταξύ άλλων, ευχής έργο θα ήταν να ζητήσουμε από την Θεία Χάρη όπως, δια της Πίστεως,  μας ενισχύσει  με θάρρος και αυτοπεποίθηση ώστε να αποβάλουμε τις προκαλούμενες από την επιδημία φοβίες  μας και  επαληθεύσει τις ελπίδες μας για την εξ αυτής απαλλαγή. Στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο (5:36),  ο Χριστός, απευθυνόμενος  προς τον αρχισυνάγωγο Ιάειρο ο οποίος Τον ικέτευε να θεραπεύσει την βαρέως ασθενούσα θυγατέρα του, του λέγει : <em>«Μη φοβού ,μόνο πίστευε».</em>Το αυτό επαναλαμβάνει  και στον καθένα από εμάς σήμερα. Ακριβώς το ίδιο και απαράλλακτο (!!). Στην δική μας, όμως, ελεύθερη  βούληση εναπόκειται  να το ακολουθήσουμε. Ο δε μεγάλος λυρικός ποιητής μας Ιωάννης Πολέμης(1862-1924) στο ηθικογραφικό του ποίημα με τίτλο «ΜΗ ΦΟΒΗΘΕΙΣ», έγραψε με τους στίχους του μια μεγάλη Αλήθεια : <em>« Μη φοβηθείς αυτόν π’ εστήριξε / την Πίστη απάνω στην Ελπίδα/ Τον είδα στην ζωή να μάχεται/  μα πάντα ανίκητο τον είδα».</em></strong></p> <p><strong>Ως τελικό συμπέρασμα εξάγεται ότι, η ισχυρή θέληση του ατόμου εξουθενώνει την βλαπτικότητα των φοβικών συνδρόμων και ελαχιστοποεί την εκ του ιού διακινδύνευση. Προστάτις και αρωγός  </strong></p> <p><strong><img blacklevel="-6554f" cropbottom="-170f" cropleft="1442f" croptop="339f" gain="78019f" src="file://localhost/Users/nikospapadopoulos/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image001.png" /></strong> </p> <p style="margin-left:36pt;"><strong>στην νέα δοκιμασία του Έθνους και πάλι η «Υπέρμαχος» Στρατηγός», η Παναγία μας η «Γοργοεπήκοος».        </strong></p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Thu, 04/09/2020 - 04:01</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2020-04/a1.jpg?itok=eHhsZp_T" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=439&amp;2=comment&amp;3=comment" token="1383b19b"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Thu, 09 Apr 2020 08:01:36 +0000 desmosekdoseis 439 at http://eaas.gr Η παρουσία της Τουρκίας στην Αν. Μεσόγειο κρίνεται στον εμφύλιο της Λιβύης http://eaas.gr/news/e-paroysia-tes-toyrkias-sten-mesogeio-krinetai-ston-emphylio-tes-libyes <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">Η παρουσία της Τουρκίας στην Αν. Μεσόγειο κρίνεται στον εμφύλιο της Λιβύης</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><h2 align="center"><em>Η παρουσία της Τουρκίας στην Αν. Μεσόγειο κρίνεται στον εμφύλιο της Λιβύης</em></h2> <p align="center"> </p> <p> </p> <p><strong><em>Γράφει </em></strong><strong><em>:  </em></strong><strong><em>Ο Γιώργος Γκορέζης*</em></strong></p> <p><strong><em>e-mail :  </em></strong><a><strong><em>ggorezis@yahoo.gr</em></strong></a></p> <p><strong><em>web   :  ggore.wordpress.com</em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>Μέχρι τώρα η Κύπρος επιδόθηκε σε εξαντλητικό διπλωματικό αγώνα για να ενημερώσει τα κράτη της περιοχής για την κατάσταση που δημιουργείται και συγκεκριμένα για τις τουρκικές προκλήσεις-συμφωνίες με τη Λιβύη. Παράλληλα προσπαθεί να δημιουργήσει αμυντικές συμφωνίες με άλλες χώρες ώστε να αντισταθμίσει το αμυντικό της έλλειμμα, φαίνεται όμως ότι είναι δύσκολο να βρεθεί ξένη στρατιωτική δύναμη ή συνασπισμός να προστατεύσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Με άλλα λόγια η Κύπρος είναι υποχρεωμένη να προστατεύσει με ίδια μέσα την κυριαρχία της, όποτε κι’ αν τούτο χρειαστεί. Η Τουρκία δείχνει αποφασισμένη να εξασφαλίσει την παρουσία της στη περιοχή, και ειδικότερα εντός της Κυπριακής Αποκλειστικής Ζώνης, για να προστατεύσει όπως τονίζει τα δικαιώματα της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Διατηρεί μια σημαντική στρατιωτική δύναμη κατοχής στο Νησί, δυνάμεως Σώματος Στρατού, ενισχυμένη με μοντέρνα συστήματα τελευταία, όπως για παράδειγμα τα μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα-</em></strong><strong><em>UAVs</em></strong><strong><em>που έχουν βάση εξορμήσεως το αεροδρόμιο της Κύπρου. </em></strong></p> <p><strong><em>Η άρση του εμπάργκο όπλων προς την Κύπρο από την Αμερικανική Διοίκηση και η υπογραφή δημιουργίας του αγωγού </em></strong><strong><em>Eastmed</em></strong><strong><em>μεταξύ Κύπρου, Ελλάδας και Ισραήλ αναμένεται να αυξήσουν την ένταση στη περιοχή της Κύπρου για το εγγύς μέλλον. Η συνάντηση του Γενάρη στο Καΐρ</em></strong><strong><em>o</em></strong><strong><em>Αιγύπτου, Κύπρου, Ελλάδας, Γαλλίας με τη συμμετοχή και της Ιταλίας καταδίκασε τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας, αλλά η Τουρκία συνεχίζει την εισβολή της στην Κυπριακή Αποκλειστική Ζώνη με το πλοίο </em></strong><strong><em>YAVUZ</em></strong><strong><em>, προκαλώντας την κυριαρχικά δικαιώματα της νήσου. Η έλλειψη στρατιωτικής και ειδικότερα αεροναυτικής δύναμης είναι βασικός παράγοντας για την αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας. Καθώς μέρος της Κύπρου κατέχεται από τουρκικά κατοχικά στρατεύματα εξοπλισμένα μα σύγχρονα όπλα, η Κύπρος αντιμετωπίζει απειλή ενάντια στην εθνική της ασφάλεια και κυριαρχία. </em></strong></p> <p><strong><em>Η Ελλάδα που πρόσφατα εξασφάλισε την πολιτική της σταθερότητα επικεντρώνει στην οικονομική ανάπτυξη και στην εφαρμογή του δόγματος «νόμος και τάξη». Επι του παρόντος οι πρόσφυγες-μετανάστες είναι το κύριο πρόβλημα ασφαλείας για τη χώρα, καθώς ο έλεγχος της ροής προσφύγων από την Τουρκία είναι βασικός παράγοντας για την ασφάλεια της. Η κυβέρνηση ανήγγειλε αυστηρά μέτρα ελέγχου λαθρομεταναστών και προσδοκά στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Η χώρα συνεχίζει τις διπλωματικές προσπάθειες για υποστήριξη από διεθνείς δυνάμεις και οργανισμούς. Η τουρκολιβυκή συμφωνία προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα στην Ανατολική Μεσόγειο που θα βλάπτουν σημαντικά τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Επί του παρόντος η κατάσταση εξελίσσεται σε διπλωματικό επίπεδο, αλλά υπάρχουν ανησυχίες ότι η Ελλάδα σύντομα θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα με στρατιωτική ισχύ.</em></strong></p> <p><strong><em>Στις 2 Ιανουαρίου η Αθήνα κατέστη το κέντρο γεωστρατηγικού και γεωοικονομικού ενδιαφέροντος καθώς Κύπρος, Ελλάδα, και Ισραήλ υπέγραφαν τη συμφωνία για τον αγωγό </em></strong><strong><em>Eastmed</em></strong><strong><em>. Ο αγωγός συνδέει τα ισραηλινά και κυπριακά αποθέματα φυσικού αερίου μέσο Ελλάδας και Ιταλίας με την Ευρωπαϊκή αγορά. Η Τουρκία αντιδρά και ισχυρίζεται ότι αυτό παραβιάζει τα κυριαρχικά της δικαιώματα, όπως αυτά μορφοποιήθηκαν με την τουρκολιβυκή συμφωνία. Η κατάσταση εξελίσσεται ραγδαία και χαρακτηρίζεται από αυξημένη ένταση και αβεβαιότητα. Υπάρχει αυξανόμενος αριθμός παραγόντων εσωτερικών και εξωτερικών που διαμορφώνουν την εξέλιξη και εύκολα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κρίση ή ένοπλη σύγκρουση. </em></strong></p> <p><strong><em>Εκτιμάται ότι σύντομα η Ελλάδα θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει τουρκική πρόκληση στην Αποκλειστική της Οικονομική Ζώνη νότια της Κρήτης. Η Τουρκία δηλώνει έτοιμη για έρευνες στη περιοχή, και τότε αναμένεται κρίση με την απειλή ένοπλης σύρραξης. Η Ελληνική κυβέρνηση έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα ότι αν η Τουρκία παραβιάσει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα με πλοία ερευνών ή γεωτρήσεις, η χώρα θα χρησιμοποιήσει βία. Πρόσφατα ακούσθηκαν φωνές, περιλαμβανομένου του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και εξεχόντων μελών του κυβερνώντος κόμματος, που μιλούν για την ανάγκη προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, υπό αυστηρές όμως προϋποθέσεις. Ο υπουργός εξωτερικών Νίκος Δένδιας δήλωσε ότι η μόνη διμερής εκκρεμότητα μεταξύ των δύο κρατών είναι αυτή της υφαλοκρηπίδας. Δεν θα πρέπει να αποκλειστεί ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο ή στην Κυπριακή Αποκλειστική Ζώνη, καθώς η τουρκική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία έχει το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού.</em></strong></p> <p><strong><em> Η Ελλάδα ανησυχεί καθώς η Τουρκία έχει τη πρόθεση για έρευνες υδρογονανθράκων στην περιοχή του Καστελόριζου. Η Τουρκία έχει στοχεύσει την ευρύτερη περιοχή εκδίδοντας αρκετές </em></strong><strong><em>NAVTEX</em></strong><strong><em>για ναυτικές ασκήσεις με πραγματικά πυρά. Επιπλέον τουρκικά μαχητικά μαζικά παραβιάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο, ενώ τουρκικά </em></strong><strong><em>drones</em></strong><strong><em>πετούν πάνω από ελληνικά νησιά και βραχονησίδες. Η Ελλάδα προσπαθεί να εκσυγχρονίσει τις Ένοπλες Δυνάμεις για να αποκατασταθεί η ισορροπία δυνάμεων στη περιοχή, λαμβάνοντας σχετική αμερικανική βοήθεια. Τελευταία η προσπάθεια έχει επικεντρωθεί σε νέες ναυτικές δυνάμεις επιφανείας, στην αναβάθμιση των μαχητικών αεροσκαφών </em></strong><strong><em>F</em></strong><strong><em>-16, στη κατασκευή ή προμήθεια μη επανδρωμένων αεροσκαφών-</em></strong><strong><em>UAV</em></strong><strong><em>ς, και στο προγραμματισμό για τη προμήθεια σμήνους αμερικανικών αεροσκαφών</em></strong><strong><em>F</em></strong><strong><em>-35, τα δε τελευταία, που παρέχουν πλήρη αεροπορική υπεροχή στη χώρα, με ορίζοντα το 2025, για λόγους τεχνικούς και οικονομικούς.</em></strong></p> <p><strong><em> Ένα σκληρό «σκάκι παιχνίδι» παίζεται στην Ανατολική Μεσόγειο με ρίσκο την ειρήνη και τη σταθερότητα στη περιοχή. Η Τουρκία είναι στο κέντρο αυτού του αγώνα, αποσκοπώντας να αποφύγει απομόνωση ασφαλείας, πολιτική και ενεργειακή απομόνωση από άλλους παίκτες, και συγκεκριμένα την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Ιταλία. Αλλά η πολιτική ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι τόσο απλή από τη στιγμή που πολλοί εμπλεκόμενοι συμμετέχουν. Για παράδειγμα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ενδιαφέρονται για τις εξελίξεις χάριν στην αντιπαράθεση τους με τη Τουρκία στο τομέα της προβολής ισχύος. Πέραν αυτού παραδοσιακοί αντίπαλοι, όπως η Αμερική, η Γαλλία, η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν εμπλακεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Η συμφωνία με τη Λιβύη ήταν ζωτικής σημασίας για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας, αφού αυτή απορρίπτει την απομόνωση της χώρας από την Ανατολική Μεσόγειο  με την χάραξη θαλασσίων συνόρων με τη Λιβύη, παρά το γεγονός ότι με τον τρόπο που έγινε παραβιάζει τον διεθνή νόμο της θαλάσσης. Η συμφωνία για τον </em></strong><strong><em>Eastmed</em></strong><strong><em> αγωγό έκαναν τα πράγματα περισσότερο περίπλοκα, επειδή η Τουρκία πρέπει τώρα να απαντήσει. Το ταξίδι του Έλληνα πρωθυπουργού στην Αμερική και η αναμενόμενη πρωτοβουλία διαμεσολάβησης από το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών έχει αμυδρές ελπίδες επιτυχίας για ειρήνευση στη περιοχή.    </em></strong></p> <p><strong><em>Φαίνεται ότι η κατάσταση έφθασε σε κρίσιμο σημείο περαιτέρω κλιμάκωσης. Αν η Τουρκία αποφασίσει να στείλει γεωτρύπανα εντός της Ελληνικής ή της Αιγυπτιακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης θα έχομε βίαιη απάντηση και η κρίση θα είναι προ των θυρών. Από την άλλη πλευρά η Τουρκία έχει εγκρίνει την ανάπτυ</em></strong><em>ξη <strong>τουρκικών δυνάμεων στη Λιβύη για την υποστήριξη της αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ κυβέρνησης του </strong></em><strong><em>Fayez</em></strong><strong><em>al</em></strong><strong><em>-</em></strong><strong><em>Sarraj</em></strong><strong><em>εναντίον των δυνάμεων του στρατάρχη </em></strong><strong><em>Marshall</em></strong><strong><em>Khalifa</em></strong><strong><em>Haftar</em></strong><strong><em>που προελαύνει προς την πρωτεύουσα Τρίπολη. Η ήττα του </em></strong><strong><em>Sarraj</em></strong><strong><em>από τον </em></strong><strong><em>Haftar</em></strong><strong><em>δεν είναι και τόσο απλή υπόθεση για τη Τουρκία, αφού θα αποβεί καταστροφική για τη τουρκική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο. Μπορεί να λεχθεί με βεβαιότητα ότι ο αγώνας επικράτησης στη Λιβύη  (</em></strong><strong><em>Haftar</em></strong><strong><em>εναντίον </em></strong><strong><em>Sarraj</em></strong><strong><em>) θα προσδιορίσει την ισορροπία δυνάμεων στη περιοχή. Και γι’ αυτό η Τουρκία δηλώνει σε κάθε κατεύθυνση ότι κάθε σχέδιο ή ενέργεια στη περιοχή χωρίς τη τουρκική συμμετοχή είναι εκτός πραγματικότητας. </em></strong></p> <p><strong><em>Αν και υπάρχει η αίσθηση ότι η χώρα αυτή είναι αποκλεισμένη από τους άλλους διεθνείς παίκτες, αυτό δεν είναι αλήθεια. Η Τουρκία εξακολουθεί να κρατεί ανοιχτά κανάλια επικοινωνίας με την Αμερική, τη Ρωσία, και τη Γερμανία ( Ευρωπαϊκή Ένωση ) ,και διαπραγματεύεται με ίσους όρους τον ρόλο της στη περιοχή. Αρκεί μια ματιά στη Συρία, όπου η χώρα πέτυχε τον στρατηγικό της στόχο της εγκατάστασης ζώνης ασφαλείας εντός του συριακού εδάφους για την εξασφάλιση των τουρκικών συμφερόντων. Πλέον αυτού η χώρα ασκεί μια πολύπλευρη εξωτερική πολιτική, εμπλεκόμενη σε διάφορα περιφερειακά θέατρα κρίσεων, ενώ δεν διστάζει να αναπτύσσει και στρατιωτικές δυνάμεις για να προβάλλει ή να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της. </em></strong></p> <p><strong><em>Υπ’ αυτές τις συνθήκες μια ένοπλη σύρραξη ή θερμό επεισόδιο δεν πρέπει να αποκλεισθεί στο Αιγαίο, στα κυπριακά χωρικά ύδατα ή νοτιοανατολικά της Κρήτης. Απόλυτα βέβαιο είναι ότι η Τουρκία δεν θα δεχθεί τετελεσμένα στη περιοχή και αναμένεται να αντιδράσει βιαίως αν η ισορροπία ισχύος ανατραπεί. Κι’ αυτό παρά το γεγονός ότι η χώρα αντιμετωπίζει πολλά εσωτερικά προβλήματα κυρίως στο τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και το Κουρδικό εξακολουθεί να αποτελεί μέγιστο πρόβλημα που απειλεί την ειρήνη και την ενότητα της χώρας. Παρά ταύτα η Τουρκία αισθάνεται υπερδύναμη, ασκεί πολύπλευρη εξωτερική πολιτική και αναπτύσσει φιλόδοξο εξοπλιστικό πρόγραμμα, αποβλέποντας να γίνει αυτόνομη στον αμυντικό τομέα. Αν το πετύχει θα βάλει τις βάσεις για να γίνει περιφερειακή στρατιωτική υπερδύναμη, και δύσκολα θα είναι αντιμετωπίσιμη.-</em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>          *Ο Γιώργος Γκορέζης είναι υποστράτηγος ε.α., συγγραφέας, στρατιωτικός και πολιτικός αναλυτής </em></strong></p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Thu, 03/05/2020 - 08:07</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2020-03/eaas_logo_5.jpg?itok=fh5r85Pq" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=424&amp;2=comment&amp;3=comment" token="1547ee42"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Thu, 05 Mar 2020 13:07:30 +0000 desmosekdoseis 424 at http://eaas.gr ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ http://eaas.gr/news/epikairoi-problematismoi-prosphyges-sto-diethnes-dikasterio-tes-chages <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p align="center" style="margin-left:-1cm;"><strong>ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ</strong></p> <p><strong>                         Του Ευαγγέλου Γριβάκου,  Αντιστρατήγου ε.α. - Νομικού</strong></p> <p style="margin-left:-5.65pt;"><strong>Τον τελευταίο καιρό η Τουρκία, στα πλαίσια του συνόλου των διεκδικήσεων της στο Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο, προχωρεί σε κλιμάκωση των πιέσεων προς την Ελλάδα για κοινό διάλογο ή Προσφυγή στην Χάγη, σχετικά με το θέμα των γκρίζων ζωνών  και του καθεστώτος των ελληνικών νησιών.</strong></p> <p style="margin-left:-5.65pt;"> <strong>T</strong><strong>ο 2013-14 η Ελλάδα, προκειμένου να αντιμετωπίσει πιθανή  μονομερή Προσφυγή της Τουρκίας στην Χάγη, κατέθεσε στον ΟΗΕ δια του τότε ΥΠΕΞ Ευάγγελου Βενιζέλου, ευρείες Επιφυλάξειςως προς την αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ΔΔΧ), στην περίπτωση που οι θαλάσσιες οριοθετήσεις «ακουμπήσουν» θέματα κυριαρχίας, εδαφικής ακεραιότητας και άμυνας ώστε να εξαιρεθούν από τυχόν παραπομπή. </strong></p> <p><strong> Παραμονές Χριστουγέννων του 2019, ο ΥΠΕΞ της γείτονος Μεχμέτ Τσαβούσογλου, προφανώς έχοντας υπόψη τις ανωτέρω Επιφυλάξεις, έκανε και αυτός μια αμφίσημη Δήλωση περί παραπομπής στην Χάγη, τονίζοντας ότι «και η Τουρκία δεν </strong><strong><em> αναγνωρίζει αυτομάτως την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, πλην, όμως, παραμένει ανοικτή σε όλες τις επιλογές που είναι αποδεκτές και από τις δύο πλευρές».</em></strong><strong>Είναι φανερό ότι με αυτή την Δήλωσή του ο Τούρκος αξιωματούχος υπαινίχθη πως η Χώρα του, υπό προϋποθέσεις, δέχεται την διεθνή διαιτησία (αντί της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας του ΔΔΧ), αρκεί η Ελλάς να άρει τις Επιφυλάξεις της για θέματα κυριαρχίας και άμυνας, όπερ άτοπον.           </strong></p> <p><strong>Σύμφωνα με  το άρθρο 36 παρ. 3 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και του επίσης άρθρου 36 του ίδιου του Καταστατικού του, το ΔΔΧ εκδικάζει  την επίλυση αποκλειστικά «νομικών» διαφορών,ήδη δε με βάση τις Συνθήκες του Λοκάρνο (1926) ως «νομική διαφορά» νοείται μόνον  «η αμοιβαία αμφισβήτηση νομίμου δικαιώματος». Υπό αυτήν την έννοια, στο Δικαστήριο παραπέμπονται νομικές διαφορές σχετιζόμενες με  την οριοθέτηση χερσαίων και θαλασσίων συνόρων, την εδαφική κυριαρχία, τα δικαιώματα παροχής ασύλου, την εθνικότητα και άλλα παρεμφερή θέματα. Της αρμοδιότητάς του εκφεύγει η ερμηνεία των Διεθνών Συμβάσεων, όπως  Λωζάνης , Μοντραί   κλπ. <img height="297" width="430" /></strong></p> <p><strong> Δικαίωμα Προσφυγής στο ΔΔΧ έχουν μόνο τα κράτη και όχι ιδιώτες ή  Οργανισμοί, πλην ΟΗΕ. Προκειμένου να εισέλθει  ένα θέμα (διαφορά)  προς συζήτηση και επίλυση, θα  πρέπει τα ενδιαφερόμενα κράτη να έχουν αποδεχθεί την αρμοδιότητά του δυνάμει : α) Συμφωνίας (Συνυποσχετικού) β)  «Ρήτρας Δικαιοδοσίας» περιεχόμενης σε Συνθήκη και γ) «Συνδυασμένου Αποτελέσματος Δηλώσεως. Το τελευταίο τούτο σημαίνει ότι  τα κράτη μπορούν να κάνουν Δηλώσεις με τις οποίες να θεωρούν ως υποχρεωτική την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την επίλυση των διαφορών τους με άλλα κράτη που έχουν κάνει παρόμοια Δήλωση.</strong></p> <p><strong>Το ΔΔΧ αποφασίζει οριστικά και αμετάκλητα σε πρώτο και τελευταίο βαθμό  με πλειοψηφία των παρόντων μελών του, στηριζόμενο, κατά το άρθρο 38 του Καταστατικού του,  στις Διεθνείς Συνθήκες, τα Διεθνή Έθιμα, τις Γενικές Αρχές Δικαίου, και την Διεθνή Νομολογία και Διδασκαλία.  Δεν έχει εκτελεστικές αρμοδιότητες αλλά, σύμφωνα με το άρθρο 94 του ΚΧ του ΟΗΕ, τα προσφεύγοντα μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να συμμορφωθούν με τις Αποφάσεις του. Τα μέρη των οποίων τα συμφέροντα βλάπτονται από τυχόν μη εκτέλεση μιας Απόφασης δικαιούνται να προσφύγουν στο ΣΑ το οποίο <em>«δύναται να προβαίνει  σε συστάσεις ή να αποφασίζει επί των ληπτέων μέτρων για την εκτέλεση των μη εκτελουμένων Αποφάσεων».</em></strong></p> <p><strong><em>Τις  δεκαετίες που ακολούθησαν  την μεταπολίτευση, η θέση της Ελλάδος ότι «ως μόνη διαφορά της με την Τουρκία αναγνώριζε την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας την νήσων του Ανατ. Αιγαίου» ήταν σταθερή και αμετακίνητη. Εν τούτοις, με </em></strong><strong> το  υπογραφέν στις 8 Ιουλ. 1997κοινό «Ελληνοτουρκικό  Ανακοινωθέν της Μαδρίτης»,η Χώρα μας, αποδεχόμενη ότι η Τουρκία έχει νόμιμα ζωτικά συμφέρονταστο Αιγαίο  και παραιτούμενη από « μονομερείς ενέργειες ώστε να αποτραπούν συγκρούσεις οφειλόμενες σε παρεξηγήσεις»,εγκατάλειψε, για πρώτη φορά, την ανωτέρω παγιωμένη θέση της και αναγνώρισε δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο, εθνικώς επιζήμια και ανύπαρκτα κατά το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συμβάσεις.</strong></p> <p><strong>Η  απομάκρυνση από τις πάγιες θέσεις μας συνεχίσθηκε δυόμισι περίπου χρόνια αργότερα, όταν, στις 10 Δεκ. 1999, με την υπογραφή στο Ελσίνκι του «Κειμένου Συμπερασμάτων  του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου» , η Ελλάδα αποδέχθηκε (Σημεία 4,9 και12)την ύπαρξη εκκρεμών συνοριακών διαφορώνκαι άλλων σχετικών θεμάτων με την Τουρκία,  τα οποία δεσμεύτηκε να επιλύσει με διαπραγματεύσεις και, σε περίπτωση  αποτυχίας αυτών, την προώθηση των διενέξεων στο ΔΔΧ προς επίλυση, ακόμη και με πρωτοβουλία μόνου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.</strong></p> <p><strong> Το πνεύμα  ενδοτισμού που παρήγαγαν η Μαδρίτη και  το Ελσίνκι, ποδηγέτησε την  αντίληψη ότι όλες οι διαφορές μας με την Τουρκία θα μπορούσαν να παραπεμφθούν συλλήβδην στο ΔΔΧ. Η πραγματικότητα, όμως -  δεδομένης και της  αρμοδιότητας του Δικαστηρίου να εκδικάζει αμοιβαίες μόνο αμφισβητήσεις νομίμων δικαιωμάτων, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω-  είναι τελείως διαφορετική. Ειδικότερα :</strong></p> <p><strong>Ήδη από το 1994 η Χώρα μας, με Δήλωσή της που επαναλήφθηκε αναδιατυπωμένη το 2015, έχει εξαιρέσει από την αρμοδιότητα του ΔΔΧ την αποστρατικοποίησητων νήσων του Ανατ. Αιγαίου, θεωρώντας το ζήτημα καθαρά πολιτικό ,συνδεόμενο στενά με την εθνική μας ασφάλεια και κυριαρχία  και την αυτονόητη ανάγκη προστασίας τους από τον ενδεχόμενο συγκεκριμένο  εισβολέα. </strong></p> <p><strong>Τα αυτά ισχύουν και για τις λεγόμενες «γκρίζες θαλάσσιες  ζώνες» με τα περικλειόμενα και «αμφισβητούμενα» από την Τουρκία  νησιά και νησίδες,  των οποίων ο αριθμός αυξομειώνεται  συνεχώς από το 1996, ανάλογα με τις «ορέξεις» και  τις επιβουλές της γείτονος. Η Ελληνική κυριαρχία επ΄αυτών θεωρείται απόλυτη, αδιαμφισβήτητη, μη διαπραγματεύσιμη και ασφαλώς εκφεύγουσα κάθε μορφής κρίσεως και αρμοδιότητας οποιουδήποτε Δικαστηρίου και όχι μόνο του ΔΔΧ.</strong></p> <p><img align="left" alt="Σχετική εικόνα" height="136" hspace="9" width="215" /><strong>Συναφές είναι και το θέμα της εκτάσεως των χωρικών υδάτων που  είναι απαράδεκτο να τεθεί υπό την κρίση του Δικαστηρίου διότι  ορίζεται και διέπεται από τις Διεθνείς Συνθήκες και τα διεθνή νόμιμα και , ως εκ τούτου, αποκλείεται να αποτελέσει αντικείμενο νομικού καθορισμού, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε  κατάργηση της υφισταμένης νομοθεσίας με δικαστική Απόφαση. Πάντως, μια από τις  επιπτώσεις του «Ανακοινωθέντος της Μαδρίτης» ήταν η έμμεση απεμπόληση της δυνατότητας που μας παρέχει το Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης να επεκτείνουμε  με μονομερή Δήλωσή μας τα χωρικά μας ύδατα (αιγιαλίτιδα ζώνη ) στα 12 ν.μ. και να δώσουμε  έρεισμα στην  Τουρκία να αναγάγει αυτό το ενδεχόμενο σε </strong><strong>casus</strong><strong>belli</strong><strong>ενώ,  ταυτόχρονα, παραιτηθήκαμε  από μονομερείς ενέργειες αντίδρασης απέναντι σε μια τοιαύτης φύσεως παράνομη συμπεριφορά. </strong></p> <p><strong>Εν όψει των προεκτεθέντων, τελικά επανερχόμαστε στην από το 1975 χρονολογούμενη σταθερή θέση μας ότι, στην ουσία, το μοναδικό  θέμα προς δικαστική επίλυση από το ΔΔΧ – συναινούσης, βέβαια και της Τουρκίας με Συνυποσχετικό-είναι εκείνο της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Και επειδή, όμως, σήμερα έχουν προστεθεί και άλλες σημαντικές παράμετροι όπως ο θεσμός της ΑΟΖ, η υπογραφή στις 2 Ιαν. 2020 του  αγωγού φυσικού αερίου </strong><strong>East</strong><strong>Med</strong><strong>από Ελλάδα-Κύπρο-Ισραήλ, το Μνημόνιο Συνεργασίας (</strong><strong>MOU</strong><strong>) της Τουρκίας για την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Λιβύη, οι προκλητικές παραβιάσεις των διεθνών κανόνων από την Τουρκίας κλπ, θα μπορούσαμε να ολοκληρώσουμε την έκφραση της νομικής διαφοράς ως « την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στο Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο».</strong></p> <p><strong>Ωστόσο, η δικαίωση  των ελληνικών θέσεων νομοτελειακά θα  εξαρτηθεί από συγκεκριμένους όρους τους  οποίους, σήμερα,   δεν πληροί  η Ελλάδα, αφού δεν έχει ακόμη ορίσει τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας, την αφετηρία, δηλαδή, της διαπραγματευτικής της γραμμής, όπως έχει κάνει στο Ιόνιο με την Ιταλία ήδη από την δεκαετία του 1970. Το πρόβλημα οξύνεται έτι περισσότερο από την έλλειψη εκ μέρους μας της οριοθέτησης της ΑΟΖ ως θαλάσσιας έκτασης, εντός της οποίας ένα κράτος έχει δικαίωμα έρευνας και εκμετάλλευσης των θαλασσίων πόρων. Επί πλέον  και η Ιταλία έχει δείξει απροθυμία να προχωρήσει και σε οριοθέτηση  της ΑΟΖ με την Ελλάδα, επικαλούμενη ότι η Χώρα μας καθυστερεί με την ολοκλήρωση της Συμφωνίας με την Αλβανία για τα θαλάσσια σύνορα. (Είναι γνωστό ότι τα Τίρανα έχουν κατ΄επανάληψη υπαναχωρήσει πιεζόμενα από την Τουρκία). </strong></p> <p><strong>Τέλος, το δικαιοδοτικό παρελθόν του ΔΔΧ επί ελληνο -  τουρκικής διαφοράς δεν είναι καθόλου ευοίωνο. Το 1976, όταν η Τουρκία επιχειρούσε γεωλογικές έρευνες στην περιοχή της υφαλοκρηπίδας της Ελλάδος, το ΔΔΧ , στις 11 Σεπτ. 1976,  απέρριψε Αίτημά μας για « Προσωρινά Μέτρα» με το αιτιολογικό ότι δεν υπέστημεν ανεπανόρθωτη βλάβη, όπως ισχυριζόμαστε, αλλά, σε περίπτωση ζημίας, αποφάνθηκε ότι διατηρούμε το δικαίωμα επανόρθωσης (!!). Στη συνέχεια με την από 18 Δεκ. 1978 Απόφασή του, κηρύχθηκε αναρμόδιο να κρίνει την διαφορά επί της ουσίας.</strong></p> <p>  </p> <p>                          </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p><strong>.</strong></p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="margin-left:-1cm;"> </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Thu, 03/05/2020 - 08:05</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2020-03/123.jpg?itok=CK1K2MpY" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=423&amp;2=comment&amp;3=comment" token="c4097c4a"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Thu, 05 Mar 2020 13:05:25 +0000 desmosekdoseis 423 at http://eaas.gr  ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ, ΩΣ  ΕΝΔΟΣΙΜΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ http://eaas.gr/news/gennaiodoria-os-endosimo-tes-agapes <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden"> ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ, ΩΣ  ΕΝΔΟΣΙΜΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p><strong><em>                              ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ, ΩΣ  ΕΝΔΟΣΙΜΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ</em></strong></p> <p><strong><em>                                                                  Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><strong><em>Γενναίο</em></strong><em>ς είναι εκείνος που αρμόζει στη  γενεά του! Αυτός που κατάγεται από <strong>ευγενές γένος</strong>  και δεν αποκλίνει από αυτό. Ο <strong>ευγενής</strong>ως προς το ήθος του και την καταγωγή του. Ο μεγαλόφρων, ο υψηλόφρων. <strong>Γενναιοδωρία</strong>είναι η προθυμία να προσφέρει κάποιος <strong>απλόχερα</strong>(χωρίς τσιγκουνιά) στους <strong>άλλους  βοήθεια κάθε είδους</strong>, αλλά και <strong>συναισθήματα,</strong>ακόμη και την <strong>ψυχή του</strong>, οπότε αναβαθμίζεται σε <strong>μεγαλοψυχία. Γενναιοδωρία </strong>είναι πλουραλιστική αρετή σε περιεχόμενο αλλά και σε ονόματα, όπως όλες οι αρετές άλλωστε. Ανάλογα με ποια αρετή συνδυάζεται παίρνει και διαφοροποιημένη ονομασία.  Έτσι έχουμε <strong>γενναιόφρονες, γενναιόψυχους, γενναιόκαρδους</strong>κοκ. <strong>Η γενναιοδωρία  είναι η δύναμη (αρετή) της  προσφοράς στον διπλανό μας. Αξίζει να εμβαθύνουμε, περισσότερο , στην ουσία της. </strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Εισαγωγή</em></strong></p> <p><em>Ο άνθρωπος, από τη φύση του,</em><em>αναζητεί ένα πλήθος αγαθών, καθώς τον ωθεί η  <strong>δύναμη της ζωής</strong>. Από κάθε αναζήτηση αγαθού αναδύεται μία <strong>ανάγκη.</strong>Τις ανάγκες, πολύ γενικά, τις  έχουν κατατάσσονται (</em><em>Maslow</em><em>) σε κατηγορίες: <strong>Βιολογικές</strong>,<strong>ασφάλειας,</strong><strong>συνύπαρξης</strong>, <strong>εκτίμησης</strong>, <strong>αυτοπραγμάτωσης</strong>… Από  τις <strong>ανάγκες αναδύονται οι αξίες</strong>και οι αντίστοιχες <strong>αρετές,</strong>ήτοι η δυνάμεις πραγμάτωσής τους. </em></p> <p><em> Κύριο όργανο ανάπτυξης όλων των αρετών είναι ο<strong>ανθρώπινος εγκέφαλος</strong>, με τα δισεκατομμύρια νευρώνες και τις πολλαπλές συνάψεις τους, ανάλογα με τη βιολογική κληρονομικότητα αλλά και την παιδευτική ανάπτυξη. Με τον  εγκέφαλό του ο άνθρωπος  <strong>σκέπτεται, συναισθάνεται </strong>και <strong>πράττει , </strong>ήτοι  προσπαθεί  να κατακτήσει τις βασικές ρυθμιστικές αξίες της ζωής : την <strong>αλήθεια, το κάλλος και το αγαθό</strong>.</em></p> <p><em> Είναι φυσιολογικό να ενδιαφέρεται ο άνθρωπος για τη θέση του μέσα στην πραγματικότητα, να απολαμβάνει το κάλλος ως ηδονή και να νιώθει πληρότητα από το αγαθό. Το <strong>εγώ του</strong>( θεωρούμενο ως συμφέρον) παρωθεί  τόσο τα ένστικτα όσο και τη λογική του  σε κάθε δραστηριότητα  της ζωής του. Αυτό είναι αποδεκτό μέχρις ενός σημείου, γιατί σύντομα διαπιστώνει, ότι είναι αδύνατο να καλύψει,</em><em>χωρίς τη συνεργασία του  με τον συνάνθρωπό του, τις ανάγκες  και τα προβλήματα της ζωής. Το πολυτιμότερο αγαθό είναι ο <strong>άνθρωπος. </strong>Μπορεί, όμως,  να καταστεί και ο χειρότερος <strong>εχθρός του</strong>, οπότε αναδύεται μίσος και έχθρα που προκαλούν αποπνικτική ατμόσφαιρα και η ζωή του γίνεται αφόρητη. <strong>Στη κρίσιμη αυτή  φάσης της  συνάντησης ενός ανθρώπου με το συνάνθρωπό του οι ήπιες  αρετές παίζουν σπουδαίο ρόλο.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Γενναιοδωρία και αλληλεγγύη μεταξύ δικαιοσύνης και αγάπης</em></strong></p> <p><strong><em>Δικαιοσύνη</em></strong><em>είναι να αποδώσουμε στον καθένα <strong>αυτό που του ανήκει</strong>, ενώ  το να προσφέρουμε <strong>ό,τι μας ανήκει στον άλλον είναι γενναιοδωρία</strong>.</em><em>Η δικαιοσύνη είναι πιο αναγκαία και  σημαντική, ενώ η γενναιοδωρία  θεωρείται πλησμονή, αλλά και <strong>περίσσευμα ψυχής</strong>! Είναι δύο αρετές διαφορετικής τάξεως. Πρώτα δίκαιοι και μετά γενναιόδωροι! Ενίοτε το αντίθετο: πρώτα γενναιόδωροι και μετά δίκαιοι! <strong>Οπωσδήποτε, όμως, και οι δύο παίζουν σπουδαίο ρόλο στις ανθρώπινες σχέσεις. </strong>Η <strong>δικαιοσύνη</strong>, ακόμη και ως <strong>επιείκεια,</strong>είναι πιο εγκεφαλική, διανοητική και πιο κοντά στη λογική . Η γ<strong>ενναιοδωρία</strong>είναι πιο υποκειμενική,  συναισθηματική και αυθόρμητη. Πιο κοντά στην ιδιοσυγκρασία. <strong>Δικαιοσύνη πράττουμε σύμφωνα με το νόμο</strong>. Γενναιοδωρία πράττουμε <strong>πέρα από κάθε  ανθρώπινο</strong></em><strong><em>νόμο</em></strong><em>, ήτοι σύμφωνα με την ανάγκη της <strong>αγάπης </strong>και <strong>ηθικής, </strong>ίσως και της αλληλεγγύης.</em></p> <p><em>                  Η <strong>αλληλεγγύη </strong>είναι μια<strong>ψυχική κατάσταση και, </strong>υπό προϋποθέσεις<strong>, αξία</strong>. Αλληλέγγυος είναι κάποιος που ανήκει σε ένα σύνολο και συνεκτικό , στο οποίο  τα μέρη συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους. Νιώθουν κοινά  συμφέροντα, ακόμη και κοινή μοίρα. Είναι ένα <strong>αίσθημα αλληλεξάρτησης</strong>, συνήθως  ευγενές  που συνιστά αξία, αλλά <strong>δεν μπορεί να θεωρηθεί σε κάθε περίπτωση ως  αρετή</strong>. Καθόσον έχει λεπτότατη υφή και εύκολα μεταπίπτει σε <strong>απομόνωση και μίσος</strong>εναντίον άλλων συναφών ομάδων. </em></p> <p><em>Η ψυχή μας, συνήθως, είναι γεμάτη από τον εαυτό μας, γι’ αυτό η <strong>γενναιοδωρία τις περισσότερες φορές λάμπει με την απουσία της</strong>! Ο εγωισμός μας είναι συνήθως  <strong>κυρίαρχος</strong>και η γενναιοδωρία είναι <strong>ανίσχυρη,</strong>γι’ αυτό και είναι <strong>σπάνια και σπουδαία</strong>.  Φυσικά η <strong>γενναιοδωρία δεν είναι  αγάπη</strong>, αλλά <strong>αγάπη </strong>αληθινή χωρίς γενναιοδωρία δεν υπάρ<strong>χει</strong>. Μπορούμε να δίνουμε χωρίς να αγαπάμε, αλλά δεν είναι δυνατόν να αγαπάμε χωρίς να δίνουμε!  <strong>Η αληθινή αγάπη </strong>ουσιαστικά καλύπτει ή προϋποθέτει<strong>ΟΛΕΣ </strong>σχεδόν <strong>τις αρετές,</strong>  καθόσον είναι η <strong>άριστη ισορροπία</strong>που αναδύεται από την σε μέτρο ανάπτυξη όλων των αρετών. </em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός</em></strong></p> <p><em>Όταν επικρατεί το  ευρύτερο <strong>γενικό καλό</strong>αναδύεται η <strong>αντικειμενική αλληλεγγύη,</strong>ενώ η <strong>υποκειμενική αλληλεγγύη</strong>εξαρτάται από τα <strong>προσωπικά ή κλειστά ομαδικά  συμφέροντα</strong>.  Όταν υποστηρίζεται το κλειστό, συνδικαλιστικό, τουτέστιν εγωιστικό όφελος η <strong>αλληλεγγύη ως αρετή  εκφυλίζεται</strong>. Γιατί ουσιαστικά κυριαρχεί η <strong>επιδίωξη ίδιου ατομικού συμφέροντος</strong>, που δεν συνιστά  αξία. Ήτοι, υπερασπίζομαι μια κλειστή  κοινότητα σημαίνει ότι υπερασπίζομαι τον εαυτό μου. <strong>Η αλληλεγγύη, ως αρετή,  είναι κάτι παραπάνω από μια συμφεροντολογική αλληλεγγύη</strong>. Όταν λέμε δίκαιος, ανδρείος, διαλλακτικός ή γενναιόδωρος καταλαβαίνουμε ότι υπηρετούν μια <strong>γενικότερη αξία</strong>. Όταν λέμε <strong>αλληλέγγυος, </strong>όμως<strong>, </strong>αμέσως διερωτόμαστε   σ<strong>ε ποιον είναι αλληλέγγυος</strong>! Δεν είναι ενάρετος όποιος είναι αλληλέγγυος σε εγκληματία ή παραβάτη, γιατί τότε καθίσταται και εκείνος παραβάτης.  Μια κοινότητα συμφερόντων δεν αποπνέει, ποτέ,  <strong>δικαιοσύνη, ηθική </strong> και <strong>ανθρωπιά.</strong></em></p> <p><em>Ίσως στο σημείο αυτό να διερωτηθεί κάποιος: Η Πατρίδα είναι κλειστή κοινότητα; Ασφαλώς ΟΧΙ. Η Πατρίδα συνιστά <strong>Συλλογική Οντότητα</strong>και μάλιστα , ως <strong>Πρόσωπο</strong>, χαρακτηρίζεται από <strong>ιερότητα </strong>και <strong>αγιότητα, όπως φυσικά και κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.</strong>. Συνιστά ανοιχτή Κοινότητα στο Παγκόσμιο σκηνικό και κυρίως στην Ιστορία. Εξασφαλίζει τα κοινά αγαθά του συνόλου των πολιτών. Γι΄αυτό  η <strong>γνήσια φιλοπατρία συνιστά ενάρετη αλληλεγγύη.</strong> </em></p> <p><strong><em>Η αλληλεγγύη  </em></strong><em>μπορεί να ενεργοποιήσει<strong>τη γενναιοδωρία και αυτό είναι το πιο σημαντικό. </strong>Γιατί τη σειρά της η<strong>γενναιοδωρία  </strong>μπορεί να υπερκαλύψει και<strong>τη δικαιοσύνη </strong>ακόμη<strong>, </strong>με την προϋπόθεση  <strong>να υπάρξει υπέρβαση  του προσωπικού συμφέροντος</strong>, όπως και εκείνου της <strong>κλειστής ομάδας. </strong></em></p> <p><em>Η<strong>γενναιοδωρία δεν είναι αγάπη</strong>.</em><em>Πάντα προτιμούμε την αγάπη, γιατί τότε περισσεύει η γενναιοδωρία. Αυτοί που αγαπιούνται πραγματικά δεν έχουν τίποτε να μοιραστούν, καθόσον όλα είναι κοινά ( γι’ αυτό, θαρρούμε, ότι  ο νόμος  απαγορεύει τις δωρεές ανάμεσα στους συζύγους)! Αλλά δ<strong>εν αγαπάμε, ποτέ, κατά παραγγελία</strong>, ενώ την <strong>γενναιοδωρία </strong>μπορεί</em><strong><em>να την αποφασίσει</em></strong><em>η <strong>βούληση</strong>. </em></p> <p><em>Η αγάπη</em><em>συνιστά <strong>πλήρωση, </strong>γι’ αυτό μπορεί να υπάρξει <strong>δίχως εγωισμό</strong>. Το υπέροχο συναίσθημα της αγάπης  το μαθαίνουμε  μαζί με το γάλα που θηλάσαμε. «Δίχως αγάπη δεν είμαστε τίποτα»!  Το βασικό χαρακτηριστικό της αγάπης   είναι ότι  την <strong>νιώθουμε  από την.. έλλειψή της! Τότε αντιλαμβανόμαστε το τι σημαίνει να μην έχουμε αγάπη. </strong>Τότε ψάχνουμε να βρούμε τις δυνάμεις αποκατάστασης της ισορροπίας, που ονομάζουμε <strong>αρετές.</strong> Κοντολογίς, <strong>χρειαζόμαστε, πάντα τη γενναιοδωρία, επειδή η αληθινή αγάπη εκλείπει!</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Αποτιμήσεις</em></strong></p> <p><em>Είναι απόλυτα φυσικό ο καθένας μας να αγαπά τον εαυτό του και να τον φροντίζει. <strong>Αυτό είναι το πρώτο μέλημα της ζωής</strong>.  Ο άνθρωπος αναζητεί πάντα στη ζωή του αυτό που είναι γι’ αυτόν <strong>χρήσιμο</strong>, <strong>ευχάριστο και ωφέλιμο</strong>. Φυσικά επιδιώκει την ηδονή. Δεν σημαίνει, όμως, ότι κάθε ηδονή συνιστά και αξία. Ούτε μόνη της μια <strong>επιθυμία</strong>καθίσταται γ<strong>ενναιοδωρία</strong>, γιατί  απαιτείται και η σύμπραξη <strong>αποφασιστικότητας,</strong>της <strong>λογική</strong>ς  και  του<strong>ψυχικού σθένος(</strong>θάρρους). Χωρίς αυτά  <strong>δεν  </strong>αναδύεται η  <strong>πρόθεση για συνάντηση και σχέση με τον άλλον</strong>.</em></p> <p><strong><em>Τίποτε δεν αξίζει για τον άνθρωπο περισσότερο από τον συνάνθρωπο</em></strong><em>. Η  <strong>γενναιοδωρία είναι το λεπτότατο εκείνο  σημείο, στο οποίο το όφελος του πράττοντος συναντά το όφελος του άλλου</strong>.</em></p> <p><em>Όταν η επιθυμία γίνεται <strong>γενναιόδωρη</strong>καταπολεμούμε πιο εύκολα το μίσος, το θυμό, την περιφρόνηση ή και τον φθόνο ακόμη, <strong>που προκαλούν θλίψη.</strong>  « Το μίσος πρέπει να ηττηθεί από την αγάπη», λέει ο Σπινόζα. Θα λέγαμε  θλίψη και   χαρά μαζί. Μια επιθυμία να τείνουμε προς αυτό το <strong>μοίρασμα χαράς και  της αγάπης ακόμη</strong>.  Αυτήν την <strong>προσπάθεια προς την αγάπη</strong>εκφράζει ακριβώς η γενναιοδωρία<strong>. Απαιτείται ψυχική δύναμη, γι’ αυτό είναι η αρετή που μας οδηγεί στην αγάπη</strong>. Τότε και η δικαιοσύνη περισσεύει και πολλές άλλες αρετές υπερκαλύπτονται. </em></p> <p><em>Οι <strong>αξίες </strong>δεν κρίνονται από το αιτία προέλευσής τους που πιθανόν να  είναι από φιλοζωική και εγωιστική, θα λέγαμε, ανάγκη. <strong>Αλλά μεγαλύτερη σημασία έχουν οι αρετές που πραγματώνουν  τις αξίες μας.</strong>Ήτοι, οι <strong>δυνάμεις που ανυψώνουν τον άνθρωπο σε</strong><strong>ξεχωριστό είδος</strong>. Η γενναιοδωρία μάς  εξυψώνει απέναντι στους άλλους, γιατί ο εαυτός μας απελευθερώνεται από τα ζωώδη ένστικτα εκδίκησης και μίσους. Ο <strong>γενναιόδωρος</strong>δεν είναι ποτέ <strong>χαμερπή</strong>ς, <strong>μικρόψυχος</strong>,  <strong>μικροπρεπής</strong>…</em></p> <p><em> <strong>Ήτοι η  γενναιοδωρία μάς απελευθερώνει   από τόσα δεινά και ελαττώματα.</strong></em></p> <p><em> Μία απόλυτα μόνη της αρετή δεν υπάρχει, γιατί δεν είναι εφαρμόσιμη. Μόνον σε συνδυασμό με άλλες αρετές  παίρνει σάρκα και οστά. Η γενναιοδωρία αναδύεται  από τη συνύπαρξη των ελληνικών αρετών της <strong>μεγαλοψυχίας (</strong>μεγαλείο ψυχής) και <strong>φιλοδωρίας.</strong>Ως <strong>ψυχική αρετή</strong>αναβαθμίζεται σε <strong>προσφορά του εαυτού</strong>( πχ.  Στρατιώτη μαχητή), οπότε ονομάζεται <strong>αρετή της αυτοθυσίας</strong>.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος</em></strong></p> <p><em>Ο γ<strong>ενναιόδωρος</strong>νιώθει αυθεντικά <strong>ελεύθερος</strong>και αυτό είναι και το πραγματικό <strong>μεγαλείο της ζωής</strong>του. Η <strong>γενναιοδωρία</strong>(γενναιοφροσύνη) είναι μια<strong>δύναμη προσφοράς</strong>προς τον άλλον με ταυτόχρονη αναβάθμιση του εαυτού μας και γι’ αυτό συνιστά αρετή  και αξίζει γιατί είναι ένα πρώτο βήμα προσέγγισης με τον συνάνθρωπό μας. Είναι, ακριβώς, <strong>το κατώφλι εισόδου σε κατάσταση αγάπης</strong>.</em></p> <p><em>Η <strong>γενναιοδωρία αναδύεται από ανάγκη εκεί όπου η αγάπη λείπει</strong>. Πρέπει τουλάχιστον να πιστεύουμε την αγάπη ως αξία. Η <strong>γενναιοφροσύνη </strong>είναι δυνατόν να δημιουργήσει κατάλληλες συνθήκες   εγγύτητας μεταξύ των ανθρώπων, πολύ κοντά στη συμπόνια. Έχει το πλεονέκτημα ότι εξαρτάται μόνον από εμάς, ήτοι είναι ελεύθερη από ένστικτα και εμμονές. Ο τελικός σκοπός είναι η αγάπη, που υπερακοντίζει κάθε αρετή. </em></p> <p><em>Η γενναιοδωρία είναι, σαφέστατα, καλύτερη από τον εγωισμό, όπως και η <strong>ηθική </strong>είναι πολύ καλύτερη από την <strong>απάθεια</strong>. Ασφαλώς, δεν είναι η ίδια η αγάπη, αλλά εκείνο που μας οδηγεί  στην αγάπη. Είναι το <strong>ενδόσιμο</strong>, ό,τι, δηλαδή,  μας κάνει να σκεφτούμε και να πράξουμε κάτι.  <strong>Είναι το  προοίμιο της αυθεντικής ανθρώπινης  ζωής</strong>. Ένα είδος <strong>υπέροχου, ποιοτικού και ποιητικού Κάλλους,</strong>που σπάζει  τους παγετώνες του μίσους, της έχθρας  και της αντιπαλότητας και φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. </em></p> <p><em>Η αγάπη συνιστά το <strong>οξυγόνο της ζωής μας</strong> και η <strong>γενναιοφροσύνη</strong>μας φέρνει κοντά της, γι’ αυτό είναι κρισιμότατη.  Ποτέ μόνη της δεν μπορεί να έχει ουσιαστικά αποτελέσματα, καθόσον εύκολα μπορεί να εκληφθεί ως <strong>περιφρόνηση και απόρριψη</strong>. Απαιτείται ο συνδυασμός της και με άλλες αρετές. Μαζί με  το <strong>θάρρος αναβαθμίζεται σε ηρωισμό</strong>. Με τη <strong>δικαιοσύνη</strong>γίνεται <strong>επιείκεια.</strong>Με τη <strong>συμπόνια </strong>προάγεται σε <strong>ευμένεια</strong>και  με τη μεγαλοθυμία σε <strong>διαλλακτικότητα.</strong></em></p> <p><em>Τελικά μπορεί να αναγνωσθεί<strong>ως πραότητα, γλυκύτητα και θηλύτητα</strong>! </em></p> <p><em>Κοντολογίς να ονομασθεί <strong>ανθρωπινότητα, ανθρωπιά και γιατί όχι καλοσύνη!</strong></em></p> <p><strong><em>  Ό,τι δηλαδή μας λείπει σήμερα.</em></strong></p> <p>                                                                                           <em>Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p><em>                                                                                           Φεβρουάριος 2020</em></p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Mon, 02/24/2020 - 02:51</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2020-02/1261.jpg?itok=7Q2YM02m" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=409&amp;2=comment&amp;3=comment" token="dab7aa96"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Mon, 24 Feb 2020 07:51:42 +0000 desmosekdoseis 409 at http://eaas.gr The website encountered an unexpected error. Please try again later.