ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ http://eaas.gr/index.php/category/demosieymata en Η ΕΥΡΥΘΜΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ  ΑΘΗΝΑ http://eaas.gr/index.php/news/e-eyrythme-leitoyrgia-ton-demokratikon-thesmon-sten-archaia-athena <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">Η ΕΥΡΥΘΜΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ  ΑΘΗΝΑ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p align="center"><strong>Η ΕΥΡΥΘΜΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ  ΑΘΗΝΑ, ΩΣ ΠΑΡΑΓΩΝ  ΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ. </strong></p> <p align="center"><strong>«Εν σοι, νυν, Καλλίμαχε, εστί…»</strong></p> <p>                 Του<strong>Ευαγγέλου Γ. Γριβάκου, </strong>Αντιστρατήγου ε.α- Νομικού<strong>.</strong></p> <p>Tην φράση :<strong>«εν σοι, νυν, Καλλίμαχε, εστί…», (από εσένα, τώρα, Καλλίμαχε, εξαρτάται…),</strong>απηύθυνε οΣτρατηγός <strong>Μιλτιάδης,</strong>πριν την μάχη του Μαραθώνα, προς τον Πολέμαρχο<strong>Καλλίμαχο </strong>όταν επισήμως και με τρόπο δημοκρατικό τον επισκέφθηκε στην γενέτειρά του, τις Αφίδνες Αττικής,  προκειμένου να τον πείσει όπως δώσει θετική ( την ενδέκατη) ψήφο προς το διχασμένο <strong>«Συμβούλιο των Στρατηγών»,</strong>ώστε να σχηματισθεί η απαιτούμενη πλειοψηφία για την λήψη απόφασης προς άμεση διεξαγωγή της μάχης των Αθηναίων κατά των Περσών στο πεδίο του Μαραθώνα και αποφυγή εγκατάλειψης του αγώνα, όπως πρότειναν τα μισά μέλη του  Συμβουλίου,  με την δικαιολογία ότι αυτός  θα ήταν μάταιος και οδυνηρός εναντίον της τότε πανίσχυρης περσικής αυτοκρατορίας.</p> <img alt="Πνύκα " data-entity-type="file" data-entity-uuid="66c6a728-9737-4142-a1b8-8909608174a2" src="/sites/default/files/inline-images/Pnyx-berg2.png" class="align-center" /><p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image001.jpg" />                       Πνύκα : Χώρος συνεδριάσεων της Εκκλησίας του Δήμου</p> <p>Κατά την εποχή της μάχης του Μαραθώνα, το 490 π.Χ., το δημοκρατικό  πολίτευμα των Αθηνών που κατάρτισε oΣόλων, είχε, ήδη από το 508π.Χ.,καταστεί περισσότερο    φιλελεύθερο λόγω  των μεταρρυθμίσεων του πολιτικού και νομοθέτη<strong>Κλεισθένη του Αλκμεωνίδου, του   Αθηναίου</strong>, μετά το τέλος της τυραννίδας των Πεισιστρατίδων.</p> <p>Η πρώτη μεταρρύθμιση  του Κλεισθένη ήταν ο  διαχωρισμός των Αθηναίων σεδέκα φυλές με αποτέλεσμα οι πολίτες να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ομοίως και  η αναγνώριση αυξημένων αρμοδιοτήτων στην <strong>Εκκλησία του Δήμου,</strong>ώστε  τα μέλη της να έχουν  ευρύτερες δυνατότητες  συζήτησης και σχολιασμού των  νόμων και ενάσκησης του  δικαιώματος επικύρωσης ή ακύρωσης των αποφάσεων της  θανατικής ποινής του  Αρείου Πάγου.</p> <p>Επί Κλεισθένους τα μέλη της Βουλής από 400 που είχε ορίσει ο Σόλων αυξήθηκαν σε <strong>500</strong>, (50 από κάθε φυλή), εκλεγόμενα δια κλήρου και  για ένα χρόνο. Κύρια αρμοδιότητα της Βουλής ήταν η κατάρτιση των προβουλευμάτων (νομοσχεδίων) που επρόκειτο να ψηφισθούν από την Εκκλησία του Δήμου. </p> <p>Την εκτελεστική εξουσία ασκούσαν <strong>οι εννέα Άρχοντες,</strong>εκλεγόμενοιαπό την  Εκκλησία του Δήμου και  ήταν : Ο Επώνυμος Άρχων, ο Άρχων Βασιλεύς,ο Πολέμαρχος,και οι έξι Θεσμοθέτες. Ειδικότερα ο <strong>Πολέμαρχος,</strong>ως γενικός  διοικητής του στρατού, ήταν επικεφαλής του Συμβουλίου των Στρατηγών και αρμόδιος, επί ένα έτος, για τα πολεμικά και στρατιωτικά ζητήματα της Πόλεως καθώς και για τον έλεγχο και την εκδίκαση των υποθέσεων των ξένων και των μετοίκων.   </p> <img alt="alkiv" data-entity-type="file" data-entity-uuid="7da46ac6-b5be-48f2-b0c4-4172f5d08863" src="/sites/default/files/inline-images/alcibiades_large.jpeg" class="align-center" /><table cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"><tbody><tr><td> <p>            Προτομή Αλκιβιάδη</p> </td> </tr></tbody></table><p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image002.jpg" />Η οργάνωση του στρατού  συνίστατο σε δέκα μεγάλες Μονάδες, αντίστοιχες των δέκα φυλών. Στην κορυφή της στρατιωτικής Ιεραρχίας ήταν οι  <strong>δέκα Στρατηγοί</strong>,εκλεγόμενοι ένας από κάθε φυλή και για ένα έτος, αλλά ο χρονικός αυτός περιορισμός καταργήθηκε μετά το 440π.Χ. Ακολουθούσαν οι δέκα Ταξίαρχοι, οι δέκα Φύλαρχοι, οι δύο Ίππαρχοι και ο Ταμίας των στρατιωτικών.Σε περιπτώσεις εθνικών κινδύνων και μετά από <strong>Απόφαση της Εκκλησίας του Δήμου</strong>,  επιλέγονταν ένας Στρατηγός – που λάμβανε την επωνυμία <strong>«Στρατηγός Αυτοκράτωρ»</strong>-  στον οποίον παρέχονταν αυξημένες, σχεδόν δικτατορικές, εξουσίες, αλλά μόνο για όσο χρονικό διάστημα απαιτείτο προς αντιμετώπιση της  έκρυθμης κατάστασης. Σημειωτέον ότι για την διεξαγωγή της μάχης του Μαραθώνα κανένας Στρατηγός, <strong>ούτε οίδιος ο Μιλτιάδης</strong>, δεν περιεβλήθη με τις εξουσίες του «Στρατηγού Αυτοκράτορα».</p> <p> </p> <p>Μετά την καταστολή της εξέγερσης των Ιώνων της Μ.Ασίας το 395 π.Χ.,  ο Πέρσης βασιλεύς  <a href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%82_%CE%91%27_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82" title="Δαρείος Α' της Περσίας"><strong>Δαρείος</strong></a>, σκοπεύοντας  να εκδικηθεί την Αθήνα και την  Ερέτρια που είχαν βοηθήσει τους  Ίωνες στην προηγηθείσα επανάστασή τους, την Άνοιξη του  492 π.Χ.  έστειλε στην Ελλάδα ισχυρές δυνάμεις, υπό τον γαμπρό του στρατηγό Μαρδόνιο. Το θέρος του ιδίου έτους,  ο περσικός στόλος, παραπλέοντας τον Άθω, έπεσε σε μεγάλη θαλασσοταραχή και υπέστη τεράστια πανωλεθρία εξαιτίας  της οποίας αναγκάστηκε να διακόψει την εκστρατεία και να επιστρέψει στην Περσία.</p> <p>Ο Δαρείος δεν απογοητεύθηκε από την  έκβαση εκείνης της εκστρατείας. Αντίθετα, την Άνοιξη του 490 π.Χ, συγκέντρωσε στο Αλήιον πεδίον της Κιλικίας ένα κολοσσιαίο αριθμό στρατευμάτων για την συγκρότηση νέας  ναυτικής αρμάδας, ικανής να εκτελέσει τα σχέδιά  του.  Σύμβουλοί του ήταν ο  <strong> Ιππίας</strong>, γιος του Πεισίστρατου, άλλοτε τύραννος των Αθηνών εκδιωχθείς από το 510π.Χ. και τώρα πρόσφυγας στην περσική αυλή και ο  εξόριστος βασιλιάς της Σπάρτης  <strong>Δημάρατος</strong>.Κατά τον Ηρόδοτο , ο στόλος των Περσών, με πληρώματα φοινικικά, ιωνικά και αιολικά, αριθμούσε 600 πλοία έμφορτα με καλά εκπαιδευμένο στρατό   ανερχόμενο, σύμφωνα με τους ιστορικούς, σε 44.000-55.000 άνδρες πεζούς (Πέρσες, Σάκες, Μήδους, Λυδούς, Κάρες, Λυκίους, Κίλικες, Αιγυπτίους, Ασσυρίους, Αιθίοπες κλπ), υποστηριζόμενους από  1.000 ιππείς. Αρχηγοί της εκστρατείας ορίσθηκαν  ο Μήδος ναύαρχος Δάτις και ο Πέρσης στρατηγός Αρταφέρνης, γιος του σατράπη των Σάρδεων. Αποστολή του   Ιππία ήταν η συνένωση των Περσών  με τους ολιγαρχικούς  κάτοικους  της περιοχής του Μαραθώνα προς διευκόλυνση  καταλήψεως  της Αθήνας.</p> <p>Η πρωτοφανής σε πολεμική ισχύ   αρμάδα, με όραμα την τιμωρία  όσων Ελλήνων  είχαν αρνηθεί να δώσουν «γη και ύδωρ» -  κυρίως  Ερετριέων και   Αθηναίων - ξεκίνησε από  τα μικρασιατικά παράλια και αρχικά  κατέλαβε τα νησιά  Νάξο, Μύκονο, Τήνο, Άνδρο, Κάρυστο, πλην Δήλου που θεωρείτο ιερό νησί. Στη συνέχεια ήλθε η σειρά της <strong>Ερέτριας</strong>,  η οποία αντιστάθηκε  επί έξι ημέρες και  παραδόθηκε όταν οι Εύφορβος ο Αλκιμάχου και Φίλαγρος ο Κυνέου, με πεμπτοφαλαγγισμό (άνοιγμα  πυλών) επέτρεψαν στους Πέρσες να εισβάλλουν στην πόλη η οποία δηώθηκε ολοκληρωτικά.</p> <p>Μετά την άλωση της Ερέτριας ο περσικός στόλος έφθασε στις ακτές  της πεδιάδας του Μαραθώνα όπου ο στρατός αποβιβάσθηκε και  αναπτύχθηκε στην   ανατολική πλευρά της.  Ο οπλισμός του Πεζικού ήταν κατώτερος του αθηναϊκού και ακατάλληλος για αγώνα εκ του συστάδην. Το  μειονέκτημα αυτό  αντιμετωπίζονταν με τα «εκήβολα όπλα», δηλαδή τα τόξα, που είχαν  «βεληνεκές» περίπου 150 μέτρων και χρησιμοποιούνταν  με πυκνότητα και ταχυβολία, δυνάμενα  να προκαλέσουν εκ του μακρόθεν απώλειες και αποδιοργάνωση του  αντιπάλου.</p> <p>Από πλευράς Αθηναίων, ένα μήνα προ της μάχης του Μαραθώνα και μέσα στις νόμιμες ημερομηνίες είχαν ολοκληρώσει τις αρχαιρεσίες τους για την εκλογή των Ενιαυσίων Αρχόντων από τις οποίες προέκυψε η ανάδειξη του  Φάνιππου ως «Επωνύμου Άρχοντος» και του <strong>Καλλίμαχου του Αφιδναίου ως «Πολέμαρχου». </strong>Μεταξύ των δέκα Στρατηγών , εκτός από τον<strong>Μιλτιάδη</strong>και τον <strong>Αριστείδη,</strong>εξελέγησαν ο Στησίλαος του Θρασύλου και ο Θεμιστοκλής του Νεοκλή. Επίσης με κλήρο<strong>, όπως όριζαν οι νόμοι</strong>, ορίσθηκε και η σειρά της Πρυτανείας των Φυλών με πρώτη την Αιαντίδα. Παράλληλα οι στρατηγοί απέστειλαν στην Σπάρτη τον ημεροδρόμο <strong>Φειδιππίδη</strong>με αίτημα την  παροχή στρατιωτικής βοήθειας.</p> <p> Με το άγγελμα της αποβάσεως των Περσών στον Μαραθώνα, <strong>10.000</strong>βαριά οπλισμένοι Αθηναίοι- χίλιοι από κάθε φυλή- ακολουθούμενοι από σχεδόν ισάριθμους  υπηρέτες, τους «ψιλούς», ξεκίνησαν από την πόλη και, μέσω των διαβάσεων του Πεντελικού, έφθασαν, τη επόμενη ημέρα της περσικής απόβασης<strong>,</strong> στην πεδιάδα του Μαραθώνα  και στρατοπέδευσαν στα βορειοδυτικά αυτής, κοντά στο τέμενος του Ηρακλή. Σε αντίθεση με τους Πέρσες, δεν αναπτύχθηκαν αμέσως  επί του πεδίου της μάχης αλλά οχυρώθηκαν στο ξύλινο περιτείχισμα  που κατασκεύασαν, αναμένοντας περαιτέρω αποφάσεις της ηγεσία τους. Η πανοπλία του Αθηναίου οπλίτη περιελάμβανε την μεταλλική ασπίδα, το χάλκινο κράνος, τον θώρακα, το μακρύ ξύλινο δόρυ με  σιδερένιες άκρες και το κοντό αμφίστομο ξίφος .</p> <p> Δύο ή τρεις ημέρες  μετά την άφιξη των Αθηναίων στον Μαραθώνα, οι ημεροσκόποι της Πάρνηθας ανέφεραν ότι από την πλευρά της Δεκέλειας  φάνηκαν να σπεύδουν  προς ενίσχυσή τους <strong>1.000 Πλαταιείς, </strong>με επικεφαλής τον αρχηγό τους <strong>Αείμνηστο</strong>και την πέμπτη ημέρα ο Φειδιππίδης έφερε την απάντηση των Σπαρτιατών ότι αδυνατούσαν να συνδράμουν διότι τα θρησκευτικά τους έθιμα απαγόρευαν την εκστρατεία   προ της πανσελήνου (η σελήνη την ημέρα  της αναφοράς ήταν 9 ημερών). Μια άλλη αιτία της αποχής που αναφέρει ο Πλάτωνας ήταν η εμπλοκή  των Σπαρτιατών στον πόλεμο κατά των Μεσσηνίων και των ειλώτων. </p> <p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image003.png" />Μετά την άρνηση των Σπαρτιατών, το Συμβούλιο των Στρατηγών  συνήλθε για λήψη τελικών αποφάσεων, αλλάδιχάσθηκε ισοψηφώντας (λεπτομέρειες βλ. στην αρχή του κειμένου).Ευτυχώς ο ευπατρίδης <strong>Καλλίμαχος</strong>έδωσε την  πολυπόθητη <strong>«ψήφο της πλειοψηφίας» </strong>και έτσι άρχισε ο αντίστροφος χρόνος  για την αναμέτρηση των δύο αντιπάλων στο πεδίο του Μαραθώνα. Κατόπιν, σύμφωνα με πρόταση του Αριστείδη, άπαντες οι Στρατηγοί παρεχώρησαν την ημέρα της στρατηγίας  τους -την οποίαν, <strong>κατά  νόμο</strong>δικαιούνταν- στον Μιλτιάδη,  ως ένδειξη παραδοχής της ανωτερότητάς του και της εμπειρίας του στον τρόπο του μάχεσθαι  των Περσών. Ο Μιλτιάδης, επιθυμώντας <strong>να είναι καθόλα νόμιμος,</strong>αλλά και για να κερδίσει κρίσιμο χρόνο προετοιμασίας,ανέβαλε την έναρξη του αγώνα μέχρι την τακτή ημέρα της στρατηγίας του.</p> <p>Δύο είναι τα κύρια στοιχεία που υπεισήλθαν βασανιστικά στην κατάστρωση των σχεδίων του Μιλτιάδη : <strong>Το έδαφος και η αρχική διάταξη του εχθρού,</strong>σε συνάρτηση με την αριθμητική του υπεροχή, την πυκνότητα των τοξευμάτων του κλπ. Η πεδιάδα του Μαραθώνα είναι μια παραλιακή και επίπεδη λωρίδα ξηράς μήκους εννέα περίπου χλμ και πλάτους 3 χλμ, διακοπτόμενη από μικρές χαραδρώσεις δυσχεραίνουσες την κίνηση των στρατευμάτων, με ελώδη τμήματα στα ανατολικά της, περίκλειστη από τους ορεινούς όγκους Πάρνηθας και Πεντελικού, με τρεις οδεύσεις προς την ενδοχώρα και με τον βυθό της παραλίας κατάλληλο για την προσόρμηση  πολεμικών πλοίων. Επί του εδάφους αυτού ο στρατός του Δαρείου παρατάχθηκε επί μετώπου 1.600 μέτρων παράλληλα προς την ακτή, από τα  δυτικά του ποτ. Χαράδρου μέχρι περίπου 200 μέτρα ανατολικά του Τύμβου. Το ενισχυμένο  κέντρο του κατείχαν οι Πέρσες και οι Σάκες , στο δεξιό κέρας τάχθηκαν  οι Αιγύπτιοι, Σύροι, Αιθίοπες, Κάρες κλπ και στο αριστερό  οι Μήδοι. Tην ενάτη ημέρα από την είσοδο του αθηναϊκού στρατού στον Μαραθώνα, Ίωνες αυτόμολοι ενημέρωσαν τον Μιλτιάδη ότι το περσικό Ιππικό αποσύρεται και επιβιβάζεται στα πλοία με ρότα το<strong>Φάληρο</strong>και τελικό προορισμό την<strong>Αθήνα,</strong>την οποίαν οι Πέρσες θεωρούσαν  αφύλακτη, σύμφωνα, με πληροφορίες κάποιων αργυρώνητων «Εφιαλτών». Η αποχώρηση , εκτός του ότι, εν πολλοίς, έκρινε την τύχη του αγώνα, απάλλαξε τον Μιλτιάδη από τον βραχνά του κινδύνου της κύκλωσης από το Ιππικό και του επέτρεψε να παρατάξει τα στρατεύματά του εις τρόπον ώστε  να μπορεί να θέσει σε εφαρμογή τον  στρατηγικό σχεδιασμό του. Τελικά τα ελληνικά τμήματα παρατάχθηκαν σε απόσταση οκτώ σταδίων (8χ185= 1480 μέτρων) απέναντι από  τα περσικά και κατά το ίδιο με αυτά μήκος ( 1600 μέτρα).  Η διάταξή τους στηρίζονταν δεξιά στους  πρόποδες του όρους Αγριλίκι και αριστερά στις ανατολικές καταπτώσεις του όρους Κοράκι, ώστε να  είναι εξασφαλισμένη η αποτελεσματικότερη εφαρμογή των σχεδίων. Ειδικότερα, απέναντι από τους Μήδους τάχθηκαν 4 αθηναϊκές φυλές με πρώτητην  <strong>Αιαντίδα φυλή </strong> του <strong>Πολέμαρχου Καλλίμαχου</strong>, καθόσον, <strong>σύμφωνα με τους υφιστάμενους νόμους </strong>,  ο εκάστοτε Πολέμαρχος καταλάμβανε τιμητικά και διοικούσε το άκρο δεξιό της όλης παράταξης. Απέναντι από το περσικό κέντρο τάχθηκαν η <strong>Λεοντίδα φυλή με τον Θεμιστοκλή και η Αντιοχίδα με τον Αριστείδη</strong>. Στο αριστερό κέρας, απέναντι του δεξιού των Περσών,  τάχθηκαν 4 φυλές  με τελευταία στην τάξη την <strong>Οινηίδα φυλή</strong>, όπου και ο  <strong>Μιλτιάδης,</strong>ενώ το άκρο αριστερό παραχωρήθηκε  τιμητικά στους χίλιους Πλαταιείς.<img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image004.jpg" /></p> <img alt="marath" data-entity-type="file" data-entity-uuid="ad0616dd-340c-4738-85f7-18429b830ca0" src="/sites/default/files/inline-images/img6_8.jpg" class="align-center" /><p align="center">Η διάταξη των αντιπάλων στον Μαραθώνα</p> <p>Το σχέδιο του Μιλτιάδη ήταν μεγαλοφυές μέσα στην απλότητά του. Στα αρχικά στάδια της σύγκρουσης, πρόβλεψη του ήταν <strong>« η ταχεία και εφ΄όλου του μετώπου επίθεση κατά του εχθρού, με ρυθμούς   βαθμιαία αυξανόμενους και δρομέα έφοδο τα τελευταία 150 μ. από τις γραμμές του, προς ελαχιστοποίηση των απωλειών από τα πυκνά τοξεύματά του». </strong>Όταν θα άρχιζε οεκ του συστάδην αγώνας, το (αδύναμο αλλά ελαστικό) αθηναϊκό κέντρο «θα υποχωρούσε συντεταγμένο για να εφελκύσει το ισχυρό περσικό  προς τα κράσπεδα της πεδιάδας, δηλ. τις νοτιοδυτικές καταπτώσεις και το ξύλινο περιτείχισμα, δίπλα στο τέμενος του Ηρακλή». Ταυτόχρονα, τα δύο ενισχυμένα  άκρα θα προσέβαλαν ορμητικά τα αντίστοιχα περσικά, θα διέλυαν την συνοχή τους και θα άρχιζαν την καταδίωξη την  οποία, όμως, στον  κατάλληλο χρόνο, θα έπρεπε να διακόψουν, να κάνουν επιτόπια αναστροφή, να ενωθούν μεταξύ τους και να προσβάλλουν το περσικό κέντρο από τα νώτα, εξαναγκάζοντας τον εχθρό σε γενική άτακτη υποχώρηση και απαγορεύοντας σε αυτόν να φθάσει μέχρι τα πλοία για να διαφύγει.</p> <p>Μετά την γλυκειά χαραυγή  της 12ης Σεπτεμβρίου (ή, σύμφωνα με την «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», της 13ης ή  14ης Αυγούστου) του 490 π.Χ. και τις καθιερωμένες θυσίες από τον Πολέμαρχο, δόθηκε το σύνθημα της γενικής επίθεσης από τον Αρχιστράτηγο <strong>Μιλτιάδη</strong>. Οι παιάνες ήχησαν, οι πολεμικές ιαχές έγιναν ουρανομήκεις, οι ασπίδες, προτασσόμενες στον πρωινό ήλιο άστραψαν και οι Έλληνες εξόρμησαν κατά των βαρβάρων και με τον αρχικά ταχύ βηματισμό τους να εξελίσσεται σε ορμητική (δρομαία) έφοδο, αψηφώντας τα πλήθη των μαζικών εχθρικών τοξευμάτων, τα οποία, αν και «σκίασαν» τον ήλιο, ελάχιστες απώλειες τους προκάλεσαν, προσκρούοντας άπραγα στον χαλκό της θωράκισης και το μέταλλο των ασπίδων.</p> <p>    </p> <table cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"><tbody><tr><td> <p align="center">Η εξέλιξη της μάχης σύμφωνα με το σχέδιο του Μιλτιάδη</p> </td> </tr></tbody></table><p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image005.png" />Κατά την εξέλιξη της μάχης και σύμφωνα με την σχεδίαση, το κέντρο της διάταξηςτων Αθηναίων άρχισε να συμπτύσσεται  και να παρασύρει τους Πέρσες και τους Μήδους. Ταυτόχρονα, οι οπλίτες των δύο ακραίων πτερύγωνυπό τον   Μιλτιάδη και τον  Καλλίμαχο  κατορθώνουν  να κάμψουν την αντίσταση των απέναντι  πτερύγων και να αρχίσουν κατά-δίωξη του εχθρού.   Ο Μιλτιάδης, εν όψει  της ευνοϊκής εξέλιξης,  διέταξε την διακοπή της καταδίωξης, την επί τόπου αναστροφή ( δηλ. ο τελευταίος ζυγός να γίνει πρώτος και αντίστροφα) αυτών των πτερύγων και την μεταξύ τους συνένωση ώστε να καταληφθεί ο κενός χώρος που άφησε το περσικό κέντρο και να προσβληθεί  από τα νώτα, με ταυτόχρονη επιθετική επιστροφή  των μέχρι τότε διωκομένων δυο φυλών του κέντρου, της Λεοντίδας και της Αντιοχίδας. </p> <p> </p> <p>Η σφοδρή σύγκρουση που επακολούθησε ήταν αποφασιστική για την έκβαση της μάχης. Το ασφυκτικό αγκάλιασμα της ελληνικής ηλάγρας (=τανάλιας), ανάγκασε το σύνολο του περσικού στρατεύματος, παρά την πείσμονα αντίστασή του, να τραπεί σε άτακτη φυγή προς τα πλοία, ενώ όσοι δεν κατόρθωναν να φθάσουν μέχρι εκεί τρέπονται προς τα έλη όπου και αποδεκατίζονται.</p> <p>Στην παραλία του Μαραθώνα διεξήχθη  η  τελευταία φάση του αγώνα. Οι Έλληνες συνέχισαν την καταδίωξη και οι  Πέρσες, προσπαθώντας να διασωθούν, αλλόφρονες  κατέφευγαν ατάκτως στα πλοία τους, επτά εκ των οποίων αιχμαλωτίσθηκαν. Στην παραλία σκοτώθηκαν ο <strong>Πολέμαρχος Καλλίμαχος</strong>,ο <strong>στρατηγός Στησίλαος</strong>και ο <strong>Κυναίγειρος του Ευφορίωνος</strong>, αδελφός του τραγικού ποιητή <strong>Αισχύλου,</strong>όταν, σε μια  απονενοημένη </p> <p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image006.jpg" /></p> <p> προσπάθεια μέσα στον ορυμαγδό  της μάχης  να συγκρατήσει ένα πλοίο, του απέκοψαν το χέρι<strong>. </strong>Αυτό ήταν και τυπικά το τέλος της μάχης του Μαραθώνα. Το χαρμόσυνα άγγελμα την νίκης έφερε στην ένας τραυματισμένος (!!) οπλίτης, ο οποίος, διατρέχοντας την απόσταση πεζός (40 χλμ περίπου),  όταν έφθασε στην Αγορά αναφώνησε<strong>« Χαίρετε, Νενικήκαμεν» </strong>και  έπεσε νεκρός<strong>. </strong>Το όνομα του  Μαραθωνομάχου δεν είναι με βεβαιότητα γνωστό. Ο Ηρόδοτος δεν αναφέρει τίποτε περί αυτού και ο Πλούταρχος τον ονομάζει <strong>«Ευκλέα» ή Θέρσιππο».</strong></p> <p>Στο μεταξύ ο Μιλτιάδης, πληροφορηθείς την κίνηση του περσικού στόλου προς Φάληρο, άφησε  πίσω την Αντιοχίδαφυλή με τον Αριστείδηστον Μαραθώνα για την φύλαξη των αιχμαλώτων και των λαφύρων και με το υπόλοιπο στράτευμα κινήθηκε προς Αθήνα. Όταν έφθασε στο Κυνόσαργες είδε τους Πέρσες να αρμενίζουν ανοικτά του Φαλήρου. Τον είδαν όμως και αυτοί και θεώρησαν ότι είναι έτοιμος να τους αντιμετωπίσει για δεύτερη φορά. Τότε  άλλαξαν…..ρότα προς Ασία, φέροντες, ασφαλώς, επί των ώμων τους την εντροπή του βαρέως ηττημένου. </p> <p>Κυρίαρχος παράγων της νίκης στον Μαραθώνα είναι ασφαλώς η υπό τον Μιλτιάδη σύλληψη και η  εφαρμογή  του μεγαλοφυούς  σχεδίου, η ιδέα ενεργείας του οποίου συνίστατο<strong>« στη διπλή και  δια των  ακραίων πτερύγων υπερκέραση, περίσφιγξη, κύκλωση και καταστροφή  του εχθρού».</strong>Oτακτικός αυτός ελιγμός επαναλήφθηκε αργότερα από τον Αννίβα στις Κάννες, τον Μπλύχερ στο Βατερλώ, τον Μόλτκε στο Σεντάν, τον Χίντεμπουργκ και τον Λούντεντορφ στις Ματζουριανές λίμνες, τον  Αϊζενχάουρερ στην μάχη της Γαλλίας .</p> <p>Εν τούτοις, τόσο το διαμορφωθέν Κράτος Δικαίου όσο και η  πιστή εφαρμογή από άρχοντες και  πολίτες των κειμένων  νόμων που συνέθεταν το -πρωτόγνωρο παγκοσμίως- πολίτευμα της Αμέσου Δημοκρατίας στην Αθήνα, <strong>συνέβαλλαν αποφασιστικά στις προετοιμασίες διεξαγωγής της μάχης και την τελική νίκη.</strong>Δείγματα πραγματικά δημοκρατικής συμπεριφοράς μπορούν να αναφερθούν :</p> <p><strong>&gt;</strong>Οι <strong>φιλελεύθερες  διαδικασίες</strong>με τις οποίες οι Αθηναίοι εξέλεξαν τους  δημόσιους άνδρες που οι ίδιοι έκριναν  ότι μπορούσαν να  αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την βαρβαρική λαίλαπα.</p> <p><strong>&gt;</strong>Ο γόνιμος διάλογος για την εξασφάλιση της θετικής ψήφου του Καλλίμαχου και η μετά από αυτήν λήψη απόφασης για την διεξαγωγή  του πολέμου από το δημοκρατικά εκλεγμένο  <strong>αρμόδιο όργανο</strong>της Δημοκρατίας, το Συμβούλιο «των  Δέκα Στρατηγών» </p> <p><strong>&gt;</strong>Η <strong>εγκριτική εντολή,</strong>εις εκτέλεση σχετικού νόμου, της εξόδου του στρατεύματος από την πόλη και την κίνηση του προς το πεδίο της μάχης  από την Βουλή και τον Δήμο  </p> <p><strong>&gt;</strong>Η <strong>αυτόβουλη παραχώρηση </strong>της ημέρας στρατηγίας που δικαιούνταν  από τον νόμο οι Στρατηγοί προς τον  Μιλτιάδη, σε αναγνώριση της αξίας του. Αργότερα αποδείχθηκε ότι η παραχώρηση αυτή ήταν ευεργετική για την αίσια έκβαση του αγώνα. Ταυτόχρονα επαληθεύθηκε η αενάως <strong>ισχύουσα Αρχή</strong>ότι στις πλουραλιστικές  Δημοκρατίες επιτρέπεται-και πολλάκις επιβάλλεται- η ανατροπή των όρων λειτουργίας τους, αρκεί να μην εξυπηρετούνται μικροκομματικά συμφέροντα, να ωφελείται το κοινωνικό σύνολο και να μην διακυβεύονται εθνικά ζητήματα. Αλλά και η ανταπόκριση του Μιλτιάδη προς τους Στρατηγούς είχε <strong>«όσμωση Δημοκρατίας» </strong>αφού, αναγνωρίζοντας την προς αυτόν γενομένη  τιμή, απεφάσισε να δώσει την μάχη <strong>ανήμερα</strong> της δικής του στρατηγίας, άσχετα αν εκμεταλλεύθηκε τον ενδιάμεσο χρόνο για προετοιμασίες του στρατεύματος.</p> <p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image007.jpg" /></p> <p><strong>&gt;</strong>Ουχ ήττον, υπεράνω πάντων  δεσπόζει το γεγονός  ότι <strong> ο Αθηναίος μαχητής στάθηκε υπερήφανος,  με το  ηθικό του ανάστημα σφυρηλατημένο  από την πίστη  στους δημοκρατικούς θεσμούς, όπως ακριβώς τους διδάχθηκε από τον Σόλωνα και τον Κλεισθένη. Με αδέσμευτη την συνείδηση είχε πλήρη επίγνωση της αξίας των αγαθών της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας που υπερασπίζονταν, έτοιμος για κάθε θυσία.</strong>Και σε αυτή την  ρητορική  στηρίζεται η ολοκληρωτική νίκη του – ως άλλος «Δαβίδ» εναντίον «Γολιάθ»-  επί των βαρβαρικών στρατευμάτων τα οποία, χωρίς ιδανικά και   συναίσθηση του καθήκοντος,  πολεμούσαν ωθούμενα βιαίως και μαστιγούμενα από τους ηγήτορες τους, προς τους οποίους καμία εμπιστοσύνη δεν έτρεφαν, παρά φόβο τρομώδη. </p> <p>Η νίκη στον Μαραθώνα ενίσχυσε έτι περισσότερο το δημοκρατικό πολίτευμα των Αθηνών. Ο Αριστοτέλης καταγράφει ότι μετά την μάχη<strong>ο Δήμος των Αθηναίων </strong>απέκτησε μεγαλύτερη<strong>αυτοπεποίθηση και πολιτική δύναμη</strong>, ενώ, παράλληλα, καθιερώθηκαν νέοι θεσμοί και νόμοι ή τέθηκαν σε ισχύ παλαιότεροι που δεν είχαν εφαρμοσθεί μέχρι τότε, όπως π.χ. ο γνωστός <strong>«οστρακισμός»</strong>που  άρχισε να εφαρμόζεται το 488π.Χ.  Αντίθετα, αν οι Αθηναίοι είχαν χάσει στον Μαραθώνα, οι Πέρσες<strong>θα κατέλυαν το δημοκρατικό πολίτευμα </strong>και θα έφερναν στην εξουσία την τυραννία του Ιππία. Σήμερα δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε για  «Χρυσούν Αιώνα»,  ο αρχαίος  κλασικός πολιτισμός θα είχε εξαλειφθεί στο ξεκίνημά του και η πορεία της Ευρώπης  θα είχε διαφορετική εξέλιξη.</p> <p><img src="file://localhost/Users/nikolaospapadopoulos1/Library/Group%20Containers/UBF8T346G9.Office/msoclip1/01/clip_image008.jpg" />Ολίγες μόνον ώρες αγώνα χρειάσθηκαν  για να γραφεί ένα ολόκληρο Έπος της Αρχαιότητας, εκείνο της Μάχης του Μαραθώνα. Ένα Έπος  που δεν καταύγασε μόνο την πολεμική αρετή των Ελλήνων αλλά, τόσο για τον καιρό της ειρήνης όσο και του πολέμου,  άφησε κληρονομιά ανεκτίμητων διδαγμάτων και υποδειγμάτων που σήμερα αποτελούν τις θεμελιώδεις βάσεις των υγιών Δημοκρατιών των Λαών απανταχού Γης. </p> <p>Στις 8 Δεκ.2010, κατά τον εορτασμό  της  500<sup>ης</sup>επετείου της μάχης του Μαραθώνα, η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ ανεγνώρισε και δήλωσε επίσημα ότι <strong>« η μάχη αυτή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της Ιστορίας της Ανθρωπότητας» </strong>(Η.Ress. IntheHouseofRepresentatives, US, December8, 2010).</p> <p>Εμείς  οι  Νεοέλληνες, ατυχώς λησμονήσαμε τα νομικά θέσφατα του Σόλωνα, του Κλεισθένη και άλλων σοφών της Αρχαιότητας, με αποτέλεσμα να υφιστάμεθα τις οδυνηρές συνέπειες μιας κατά καιρούς χωλαίνουσας Δημοκρατίας.  Ο Μαραθώνας θα εξακολουθήσει εσαεί να μας καθοδηγεί, αρκεί εμείς να τον ακολουθήσουμε. Αλλιώς διατρέχουμε άμεσο κίνδυνο να υποστούμε περισσότερες και  οδυνηρότερες εθνικές  συμφορές στο μέλλον. </p> <p><em><strong>              ἙΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΜΑΧΟΥΝΤΕΣ ἈΘΗΝΑΙΟΙ ΜΑΡΑΘΩΝΙ</strong></em></p> <p align="center"><em><strong>ΧΡΥΣΟΦΟΡΩΝ ΜΗΔΩΝ ΕΣΤΟΡΕΣΑΝ ΔΥΝΑΜΙΝ.</strong></em></p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Mon, 11/04/2019 - 08:18</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-11/800px-Akropolis_by_Leo_von_Klenze_0.jpg?itok=om9t1wl2" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=357&amp;2=comment&amp;3=comment" token="f5ae0abf"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Mon, 04 Nov 2019 13:18:28 +0000 desmosekdoseis 357 at http://eaas.gr ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ΥΜΝΟΣ http://eaas.gr/index.php/news/ethnikos-mas-ymnos <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ΥΜΝΟΣ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p align="center"> </p> <p>            -Όπως! όλα τα εθνικά μας θέματα, έτσι και ο Εθνικός μας Ύμνος, εμπεριέχει αγώνες, θυσίες, Μάχες, αίμα και λευτεριά και καταλήγει και αυτός, να συμβουλεύει τους ήρωες της Επανάστασης του 1821 με πόνο για το μεγάλο πρόβλημα της φυλής μας την Διχόνοια.</p> <p>            -Παρακάτω! το κείμενο σε γενικές γραμμές αναφέρεται στο Ιστορικό   περιεχόμενο του Εθνικού μας Ύμνου. Εκτιμώ ότι αξίζει τον κόπο ν’ αναμοχλεύσουμε στην μνήμη μας, κάποια θέματα που απετέλεσαν σταθμούς στην ηρωική Ιστορική πορεία της Πατρίδος μας.</p> <p>            - Ο Διονύσιος Σολωμός σε ηλικία 25 ετών, έγραψε ένα ποίημα με τίτλο: «Ύμνος στην Ελευθερία» κατά την διάρκεια της Επανάστασης του 1821 στην Ζάκυνθο. Αρχικά γράφτηκε στα Ιταλικά και στην συνέχεια τον Μάιο του 1823 στα Ελληνικά, σε μία περίοδο ιδιαίτερης έξαρσης της Ελληνικής Επανάστασης. Το ποίημα αυτό του Διονυσίου Σολωμού, αποτελείται από 158 τετράστιχες στροφές. Το μέτρο είναι τροχαϊκό με εναλλαγές επτασύλλαβων και οκτασύλλαβων στίχων. </p> <p>            - Το εξαίρετο αυτό ποίημα του Σολωμού, ανάλογα με το περιεχόμενο των Στίχων του, αναφέρεται στα εξής:</p> <p><strong>          α. Στίχοι (1-34): </strong>Ο ποιητής παρουσιάζει την Θεά ελευθερία, θυμίζει τα περασμένα μαρτύρια των Ελλήνων, την εξέγερση των σκλάβων, τον ενθουσιασμό και την χαρά των Ελλήνων. <strong>Καυτηριάζει επίσης την έχθρα των Ευρωπαϊκών ηγεμόνων, αλλά και την περιφρονητική αδιαφορία των Ελλήνων, για τα άθλια φιλοτουρκικά αισθήματα των ηγετών της Ευρώπης. </strong>Δειγματικά ένας από τους 34 στίχους:</p> <p>         Στίχος 2<sup>ος</sup>         <em>Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη</em></p> <p><em>                                    των Ελλήνων τα ιερά</em></p> <p><em>                                    και σας πρώτα ανδρειωμένη</em></p> <p><em>                                    χαίρε, ω χαίρε, ελευθεριά!</em></p> <p><strong>    β. Στίχοι (35-74): </strong>Εδώ! γενικά αναφέρεται στην μάχη της Τριπολιτσάς. Όπου! την 25<sup>η</sup>Σεπτ. 1821, οι δυνάμεις των επαναστατημένων Ελλήνων, υπό την Διοίκηση των · Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Παναγιώτη Γιατράκου και Χρήστου Αναγνωσταρά απελευθέρωσαν την Τρίπολη. Δειγματικά ένας από τους 39 στίχους:</p> <p>            Στίχος 35<sup>ος</sup>     <em>Ιδού, εμπρός σου ο τοίχος στέκει</em></p> <p><em>                                    της άθλιας Τριπολιτσάς,</em></p> <p><em>                                    τώρα τρόμου αστροπελέκι</em></p> <p><em>                                    να της ρίψεις πιθυμάς.</em>         </p> <p><strong>     γ. Στίχοι (75-87): Εδώ, περιγράφει ο ποιητής την Μάχη της Κορίνθου και την καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια.</strong></p> <p><em>- Η Μάχη των Δερβενακίων την 26 Ιουλίου 1821 υπό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, γνωστή και ως Σφαγή του Δράμαλη, ήταν μία από τις σημαντικότερες μάχες που πραγματοποιήθηκαν κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες και μεγάλη καταστροφή των Οθωμανικών Δυνάμεων, υπό τον αρχιστράτηγο Μαχμούτ Δράμαλη Πασά. Δειγματικά ένας από τους 17 στίχους:</em></p> <p>            Στίχος 77<sup>ος</sup>     <em>Τρέχουν άρματα χιλιάδες</em></p> <p><em>                                    σαν το κύμα εις το γιαλό,</em></p> <p><em>                                    αλλ’ οι ανδρείοι παλλικαράδες</em></p> <p><em>                                    δεν ψηφούν τον Αριθμό.</em></p> <p><strong>    δ. Στίχοι (88-122): </strong>Αναφέρεται, στην πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου το 1822 και στον πνιγμό των Τούρκων στον ποταμό Αχελώο.</p> <p><em>            - Μετά την συντριβή των Ελληνικών Σωμάτων, όπου σκοτώθηκαν πολλοί Φιλέλληνες στην Μάχη του Πέτα (4 Ιουλίου 1822), οι Τουρκικές Δυνάμεις, υπό την αρχιστρατηγία του Ομέρ Βρυώνη, κατευθύνονται προς την Δυτική Ελλάδα, ανασυντασσόμενες στο Βραχοχώρι (Αγρίνιο) και κινούνται προς το Μεσολόγγι.</em></p> <p><em>      - Η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου έλαβε χώρα από την 25<sup>η</sup>Οκτ. 1822 μέχρι 31 Δεκ. 1822 κατά το αρχικό στάδιο του Απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων (1821-1829). Είναι ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια της Ελληνικής Επανάστασης. Θα ακολουθήσουν βέβαια η Δεύτερη και η Τρίτη πολιορκία μέχρι τον Απρίλιο του 1826. Δειγματικά ένας από τους 24 στίχους:</em></p> <p><em>       Στίχος 93<sup>ος</sup>         Ποίοι ειν’ αυτοί που πλησιάζουν</em></p> <p><em>                                    με πολλή ποδοβολή</em></p> <p><em>                                    κι’ άρματα, άρματα ταράζουν;</em></p> <p><em>                                    επετάχτηκες εσύ!</em></p> <p><strong>ε. Στίχοι (123-138): </strong>Εδώ το ποίημα αναφέρεται στην πυρπόληση της Τουρκικής Ναυαρχίδας κοντά στην Τένεδο και στον απαγχονισμό του Γρηγορίου Ε΄.</p> <p>            - Μετά την Καταστροφή της Χίου από τους Τούρκου στις 30 Μαρτίου 1822, το Ελληνικό Ναυτικό θέλησε να πάρει εκδίκηση και αποφάσισε να προσβάλλει τον Τουρκικό Στόλο. Για τον σκοπό αυτό συγκροτήθηκε μία αρμάδα πλοίων, με 29 Υδραϊκά υπό τον Ανδρέα Μιαούλη και 16 Ψαριανά υπό τον Ανδρέα Χατζηαναργύρου. Τα ελληνικά πλοία συγκεντρώθηκαν στα Ψαρά περί τα τέλη Απριλίου του 1822 και έψαχναν την ευκαιρία.</p> <p>            - Ο Κων/νος Κανάρη, Ψαριανός την καταγωγή, διψούσε κι αυτός να εκδικηθεί τον Τούρκο Ναύαρχο.</p> <p>            - Όταν ο Ελληνικός Στόλος βρήκε την ευκαιρία και αιφνιδίασε τους Τούρκους, ο Κανάρης ήταν μαζί με τον Μιαούλη.</p> <p>            Τα ξημερώματα 7 Ιουνίου 1822, πλησίασαν τα εχθρικά πλοία. Η Ναυαρχίδα ήταν φωταγωγημένη, καθώς οι Τούρκοι γιόρταζαν το Ραμαζάνι. Ο Κανάρης τότε πήγε από την μεριά που φυσούσε ο άνεμος</p> <p><em>και κόλλησε το δικό του Μπουρλότο στην Ναυαρχίδα. Το κτύπημα ήταν συντριπτικό, μέσα σε λίγα λεπτά, οι φλόγες έζωσαν το πλωτό μεγαθήριο. Ελάχιστοι διεσώθηκαν και το πλοίο κατεστράφη.</em></p> <p> </p> <p> </p> <p>            </p> <p>             </p> <p>            - Η πυρπόληση της Τουρκικής Ναυαρχίδας από τον Κανάρη είναι αδιαμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές επιτυχίες και θαρραλέα επιτεύγματα των Ελλήνων αγωνιστών της Επανάστασης του 1821.</p> <p>            - Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ γεννήθηκε στην Δημητσάνα το 1746. Διετέλεσε τρεις φορές Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1797-1798, 1806-1808 και 1818-1821). Αναγνωρίσθηκε ως Εθνομάρτυρας, ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο, τιμώντας την μνήμη του στις 10 Απριλίου, ημέρα του απαγχονισμού του από τους Τούρκους. Δειγματικά ένας από τους 15 στίχους:</p> <p>            Στίχος 132     <em>Πνιγοντ’ όλοι οι πολεμάρχοι</em></p> <p><em>                                    και δεν μνέσκει ένα κορμί</em></p> <p><em>                                    χαίρου, σκιά του Πατριάρχη,</em></p> <p><em>                                    που σε πέταξαν εκεί.</em></p> <p><strong><em>     στ. Στίχοι (139-158): Στους στίχους αυτούς ο ποιητής παρακαλεί και συμβουλεύει τους αγωνιστές ν’ απαλλαγούν από την Διχόνοια και τελειώνοντας προτρέπει τους δυνατούς της Ευρώπης ν’ αφήσουν την Ελλάδα να ελευθερωθεί.</em></strong><em>Δειγματικά ένας από τους 19 στίχους:</em></p> <p>Στίχος 144     <em>Η Διχόνοια που βαστάει</em></p> <p>                       <em>ένα σκήπτρο η δολερή</em></p> <p><em>                     καθενός χαμογελάει,</em></p> <p><em>                        παρ’ το, λέγοντας και συ.</em></p> <p><em>            - Η φήμη του Ποιήματος αυτού του Σολωμού, ξεπέρασε γρήγορα τα όρια της Ζακύνθου. Το 1824 μεταφράστηκε μέρος του στα Αγγλικά και ολόκληρο στα Γαλλικά. Στον επαναστατημένο Ελληνικό χώρο δημοσιεύθηκε τον ίδιο χρόνο στο Μεσολόγγι, στην εφημερίδα «Ελληνικά χρονικά». Θ’ ακολουθήσουν και άλλες δημοσιεύσεις τον επόμενο χρόνο. Ενώ! στις 21 Οκτωβρίου του 1825 θα δημοσιευθεί και η πρώτη κριτική του ποιήματος από τον Σπυρίδωνα Τρικούπη, στην «Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος» του Ναυπλίου.                                         </em></p> <p>     - Το 1830 ο «Ύμνος στην Ελευθερία», μελοποιήθηκε αρχικά από τον Κερκυραίο μουσουργό Νικόλαο Μάντζαρο για τετράφωνη ανδρική χορωδία και ακουγόταν με ενθουσιασμό σε Εθνικές εορτές στα Επτάνησα.</p> <p>            - Το 1844 ο Νικ. Μάντζαρος παρουσίασε μια νέα μορφή μελοποίησης του ποιήματός του και την υπέβαλε στον Βασιλιά Όθωνα, με την ελπίδα να γίνει ο «Εθνικός Ύμνος» της χώρας. Διότι! μέχρι τότε ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδος ήταν ο Βαυαρικός, η γνωστή μελωδία του Χάιντν, που ακόμη και σήμερα είναι ο Εθνικός ύμνος της Γερμανίας και της Αυστρίας. Η πρόταση δεν έγινε δεκτή, αλλά το ποίημα ως σύνθεση βραβεύτηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος.</p> <p>            <strong>- Το 1865, όταν ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ κατά την επίσκεψή του στην Κέρκυρα, άκουσε την εκδοχή της σύνθεσης του Νικ. Μάντζαρου, από την μπάντα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας, του έκαμε μεγάλη εντύπωση. Τότε, ακολούθησε το Βασιλικό Διάταγμα της 4 Αυγούστου 1865, που το χαρακτήρισε</strong></p> <p><strong>πλέον ως «Επίσημον Εθνικόν άσμα» και εντέλλετο η εκτέλεσή του σε όλες τις Εθνικές εορτές και Τελετές. Επίσης! ενημερώθηκαν οι ξένες Πρεσβείες, ώστε να ανακρούεται και από τα ξένα πλοία, στις περιπτώσεις αποδόσεως τιμών, προς τον Βασιλέα της Ελλάδος και την Ελληνική Σημαία. Από δε τις 18 Νοεμβρίου 1966, με την υπ’ αριθ. 6133 απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου της Κύπρου, καθιερώθηκε και ως Εθνικός Ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας.</strong></p> <p>            <strong> - Ο Εθνικός μας Ύμνος, έχει ένα αιώνιο δίδαγμα, δείχνει τους αγώνες και τις θυσίες του γένους των Ελλήνων για ν’ αποκτήσουν την Ελευθερία τους, που πρέπει οι νεότεροι Έλληνες να μην ξεχνούν ποτέ!</strong></p> <p>                                                                 Ιωάννης Μ. Ασλανίδης</p> <p align="center" style="margin-left:6cm;">Αντγος</p> <p align="center" style="margin-left:6cm;">Επίτιμος Δκτης της ΣΣΕ</p> <p>            </p> <p> </p> <p align="center" style="margin-left:6cm;"> </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Mon, 11/04/2019 - 08:12</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-11/alwsi_tripolitsa_arthro.jpg?itok=ihM1ocFa" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=356&amp;2=comment&amp;3=comment" token="54978e51"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Mon, 04 Nov 2019 13:12:18 +0000 desmosekdoseis 356 at http://eaas.gr  ΤΑ «ΠΙΣΤΕΥΩ» ΜΑΣ, ΩΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ http://eaas.gr/index.php/news/ta-pisteyo-mas-os-axies-kai-aretes <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden"> ΤΑ «ΠΙΣΤΕΥΩ» ΜΑΣ, ΩΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p>                                                                          <em>Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p> </p> <p> </p> <p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><strong><em>Πιστεύω σημαίνει ότι έχω πίστη, έχω πεποίθηση, είμαι βέβαιος για κάτι</em></strong><em>. Δηλαδή ουσιαστικά γνωρίζω την αλήθεια, διακρίνω το αληθές από το ψεύτικο, άρα ζω στην πραγματικότητα. Η αστάθεια, όμως, όπως και η λήθη είναι ο κανόνας. Η πραγματικότητα από λεπτό σε λεπτό αλλάζει, είναι πάντα νέα. «Τα πάντα ρεί». Εξάλλου δεν μπορώ να συλλάβω με τις αισθήσεις μου ούτε και με νου μου ακόμη το άπειρο του κόσμου μας και της ζωής.</em></p> <p><em> Κάθε υλικό πράγμα αλλοιώνεται με το χρόνο, καταστρέφεται και λησμονείται. Υπάρχει, όμως, το πνεύμα, το οποίο αναδύεται από την ύλη και είναι εύθραυστο όπως εκείνη, αλλά είναι ζωντανό ως <strong>πνεύμα χάρη στη μνήμη του</strong>. Γιατί το πνεύμα είναι μνήμη. Θεωρείται το «παρόν του παρελθόντος». Το πνεύμα που μεριμνά για όσα έχουν συμβεί και μας τα θυμίζει, διαφορετικά το παρελθόν είναι ανίσχυρο και το μέλλον, για το οποίο ενδιαφερόμαστε, χωρίς παρελθόν είναι <strong>ανύπαρκτο</strong>.<strong>Στηριζόμαστε στις μνήμες και χτίζουμε το μέλλον με τα «πιστεύω» μας</strong>. Και εάν τα πιστεύω είναι κοντά στην αλήθεια τότε ζούμε πραγματικά. Το παρόν γεφυρώνει το παρελθόν και το μέλλον. Ξεχνάει ο άνθρωπος για να ανανεώνεται, αλλά χωρίς μνήμη και χωρίς πίστη  δεν είναι άνθρωπος<strong>.</strong></em><strong><em>Χάρη στη μνήμη του πνεύματός μας υπάρχουμε και χάρη στη πίστη γινόμαστε άνθρωποι. </em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>Εισαγωγή</em></strong></p> <p><em>Οι <strong>αξίες</strong>κατανοούνται ευκολότερα, ως  σχέσεις νοητές, μεταξύ ενός υποκειμένου και ενός αντικειμένου. Όταν συμβαίνουν καλύπτουν μια ανθρώπινη <strong>ανάγκη</strong>, προδιάθεση, ροπή ή επιθυμία. Αναδύονται από τον  συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου, αλλά η αξιολόγηση τους και  η ιεράρχησή τους γίνεται  με γνώμονα τον ορθό λόγο. </em></p> <p><em>Κατ’ αυτόν τον τρόπο η <strong>αξία της  αλήθειας</strong>συνιστά το «φως» της πραγματικότητας, μέσα στο οποίο είναι δυνατή η ζωή. Χωρίς τη γνώση  ο άνθρωπος είναι έωλος. Μόνο με την αλήθεια <strong>τακτοποιεί τον εξωτερικό Κόσμο</strong>και δεν τον φοβάται.</em></p> <p><em>  Το <strong>αγαθό, ως αξία,</strong>με την ευρεία έννοια του καλού, είναι ο απαραίτητος όρος της ανθρώπινης συνύπαρξης μέσα σε μια κοινωνία. Ρυθμίζει τις σχέσεις του ατόμου με το ανθρώπινο περιβάλλον.</em></p> <p><em> Και το <strong>κάλλος</strong>είναι εκείνο που διευθετεί τον <strong>εσωτερικό κόσμο</strong>(τον κόσμο των συναισθημάτων και ενστίκτων) της ανθρώπινης ύπαρξης, απόπου  ξεκινά κάθε είδους <strong>βούληση για πράξη</strong>. Μόνον ένα  κατάλληλα μορφοποιημένο εσωτερικό μας είναι μπορεί να δημιουργήσει θετική ενέργεια και αποπνέει την <strong>ωραιότητα.</strong></em></p> <p><em>Ο  όρος  <strong>αρετή</strong>, στη γενική περίπτωση,  χρησιμοποιείται κυρίως με ηθικό νόημα  και σημαίνει ιδιότητα-ποιότητα του <strong>αγαθού ανθρώπου</strong>. Ο Αριστοτέλης ορίζει την αρετή ως <strong>« έξη , μια μόνιμη , δηλαδή , διάθεση ( και ικανότητα) τής ψυχής για καλές πράξεις, που συνοδεύεται από την εξάσκηση της καλοσύνης».</strong>Προσδιορίζεται ως «μεσότης» ανάμεσα στις δύο ακρότητες, από τις οποίες η μια είναι έλλειψη  και η άλλη υπερβολή. Η <strong>αρετή συνιστά πρακτικά ένα ποιοτικό μέγιστο</strong>. Οι αρετές είναι οι <strong>«ενσαρκωμένες» στην πράξη αξίες</strong>  απαραίτητες για την αρμονική σύνθεση της  προσωπικότητας.  Δεν είναι τα απλά χαρίσματα, τα προσόντα και ικανότητες, αλλά <strong>δυνάμεις που αναδύονται από την υλοποίηση, εν μέτρω, σχετικών αξιών και ωθούν σε πράξεις με γνώμονα το ευρύτερο ηθικό αγαθό.</strong>  Δημιουργούνται κυρίως με τη δια βίου συνειδητή άσκηση και την αγωγή.. Από την Αρχαιότητα ήδη έχουν γίνει αποδεκτές  η <strong>φρόνηση</strong>, το <strong>θάρρος</strong>( ανδρεία), η σωφροσύνη(εγκράτεια, αυτάρκεια) και η δικαιοσύνη<strong>.</strong></em></p> <p> </p> <p> </p> <p><strong><em>Πίστη ( το πιστεύειν)</em></strong></p> <p><em>Η <strong>πίστη</strong>δεν είναι μια αξία σαν όλες στις άλλες. <strong>Συνιστά την αξία, χάρη στην οποία υπάρχουν αξίες και αρετές.</strong>Τι θα ήταν η δικαιοσύνη δίχως την πίστη των δικαίων ανθρώπων! Η ελευθερία δίχως την πίστη των ελεύθερων πνευμάτων. Δεν υπάρχει αξία και αρετή δίχως την πίστη στο περιεχόμενο της. Η πίστη είναι η <strong>αρετή της μνήμης</strong>και μάλιστα <strong>τότε η  ίδια η μνήμη καθίσταται αρετή</strong>. <strong>Ενθυμούμαστε αυτό που πρέπει</strong>!!. </em></p> <p><em>Τίνος πράγματος ή ποιου γεγονότος μνήμη; Το θέμα δεν είναι να είναι κάποιος πιστός σε ο,τιδήποτε,  κάτι τέτοιο θα συνιστούσε όχι πίστη ,αλλά λατρεία του παρελθόντος, στενοκεφαλιά, πείσμα, φανατισμό!! Όπως κάθε αρετή, η πίστη αντιπαρατίθεται σε δυο υπερβολές , άκρα. Κείται μεταξύ της <strong>παλιμβουλίας  –αστάθειας </strong>και του<strong>πείσματος</strong>και, φυσικά, <strong>τα  αρνείται και τα δύο</strong>. <strong> Βρίσκεται στη χρυσή τομή, στο σωστό μέτρο</strong>. Δεν είναι μετριότητα, αλλά <strong>ποιοτική κορυφή</strong>. Το θέμα δεν είναι να είναι κανείς λίγο άστατος και λίγο πεισματάρης σε ένα τέλμα  κενής ανεύθυνης  κουβέντας, αλλά να επιδιώκει  <strong>στόχο υψηλών προδιαγραφών.</strong>  Η πίστη δεν είναι ούτε άστατη ούτε πεισματάρα αλλά <strong>πιστή.</strong></em></p> <p><em> <strong>Το αντικείμενο της πίστης συνιστά  την αξία της</strong>. Δεν αλλάζει κανείς  ούτε είναι άπιστος στους φίλους του, εκτός εάν είναι μοχθηρός. Η πίστη  δεν δικαιολογεί τα πάντα! Ο πιστός στο χειρότερο κάνει μεγαλύτερο κακό από το να το απαρνηθεί. Η πίστη στην ανοησία είναι κάτι παραπάνω από ανοησία, είναι <strong>έγκλημα</strong>. Η πίστη δεν είναι πάντα αξιέπαινη, αλλά εξαρτάται από <strong>τις αξίες στις οποίες είναι κάποιος πιστός</strong>. Η μνησικακία δεν είναι ασφαλώς αρετή, γιατί παραμένει πιστή στο μίσος. Υπάρχει και η πίστη στα μικρά πράγματα, που συνιστά <strong>μικροπρέπεια.</strong>Η πίστη είναι  μεγάθυμη και καλή πίστη<strong>. Για να καταστεί αρετή πρέπει να έχει ως περιεχόμενο μια αξία</strong>. Με άλλα λόγια πίστη στην <strong>ευγένεια</strong>, στη <strong>σωφροσύνη</strong>, στη <strong>σύνεση,</strong><strong>στο θάρρος</strong>, πίστη την  ανυστερόβουλη <strong>αγάπη</strong>… <strong>Τότε καθίσταται ενάρετη</strong>.</em></p> <p><em> Η πίστη είναι η «<strong>αρετή του Ίδιου</strong>» μέσα σε ένα κόσμο που όλα διαρκώς αλλάζουν. Και φυσικά δεν υπάρχει το  <strong>ίδιο</strong>παρά μόνο χάρη στη <strong>μνήμη </strong>και τη <strong>θέληση</strong>δηλαδή στην ανθρώπινη <strong>προσωπικότητα,</strong>η οποία αποπνέει εμπιστοσύνη. Το διαπίστωσε περίφημα  ο Μονταίνιος: </em><strong><em>«Η βάση της ύπαρξής μου και της ταυτότητάς μου είναι καθαρά ηθική. Ενυπάρχει στην πίστη που ορκίσθηκα στον εαυτό μου. Στην πραγματικότητα δεν είμαι αυτός που ήμουν χτες, δεν είμαι ο ίδιος παρά μόνο επειδή δέχομαι πως είμαι ο ίδιος, γιατί χρεώνομαι ένα συγκεκριμένο παρελθόν ως δικό μου και γιατί προτίθεμαι να αναγνωρίζω και στο μέλλον την παρούσα δέσμευσή μου ως παντοτινά δική μου».</em></strong><em>Δεν υπάρχει <strong>ηθικό υποκείμενο</strong>δίχως πίστη, γιατί διαφορετικά δεν θα υπήρχαν καθήκοντα ( ας σκεφτούμε τα σημερινά «είπα…ξείπα!!!»).  <strong>Η  πίστη είναι η αρετή της μνήμης και η απιστία το ελάττωμά της. </strong>Η αρετή της μνήμης είναι κάτι παραπάνω από τη μνήμη, όπως η πίστη κάτι παραπάνω από την πιστότητα<strong>. Η πίστη είναι το αντίθετο της ασυνέπειας , της προδοσίας, της απιστίας.</strong></em></p> <p>                  </p> <p><strong><em>Ρυθμιστικές αξίες και αρετές ( σκέπτεσθαι, συναισθάνεσθαι, πράττειν)</em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>Πίστη στο ορθώς σκέπτεσθαι</em></strong><em>: Το πρώτο αντικείμενο της πίστης είναι η <strong>Αλήθεια</strong>η οποία προσεγγίζεται με το ορθώς<strong> σκέπτεσθαι που απαιτεί, όμως, διαρκή </strong> προσπάθεια για να μπορέσει να αντισταθεί στη <strong>λήθη</strong>, στην <strong>αστάθεια της μόδας</strong>, του <strong>συμφέροντο</strong>ς, στους ε<strong>κμαυλισμούς</strong>και <strong>χυδαιότητες</strong>… Ο υγιής τρόπος σκέψης  (νοοτροπίας) μας, άγεται, φέρεται και  διαμορφώνεται καθημερινά από ποικιλώνυμους εχθρικούς για την ανθρωπινότητα παράγοντες. </em></p> <p><em>  Δεν υπάρχει σκέπτεσθαι , χωρίς <strong>μνήμη</strong>και δίχως πάλη ενάντια στη <strong>λήθη</strong>. Για  να σκεφτούμε όμως, πρέπει όχι μόνον  να θυμόμαστε αλλά να <strong>θέλουμε να θυμόμαστε</strong>.<strong>Η βούληση είναι δύναμη για πράξη και αρετή</strong>. Δεν είναι απλά ενθύμια οι μνήμες<strong>. Είναι ζωντανές δυνάμεις που τις έχουμε και τις πιστεύουμε.</strong>Τις πιστεύουμε και τις κρατάμε ως αξίες ,όχι γιατί φοβόμαστε την απόρριψη, αλλά πάνω από όλα γιατί <strong>υπηρετούν τη αλήθεια</strong>. <strong>Εάν οι μνήμες δεν εξυπηρετούν της αλήθεια η πίστη μετατρέπεται σε αρτηριοσκλήρυνση και φανατισμό.</strong></em></p> <p><em> Το να είμαστε πιστοί στο ορθώς σκέπτεσθαι δεν σημαίνει ότι πρέπει να αρνούμαστε να αλλάξουμε απόψεις (δογματισμός). Σημαίνει ότι αρνούμαστε να αλλάξουμε τις <strong>ιδέες δίχως ικανές αιτίες</strong>. Έχουμε  το δικαίωμα και  χρέος, μάλιστα, να αλλάζουμε απόψεις  κάτω από νέα επανεξέταση <strong>χάριν της αλήθειας και μόνον</strong>. Γιατί πάνω από όλα η <strong>πίστη στην αλήθεια</strong>, μετά στη μνήμη της αλήθειας. Αυτή είναι η  πίστη στο ορθώς σκέπτεσθαι. Το παράδειγμα της επιστήμης που ζει στο παρόν και δεν παύει να ξεχνά τα πρώτα βήματα. Αντίθετα η φιλοσοφία που αναζητά την απόλυτη γνώση δεν σταματά να παρακολουθεί τα πρώτα βήματα. Η επιστήμη προοδεύει και ξεχνά, η φιλοσοφία στοχάζεται και θυμάται. <strong>Η φιλοσοφία είναι μια ύπατη πίστη στη σκέψη της αλήθειας</strong>.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Πίστη στο κάλλος</em></strong><em>: Το κάλλος είναι μία από τις τρεις ύψιστες αξίες, ισότιμη με την αλήθεια και το αγαθό. Η <strong>αξία του κάλλους</strong>, στη γενική περίπτωση, επενεργεί στον εσωτερικό μας κόσμο, στο χώρο των συναισθημάτων – συγκινήσεων και  των βιωμάτων μας, κοντολογίς  στο όλο της ζωής μας. Από ίδιο χώρο ξεκινούν και οι κάθε είδους αναδράσεις και αναπτύσσονται οι αντίστοιχες προδιαθέσεις. Εκεί είναι εναποθηκευμένες και οι ορμές του ανθρώπου, όπως και τα ποικίλα πάθη του, αλλά  αναδύονται και οι <strong>αντίστοιχες ροπές και επιθυμίες μας.</strong></em></p> <p><em>                  Ο χώρος του κάλλους σε σχέση με τους χώρους της αλήθειας και του αγαθού έχει ένα πολύ βολικό χαρακτηριστικό, που οφείλεται στην μεγάλη αοριστία των όσων συμβαίνουν άθελά μας στο χώρο αυτό. Αυτό συνιστά  το ευεργετικό πλεονέκτημα του κάλλους, γιατί προσδίδει  στον άνθρωπο έναν <strong>μεγάλο βαθμό ελευθερίας</strong>, τον οποίο δεν έχουν οι άλλοι δυο χώροι. Ο ορθός και ο πρακτικός λόγος έχουν ουσιαστικά ένα είδος απόλυτου  ρόλου, καθόσον δημιουργούν πάντοτε συνθετικά, οπότε προκαλούνται  ακαμψίες. <strong>Το Κάλλος παρέχει  μια μεγαλύτερη ποικιλία επιλογών, άρα δημιουργεί γονιμότητα για  ανάπτυξη πρωτοβουλιών συνύπαρξης των τριών χώρων.</strong></em></p> <p> </p> <p><strong><em>Πίστη  στο αγαθό, (τουτέστιν στην ηθική)</em></strong><em>: Ο Καντ θεωρεί την πίστη καθήκον καθόσον θεωρεί ως υπακοή στο ηθικό νόμο που είναι αχρονικός και πάντα μπροστά μας. Αυτή η πίστη συνιστά πίστη σε ό,τι το καθήκον ορίζει. Η πίστη υπόκειται στον ηθικό νόμο και όχι ο ηθικός νόμος στην πίστη. Προϋπόθεση είναι να υπάρχει ηθικός νόμος καθολικός, <strong>πρακτικός Λόγος</strong>που άρχει απόλυτα δίχως να λαμβάνει υπόψη του τον χρόνο και τον χώρο.  Δηλαδή λατρεία της <strong>λογικής</strong>!! Μια ηθική πρέπει βέβαια να  είναι λογική αφού πρέπει να είναι καθολική, ωστόσο καμιά λογική δεν επαρκεί. Δεν απαρνούμαστε τη λογική, χωρίς την οποία  απομακρύνεται η αλήθεια και το πνεύμα δεν επιβιώνει. Δεν πρέπει, όμως, να συγχέουμε τη λογική, που είναι <strong>πίστη στο αληθινό</strong>, με την ηθική που είναι <strong>πίστη στις σταθερές ανθρώπινες αξίες, </strong> που συνυπάρχουν στο ανθρώπινο πνεύμα, ως  ύπατη ποιότητα της <strong>ανθρωπινότητάς </strong>του. Η λογική και η ηθική εξακολουθούν να είναι διαφορετικές έννοιες<strong>. Η ηθική δεν είναι μόνον η αλήθεια αλλά και ολόγραμμα αξιών.</strong><strong>Δεν είναι αντικείμενο, απλά γνώσης, αλλά και βούλησης</strong>. <strong>Δεν απόλυτα άχρονη  αλλά ιστορική</strong>. Η ηθική ερείδεται στο παρελθόν, συνιστά εμπειρία ζωής και εάν δεν υπάρχουν θεμέλια ηθικής , τότε έρχεται η <strong>πίστη(</strong>τα πιστεύω μας)να πάρει τη θέση τους. Με την <strong>πίστη υποτασσόμαστε όχι στην στο άχρονο ενός ηθικού νόμου</strong>, αλλά στην <strong>ιστορική πορεία των αξιών</strong>. Πίστη στην ιστορία, στον πολιτισμό , στην ανθρωπινότητα του ανθρώπου. </em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός και αποτιμήσεις</em></strong></p> <p><em>Δεν μπορούμε να πάμε ενάντια στη σοφία των προγόνων μας. Ας μη λησμονούμε το «ουκ ήλθον  καταλύσαι, αλλά πληρώσαι…»  του Χριστού. Λόγος Πιστού που ισχύει όχι μόνον στη Θρησκευτική Πίστη, αλλά ολιστικά σε κάθε πίστη και σε κάθε ανθρώπινο πνεύμα. Εν κατακλείδι  και η Θρησκευτική Πίστη είναι Πίστη στην <strong>Απόλυτη Αλήθεια</strong>( Πανσοφία του Υπάτου Όντος), στο <strong>απόλυτο Κάλλος</strong>Του και στην <strong>απόλυτη Αγαθότητα</strong>( Πανάγαθος). Αυτό τον ιδανικό βαθμό του πιστεύειν  ευελπιστούμε, από τον οποίο αναδύονται η μέγιστη <strong>Ελπίδα και η Αγάπη</strong>( <strong>«Ο Θεός αγάπη εστί»).</strong></em></p> <p><em> Σε ότι αφορά στο ανθρώπινο επίπεδο οραματιζόμαστε μια <strong>πολιτισμική πολιτική</strong>, <strong>κοινωνική αξία που είναι ενάντια σε κάθε βαρβαρότητα</strong>. <strong>Βάρβαρος είναι ο άπιστος σε υγιή «πιστεύω» αξιών</strong>. <strong>Υπόσχεση για καλύτερο μέλλον έξω από δοκιμασμένες αξίες  και αρετές είναι απόλυτα ανασφαλής</strong>. <strong>Κάθε ηθική, όπως κάθε κουλτούρα και πολιτισμός εκπορεύεται από τις εμπειρίες του παρελθόντος. Η μόνη ηθική είναι η πιστή ηθική.</strong></em></p> <p><em> Η ψυχή του ανθρώπου, ως συνείδηση ενεργεί κατά βάση προς τις τρεις παραπάνω μεγάλες αξίες, την <strong>αλήθεια,</strong>το <strong>κάλλος</strong>και <strong>αγαθό</strong>. Η συν-κίνηση αυτή της συνείδησης ενεργεί, ως εάν <strong>οδηγός της ανθρώπινης προσωπικότητας</strong>,  χαράσσεται στο είναι μας και συνιστά το βασικό ίχνος του εαυτού μας που ονομάζουμε <strong>χαρακτήρα.</strong><strong>Είναι ουσιαστικά η  ταυτότητά μας</strong>.<strong>Αυτό είναι το αντικείμενο της αγωγής του  ανθρώπου.</strong></em></p> <p><strong><em>Η συνείδηση δομείται με τη σύνθεση  της γνωστικής λειτουργίας, της  αισθητικής καλλιέργειας και της ηθικής συγκρότησης</em></strong><em>. <strong>Ο ορθός λόγος, ως κύριος συντελεστής της αλήθειας ρυθμίζει τα όρια του συναισθηματικού χώρου και αντίστοιχα καθορίζει και τις επιταγές της ηθικής συγκρότησης. Αντίστοιχα  οι ηθικές απαιτήσεις καθορίζουν τα όρια της χρήσεως των γνωστικών επιτευγμάτων, όπως και τις αντίστοιχες εντάσεις των συναισθηματικών ενεργημάτων</strong>. <strong>Από την πλευρά του ο κόσμος του θυμικού( συναισθημάτων) δημιουργεί τα βουλητικά κίνητρα του ατόμου  για είσοδο,  τόσο στο γνωστικό  όσο και τον ηθικό χώρο. Ήτοι ο εαυτός μας ενεργεί ως ενιαίο όλον</strong>.</em></p> <p><em>Το κάλλος, ως γενική έννοια του ωραίου, του υπέροχου, του χαριτωμένου, του τραγικού,.. θεωρείται γενικά ως το βασικό <strong>ενδόσιμο,</strong>ήτοι εκείνο που προκαλεί τη διάθεση να σκεφτούμε και να πράξουμε κάτι, τουτέστιν το έναυσμα, προοίμιο και κίνητρο. </em></p> <p><strong><em>Η πίστη σήμερα θεωρείται «απεγνωσμένη», γιατί ο αγώνας είναι άνισος στην ακαταμάχητη  πλημμυρίδα της λήθης, που κατακλύζει τα πάντα .</em></strong></p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος</em></strong></p> <p><strong><em>Η πίστη είναι η δύναμη για ζωή. Η Ηθική πρέπει</em></strong><em><strong>να είναι πιστή.</strong>Η ηθική έχει ως ενδόσιμο την ευγένεια που μετέχει στο κάλλος , θεμελιώνεται στην πίστη, και ανέρχεται στην κλίμακα των αρετών και αξιών, <strong>ολογραμμικά.</strong>Σεβόμαστε τους καλούς τρόπους. Μαθαίνουμε με το παράδειγμα των μεγαλύτερων. Εθιζόμαστε σε καλές πράξεις που επιβάλλονται στα πρώτα βήματα και εδραιώνονται στην εμπιστοσύνη και την αγάπη. <strong>Αγάπη της μητέρας, ο νόμος του πατέρα.</strong><strong>Η σωστή ανατροφή κυρίως με το παράδειγμα κι την αμοιβαία αγάπη</strong>.</em></p> <p><em> Η ηθική και  τα πιστεύω μας, δεν είναι</em><em>κάτι το άψυχο, δεν έχουν  μηχανιστικό χαρακτήρα, αλλά συνιστούν <strong>ζωντανές αξίες</strong>, οι οποίες ανατροφοδοτούνται διαρκώς με την <strong>αλήθεια</strong>, το <strong>κάλλος</strong>και την <strong>αγαθότητα</strong>και κρυσταλλώνονται στην  ιερότητα της <strong>πίστης</strong>στον άνθρωπο και το μέλλον του.</em></p> <p><strong><em>Στη βάση όλης της θεμελίωσης της ανθρώπινης προσωπικότητας  της ηθικής είναι η πίστη, η οποία είναι </em></strong><em> το <strong>αντίθετο της «ανατροπής των αξιών</strong>», που συνεπάγεται τον εκφυλισμό  της πίστης . Οι επιλήσμονες των ιερών παραδόσεων και αξιών επιδιώκουν τη λήθη του παρελθόντος, το οποίο δεν μπορεί να υπερασπιστεί  τον εαυτό του , γι´ αυτό χρειάζεται την <strong>ευγνωμοσύνη</strong>μας. </em></p> <p><em>Αυτό είναι και το δικό μας απαράγραπτο  καθήκον: <strong>Να έχουμε πίστη στο παρελθόν ,  να εμπνεόμαστε και να διδασκόμαστε από αυτό. Τα πιστεύω μας να διατηρούνται πάντοτε ζωντανά και διαρκώς ανανεωμένα, χωρίς  να εκφυλίζονται μέσα στη λήθη και την περιφρόνηση, γιατί το μέλλον μας έχει τις ρίζες του στο παρελθόν μας.</strong></em></p> <p><strong><em>                                                                              Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></strong></p> <p><strong><em>                                                                                   Νοέμβριος 2019</em></strong></p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Mon, 11/04/2019 - 07:21</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-11/3053.jpg?itok=Xp3eK9AG" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=355&amp;2=comment&amp;3=comment" token="6cac0522"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Mon, 04 Nov 2019 12:21:09 +0000 desmosekdoseis 355 at http://eaas.gr ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ 1940 ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΑΘΗΚΟΝ http://eaas.gr/index.php/news/elleniko-thayma-toy-1940-kai-diko-mas-kathekon <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ 1940 ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΑΘΗΚΟΝ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p>  <strong><em>« Μόνο ένα λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλον κανένα, </em></strong></p> <p><strong><em>  μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του εικοσιένα»</em></strong></p> <p><em>                                                   Κωστής Παλαμάς 1940</em></p> <p><em>Ζούσε τις μεγάλες εκείνες μέρες ο εθνικός ποιητής, ο βάρδος της φυλής μας και όταν τον ρώτησαν, πως θα μπορούσαν να αντισταθούν σε δυο αυτοκρατορίες είπε τον  παραπάνω σοφό λόγο. Και ΕΚΕΙΝΟΙ ήπιαν από το άκρατο κρασί της ομόνοιας. Μέθυσαν, ενθουσιάσθηκαν εκστατικά και φώναξαν με μια στεντόρεια φωνή το αθάνατο <strong>ΟΧΙ</strong>.</em></p> <p><em>  Το κροτάλισμα των Γερμανικών πολυβόλων στις πεδιάδες της Ευρώπης είχε παγώσει την έντρομη ανθρωπότητα. Η πολεμόχαρη βία έγραφε, τότε, πάνω  στο στήθος της Ευρώπης, το πυρίκαυστο "<strong>Ναι</strong>" της υποταγής. Και η μικρή μας Ελλάδα τόλμησε να υψώσει το γυμνό της χέρι και να χαράξει στον ουρανό με τη φλόγα της πίστεως και με το αίμα της θυσίας το αθάνατο "<strong>ΟΧΙ"</strong>της λευτεριάς. Συνέβη τότε ένα απίστευτο, σαν παραμύθι, πρωτόγνωρο και ανεπανάληπτο ιστορικό γεγονός. <strong>Ένα ανθρώπινο θαύμα!</strong></em></p> <p><em>  Την 28η Οκτωβρίου του 40, με ιταμό τελεσίγραφο ο Μουσολίνι, ζητούσε διαβατήριο για την αθανασία. Ζητούσε παράδοση της αιώνιας Ελλάδας, χωρίς όρους. Άλλως 8.000.000 καλογυαλισμένες λόγχες θα τον συνόδευαν σε έναν περίπατο μέχρι την Αθήνα.</em></p> <p><em> Το τι έγινε στις επόμενες μέρες είναι σε όλους γνωστό και αδύνατο να περιγραφεί άλλωστε σε ένα άρθρο και από οποιαδήποτε πέννα. Ποικιλώνυμες Ιταλικές Μεραρχίες με συχνή αντικατάσταση στρατηγών. Πράσκα, Σοντού, Καβαλέρο και ο SUPER COLONELLO Μουσολίνι, μέσα σε έξι μήνες αλληλοδιαδέχθηκαν με τη σειρά τους την ντροπή της ήττας και ένα φορτίο δυσβάστακτο καταισχύνης.   Σαρώνουν οι φαντάροι μας, μαζί με τους τσολιάδες, τα εκατομμύρια τις λόγχες. Και γίνονται τα τάνκς περίγελος της Ελληνικής μεγαλοψυχίας. Αντηχούν τριγύρω τα φαράγγια και τα χιονισμένα βουνά. Η Κορυτσά, το Πόγραδετς, η Πρεμετή, το Αργυρόκαστρο, η  Κλεισούρα, το Τεπελένι , η Χιμάρα άκουσαν με αγαλλίαση το πλατάγιασμα της γαλανόλευκης στο φύσημα του παγωμένου βορειοηπειρωτικού βοριά.</em></p> <p><em>Η ιαχή <strong>"ΑΕΡΑ»</strong>  σκόρπισε, σαν φθινοπωρινά φύλλα, 30 άρτια εξοπλισμένες Μεραρχίες με 700.000 άνδρες, 17.000 οχήματα και 50.000 κτήνη. Απ'αυτούς, 14.000  θάφτηκαν στα παγωμένα βουνά, 18.000 τραυματίες και άχρηστοι από κρυοπαγήματα και 13.000 αιχμάλωτοι. Μια μακάβρια απάντηση στην κομπορρημοσύνη του Μπενίτο.</em></p> <p><strong><em> Ήταν  οι πρώτες νίκες του ελευθέρου κόσμου.  Ήταν  η αρχή της συντριβής του φασισμού. Ήταν το λυκαυγές της αποθέωσης</em></strong></p> <p><em> Η <strong>ελληνική εποποιία</strong><strong>του 1940-41</strong>, που άρχισε με τις φοβερές μάχες στην Ήπειρο, συνεχίσθηκε με τον άνισο αμυντικό αγώνα στα Οχυρά Μεταξά και τερματίσθηκε με την ηρωική αντίσταση στο νησί της Κρήτης διήρκησε συνολικά 216 ημέρες, άλλαξε εναντίον του  'Αξονος τον ρου των πολεμικών γεγονότων!  Η Γαλλία καταλήφθηκε σε 45 μέρες, το Βέλγιο σε 18, η Ολλανδία 5, ενώ η Δανία υπέκυψε σε 12 ώρες. Η Αυστρία, η Βουλγαρία, η Ουγγαρία ,η Ρουμανία και η Αλβανία παραδόθηκαν αμαχητί.</em></p> <p><em>       Με την ηρωική  της  αντίσταση Ελλάδα, πρώτη κατέρριψε το μύθο για το αήττητο του  Άξονα. Κατάφερε θανάσιμο πλήγμα στον έναν συνέταιρο. Τον κατέστησε ανάπηρο και ουδέποτε η Φασιστική   Ιταλία συνήλθε από την ήττα της. </em></p> <p><em> Μεγαλύτερο δώρο στο κλονισμένο φρόνημα των ελεύθερων λαών δεν μπορούσε τη στιγμή εκείνη να προσφερθεί. Υπήρξε η ουδός αναθάρρυνσης της  Ανθρωπότητας. </em></p> <p><em> Οι Λαοί της Οικουμένης έκθαμβοι από το κατόρθωμα της φυλής μας μόνον ύμνους και εγκωμιαστικά λόγια είχαν να πουν. Η <strong>Ελλάδα στο κέντρο του παγκόσμιου θαυμασμού</strong>!</em></p> <p><strong><em>        Πως έγινε όμως το θαύμα</em></strong><em>; Πως το κατόρθωσαν οι  Έλληνες, μια δράκα ανθρώπων, χωρίς μέσα και όπλα βαριά, χωρίς τάνκς και αεροπλάνα; Κατόρθωσαν το ακατόρθωτο! Το ΕΠΟΣ ΤΟΥ 40! Αυτό, που δίκαια ονομάσθηκε <strong>Ελληνικό Θαύμα</strong>!</em></p> <p><em> Η πίστη τους στην Πατρίδα τους όπλισε. Θάνατος ή Λευτεριά, το σύνθημα. Ένας λαός με μια φωνή. Κανένας τότε ηττοπαθής ή ακριτόμυθος. Κανένας Θερσίτης  δε βρέθηκε μεταξύ των Ελλήνων.Μπροστά στον άμεσα ορατό εχθρό και το τρομερό φάσμα του χαμού της Πατρίδας οι Έλληνες<strong>, τότε</strong>, <strong>ενώθηκαν σε ένα σώμα και μια ψυχή</strong>.</em></p> <p><em> Δεν ήταν, όμως, ο τρόμος που τους ένωσε. Εάν είχαν συνενωθεί από το ορμέφυτο του φόβου για τα δεινά του πολέμου θα είχε καταρρεύσει η Ελλάδα, όπως κατάρρευσαν και οι λοιπές χώρες. Μια αρμονική σύνθεση κράτησε το Έθνος όρθιο. Αναδύθηκε, τότε, μια πρωτόγνωρη <strong>εθνική συνείδηση</strong>, που είχε χαραχθεί στο <strong>είναι </strong>των Ελλήνων με το αίμα των πολυετών πολεμικών αγώνων. Κυρίως, είχε προηγηθεί μια συνετή στρατιωτική προετοιμασία, όπως και μια ηθική και ψυχολογική προπαρασκευή ολόκληρου του λαού. Σχεδιάσθηκαν και υλοποιήθηκαν οχυρωματικά έργα με το λυσιτελέστερο τρόπο, όπως και  ρεαλιστικά σχέδια επιστρατεύσεως και επιχειρήσεων. Είχε δοθεί, πρώτιστα, στο λαό <strong>όραμα Έθνους</strong>, που δημιουργεί την ακατάβλητη ομοψυχία και οντότητα <strong>Πατρίδας.</strong> Ανδρώθηκεένα τεράστιο <strong>«εμείς». </strong>Και απέναντι «<strong>εκείνοι»</strong>, που θέλησαν να καταλύσουν τη λευτεριά. </em></p> <p><em>Ξεκάθαρος ο εχθρός. Κανένα δίλημμα: <strong>ο αγώνας μέχρι εσχάτων</strong>.</em></p> <p><em>Το κρίσιμο πολεμικό γεγονός ανέδειξε στην ακέραια  μορφή της την <strong>πολεμική αρετή</strong>των Ελλήνων. Ένας απέραντος άλογος και συνάμα έλλογος ενθουσιασμός πλημμύρισε και κυρίευσε τον ελληνικό λαό. Ένα διονυσιακό παραλήρημα ταυτίσθηκε με το απολλώνιο φως και την «εν Θεώ» έλλαμψη. Αναδύθηκε μια  πρωτόγνωρη μεταρσίωση για δράση. Η ένδοξη ελληνική ιστορία και  το μέλλον της Ελλάδας δήλωσαν το βροντερό «παρόν» στην πιο κρίσιμη  συνάντηση της Πατρίδας μας με την υποδούλωση και το θάνατο.</em></p> <p><em> Όχι πλέον χρόνος, αλλά ένα φέγγος αιωνιότητας απλώθηκε τότε.</em></p> <p><em> <strong>Τα πάντα  ήταν δυνατά εκείνες τις ημέρες</strong>.  Να πως έγινε το Ελληνικό Θαύμα! <strong>Λειτούργησαν αρμονικά όλα τα στοιχεία που απαρτίζουν το όλον</strong>. <strong>Το άτομο </strong>που ανήκει στο σύνολο<strong>. </strong>Η<strong>οικογένεια </strong>στην παραδοσιακή μορφή της<strong>, </strong>το<strong>  Κράτος </strong>με τις ιεραρχικές  δομές του<strong>. Οι παραδοσιακές αξίες ,ως δυνάμεις συνοχής.</strong></em></p> <p> </p> <p><em> Τι συνέβη, όμως, και φθάσαμε από τους διθυράμβους και τους επαίνους στην ντροπή και στη θέση του μαύρου πρόβατου της Οικουμένης! Δυο γενιές αργότερα σε όλα τα πλάτη και μήκη του πλανήτη μόνον με σκωπτικό τρόπο μιλούν για την Πατρίδα μας! Γιατί;</em></p> <p><em>Την εξέλιξη των πραγμάτων τη γνωρίζουμε σχεδόν όλοι μας. </em></p> <p><em>Η Δύση αναζητούσε, πάντοτε, το αιώνιο ανθρώπινο πρόταγμα, την ευδαιμονία. Να απολαμβάνουμε,  όσο περισσότερα αγαθά, με την πεποίθηση ότι το ωραιότερο δώρο είναι  η ζωή μας.  Ο άνθρωπος από πολιτικό ον καθίσταται σταδιακά άτομο-ύπαρξη. Με τη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου  καθιερώθηκαν σε επίπεδο αρχών, ως υπέρτατες αξίες, η <strong>ισότητα </strong>και η <strong>ελευθερία του ατόμου. </strong>Μια απόλυτα φυσιολογική μετάλλαξη στη σκέψη της νεωτερικότητας. Η απαρχή της αποσύνθεσης της παλαιάς ιεραρχικής κοινωνίας.</em></p> <p><em> Προέκυψαν, όμως, νέες ιεραρχίες που εγκαθιδρύουν κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες ασύμβατες με το σεβασμό της ανθρώπινης <strong>αξιοπρέπειας.</strong>Έτσι, ο <strong>ατομικισμός </strong>θα στραφεί, κυρίως από τη δεκαετία του 1960, ενάντια σε κάθε  θεσμό με γενικό αίτημα τη «δημοκρατία», ως βασίλειο ισότητας και διάλυσης των αμετάβλητων ιεραρχιών, που είχαν απολιθώσει τις πρωτοβουλίες των ατόμων. Είμαστε μπροστά στο θρίαμβο της «ατομικοποίησης του κοινωνικού» και στην κατάλυση όλων των μέχρι τότε δεσμών κοινωνικής συνοχής. Ζούμε στην εποχή της μαζική κοινωνίας. </em></p> <p><em>   Το φαινόμενο έφθασε στην Ελλάδα λίγο αργότερα και στη λαχτάρα  να μιμηθούμε τα πάντα και αμέσως μηδενίσαμε τον παράγοντα χρόνο. Άρχισε η αποκαθήλωση όλων των αξιακών συστημάτων.  Η οικογένεια χαλάρωσε. Ο δάσκαλος κατέβηκε από την  «έδρα» του για να είναι πιο «κοντά» στο μαθητή. Ο ιερέας παραμερίσθηκε για να πάρει τη θέση του ο ...αναλυτής του χρηματιστηρίου. Καταργήθηκε, φιλοσοφικά, και ο Θεός και αντικαταστάθηκε από το χρήμα, ένα ανθρώπινο δημιούργημα σε ρόλο πανάκειας. Ο σχολιαστής των ΜΜΕ πήρε τη θέση του «διαφωτιστή». Το πανεπιστήμιο,  ως πηγή γνωστικού «φωτός», αλλοτριώθηκε. Πλήρης, σχεδόν, η αποσύνθεση του δημόσιου χώρου. Υποχώρηση της νομιμοφροσύνης. Η αιδώς τέθηκε σε διαρκή αργία. Κυρίαρχη η εγωιστική λατρεία της ατομικής ευτυχίας. Μαζική παραγωγή, μαζική κατανάλωση και ο άνθρωπος, ως εάν καταναλωτικό ον. </em></p> <p><em>Το «εγώ» βρίσκει  θαλπωρή  στο σκοτεινό και απομονωμένο ατομικό του «σπήλαιο». Ακούει, τυφλωμένο από το προσωπικό του συμφέρον, μόνον τον αντίλαλο της φωνής του και νομίζει, ότι κατέχει την αλήθεια. Πλήρης αποκοπή κάθε συναισθηματικού δεσμού. </em></p> <p><em>Το «εμείς» διαγράφηκε και απέμειναν οι όροι «αυτοί» ή οι « άλλοι».</em></p> <p><em>Αυτή η υπερβολική αναδίπλωση στην ιδιωτική σφαίρα και η άμετρη  ατομικοποίηση της κοινωνίας αποδυναμώθηκε συθέμελα ο κοινωνικός ιστός. Φθάσαμε στο άλλο άκρο της  υπερβολής. Στην εξαφάνιση όλων των αξιών. «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Βιώνουμε μια οδυνηρή κρίση, που είναι ο θρίαμβος της <strong>αταξίας.</strong></em></p> <p><em>Όντως, μέχρι πρότινος, τα αξιακά συστήματα ήταν οργανωμένα στη βάση της ετερονομίας. Αδιαμφισβήτητες «αυθεντίες» χάραζαν τις απαιτήσεις και τα παραγγέλματα. Όμως κάθε συνύπαρξη, ακόμη και η αρμονική απαιτεί κάποιου βαθμού στέρηση. Αυτό είναι το τίμημα κάθε αξίας, γιατί αποφεύγεται ο κορεσμός και ανοίγει η όρεξη αναμονής κάθε καλύτερου. Η δημοκρατία, ως έκφανση κοινωνικής αρμονίας απαιτεί, ως αρμούς, «πολιτικές» αρετές, όπως η μάχη τις πολεμικές αρετές. Οι Έλληνες διακρίθηκαν στις πολεμικές αρετές, αλλά ποτέ ο πόλεμος  δεν υπήρξε αυτοσκοπός . Τον θεωρούσαν αναγκαίο κακό για να εξασφαλίζονται τα αγαθά της ειρήνης, δηλαδή η ελευθερία, το δίκαιο και ο πολιτισμός. Στο στίβο της ειρήνης , κυρίως, διέπρεψαν.</em></p> <p><em>Η δημοκρατική συνύπαρξη, η ωραία αυτή ελληνική επινόηση, έχει  ως μέτρο της την αποφυγή της υπερβολής. «Μηδέν άγαν», αλλά  «μέτρον άριστον», που σημαίνει «ό,τι αρμόζει» στο όλο. Κανένα συστατικό δεν μπορεί να μηδενισθεί, γιατί καταστρέφεται η αρτιότητα και επέρχεται κατάρρευση, αλλά και κανένα στοιχείο δεν κυριαρχεί σε απόλυτο βαθμό. Μια ευαίσθητη δυναμική και ζωντανή αρμονία είναι η δημοκρατία.</em></p> <p><em>   Το ίδιο συμβαίνει και στην κοινωνία των ατόμων. Ο άνθρωπος είναι πολιτικό ον και δεν μπορεί να επιβιώσει στο μονήρη βίο. Το να ζούμε σε αρμονικές ομάδες, όπως η οικογένεια, η κοινωνία, η πόλη, η πατρίδα δεν είναι ούτε μια αγεληδόν ή οιωνεί συνονθύλευμα συμβίωση, αλλά  συνιστά βασική αξία επιβίωσης του ανθρώπινου είδους. Αξίες της δημοκρατικής συνύπαρξης, όπως η ατομικότητα, η διαφορετικότητα, η ελευθερία, η ισότητα, η παράδοση, η πρόοδος κττ συνήθως συγκρούονται, ως αντίθετης φοράς.</em></p> <p><em>  Τις αντιθέσεις συνέθετε κάποτε ο σεβασμός προς το Θεό. Αργότερα επικαλέσθηκε ο αντικειμενικός Ορθός Λόγος. Στην πράξη, όμως, αποδείχθηκε ουτοπία, γιατί κατέστη υποκειμενικός. Οι κοινές αξίες, ως στοιχεία συνοχής καταργήθηκαν, γιατί πρυτάνευσαν οι προσωπικές αξίες. Οι άνθρωποι όμως, είναι αναγκασμένοι να συνεργάζονται, γιατί η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Προκαλεί ανυπέρβλητα, για άτομα,  προβλήματα. </em></p> <p><em>      Ποιο  το <strong>δικό μας καθήκον</strong>; <strong>Να διατηρήσουμε την τιμή της Πατρίδας μας στο διεθνές επίπεδο, το οποίο  Της αρμόζει με βάση την Ιστορία της.</strong></em></p> <p><em>Μπορούμε και πως; Βεβαίως. Είναι δυσκολότατο όχι όμως ακατόρθωτο. Είναι εφικτό και κυρίως είναι αθεράπευτα αναγκαίο και επιτακτικό. Απαιτείται υπομονή , επιμονή και κόπος. Στα δύσκολα πάντοτε ξεχώριζαν οι πρόγονοί μας. Παράδειγμα η σημερινή επέτειος . Οφείλουμε, όμως να κάνουμε το πρώτο  μεγάλο βήμα. Να γίνουμε πάλι «<strong>εμείς»</strong>με τη διπλή του έννοια. Να γίνουμε ένα  αρμονικό «όλο» και ταυτόχρονα να γίνουμε «<strong>εμείς», ως εάν «Έλληνες</strong>». </em></p> <p><em>Να επαναφέρουμε σταδιακά στο μέτρον άριστο της αξίες συνοχής. Την κατανόηση της πραγματικότητας, ήτοι καλύτερη προσέγγιση της αλήθειας.  Την αισθητική καλλιέργεια για να βρούμε την ωραιότητα των ανθρώπινων σχέσεων. Το αλλότριο αγαθό δηλαδή την απόδοση της δικαιοσύνης.</em></p> <p><em>Τα παραπάνω  δεν τα βρίσκει ο καθένας ενεργώντας μόνος. Τις απόλυτες αυθεντίες ορθά τις κατήργησε ο άνθρωπος της νεωτερικότητας. Αλλά οφείλουμε  να καταργήσουμε  και την <strong>προσωπική μας αυθεντία</strong>, γιατί κανένας άνθρωπος δε συλλαμβάνει το απόλυτο. Να μάθουμε να σεβόμαστε τη γνώμη του άλλου και προπαντός την άποψη των ειδικών, αλλά να μη τους θεωρούμε αυθεντίες. <strong>Να θεωρήσουμε μια μοναδική  αυθεντία</strong>. Τον ειλικρινή <strong>διάλογο</strong>με ουσιαστικά επιχειρήματα. Η καλύτερη προσέγγιση εξεύρεσης  λύσεων των προβλημάτων είναι η διαλογική. Η διαλεκτική αποδεικνύεται ανεπαρκής. Διάλογος με το διπλανό.  Διάλογος μεταξύ γενεών, γιατί  ποτέ δεν αποκόπτεται το παρόν από το παρελθόν και το μέλλον. Τήρηση ίσων αποστάσεων από εχθρούς και φίλους. Από νίκες και από ήττες. Τότε προσεγγίζουμε καλύτερα την πραγματικότητα. Με διάλογο οδηγούμαστε στην ειλικρινή συναίνεση. Η επιβολή απόψεων ενέχει την αντίδραση. </em></p> <p><em>Αλλά ο διάλογος απαιτεί <strong>ενσυναίσθηση.</strong>Να μπαίνουμε στη θέση του άλλου. Να θεωρούμε το διπλανό ίσο με εμάς. Γιατί τότε συντίθενται αρμονικά η ελευθερία, με την ισότητα μέσα στην <strong>αδελφοσύνη της αγάπης</strong>. Τότε δημιουργείται  το υπέροχο συναίσθημα του να ανήκουμε σε μια ομάδα , που θέλουμε να ανήκουμε, αλλά και εκείνη μας θέλει[</em><em>amae].  </em></p> <p><em>Τότε δημιουργούνται ακατάλυτοι δεσμοί. Κορυφαίο πρότυπο η αρμονική οικογένεια. Με σταθερή κλίμακα αυτό-ομοιότητας την αναλογία  της χρυσής τομής, που συναιρεί τα ασύμμετρα, αναπτύσσεται η Κοινωνία, η Πόλη και η Πατρίδα μας. </em></p> <p><em>Ως  «θερμόαιμοι» οι  Έλληνες ενεργούμε με ροπή προς την αντιπαλότητα. Αλλά, εάν ο Λόγος ενεργήσει, ως τροχοπέδη, και ενεργούμε έξω από τα όρια της αυτοκαταστροφής, τότε δημιουργούμε μεταξύ μας απίθανους ακατάλυτους συναισθηματικούς δεσμούς. Γινόμαστε μια γροθιά και  επιτυγχάνουμε  τα ανθρώπινα θαύματα, σαν το έπος του 40.</em></p> <p><em> Εδώ αναδεικνύεται το θαυματουργό έργο της Παιδείας. Επειδή ο άνθρωπος είναι το πιο κοινωνικό ον παρουσιάζει τη πιο έντονη μίμηση. Άρα, το παράδειγμα είναι η πιο λυσιτελής μέθοδος, γι’ αυτό θεωρούμε την<strong>ανδραγωγία </strong>το πιο κρίσιμο στάδιο <strong>παιδείας και αγωγής</strong>. </em></p> <p><em> Με την αγωγή, που σημαίνει πρωταρχικά <strong>παράδειγμα και πράξη</strong>θα γίνουμε πάλι «<strong>εμείς».</strong><strong>Αυτός, πιστεύουμε ότι είναι μοναδικός και μοναχικός μας  δρόμος</strong>. Ανηφορικός δύσβατος , μακρύς και κοπιώδης, αλλά δυστυχώς <strong>δεν έχουμε άλλη επιλογή</strong>. Κανένας δεν πρόκειται να μας βοηθήσει.  Μόνον έτσι η Ελλάδα θα καταστεί πάλι υγιής και  στέρεα εθνική και πολιτική οντότητα. Θα ξαναβρεθεί στη θέση, που της αξίζει και δεν θα είναι ουραγός, που δεν της πρέπει! </em></p> <p><em> Η γενιά μας θα νιώσει τότε την πληρότητα, που αισθάνεται κάποιος, ο οποίος  εκπληρώνει το καθήκον του. <strong>Θα έχουμε εκτελέσει  το δικό μας χρέος</strong>προς την πιο ένδοξη εθνότητα  του Πλανήτη. <strong>Προς τη γλυκιά μας Ελλάδα</strong>.</em></p> <p> </p> <p><em>Πάντοτε, μια καινούρια εποχή ξανοίγεται μπροστά μας. Ας ατενίζουμε με αισιοδοξία το μέλλον. Με πνεύμα αισιοδοξίας οι <strong>αβεβαιότητες</strong>γίνονται ευκαιρίες</em></p> <p><em>Ας  φανούμε υπεύθυνοι συνεχιστές των ηρωικών προγόνων μας. Μας συντροφεύουν οι αόρατες σκιές των ηρώων μας (13.748 νεκροί, 41.217 τραυματίες και εξαφανισθέντες).</em></p> <p><em>  Ας κρατήσουμε ψηλά τα ζώπυρα του Γένους και το Λάβαρο των Εθνικών μας παλμών.  Ας κλείσουμε βαθειά στη ψυχή μας την Ελλάδα. <strong>Οι Έλληνες ενωμένοι δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε. Μόνον «θαύματα» θα πραγματώνουμε!</strong></em></p> <p><em>Και τότε, με βεβαιότητα  η πολυκύμαντη ανθρωπότητα θα αναθεωρήσει τις αποφάσεις της, για την  Ελλάδα και ο χρόνος θα σταματήσει μπροστά στους Γίγαντες της Ελληνικής Εποποιίας του 40  και θα βαδίσει επάνω από τους νόμους της φθοράς.</em></p> <p><em> Κι ένας ύμνος, παντού θα αντηχεί σαν τραγούδι μαζί και σαν κλάμα:</em></p> <p><strong><em>"Αι  ημέτεροι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους.»</em></strong></p> <p>                                                                             <em>Δημήτριος  Μπάκας   </em></p> <p><em>                                                                            Αντιστράτηγος ε.α. </em></p> <p><em>                                                                                Οκτ.2019</em></p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Mon, 10/21/2019 - 07:54</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-10/IMG_20191003_171648_resized_20191017_093528926.jpg?itok=JCwZ1DHg" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=346&amp;2=comment&amp;3=comment" token="138478aa"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Mon, 21 Oct 2019 11:54:33 +0000 desmosekdoseis 346 at http://eaas.gr ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΩΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ http://eaas.gr/index.php/news/kallos-os-axia-kai-arete <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΩΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ </span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p><em>                                                 <strong>ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ  ΩΣ  ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ </strong></em></p> <p><em>                                                                           Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><em>Λέγεται  ότι οι δημιουργοί σε όλους τους τομείς, έλκονται και  ξεφεύγουν από τη συνήθη φαινομενική πραγματικότητα και εισέρχονται σε ένα δημιουργικό χάος, όπου ανακαλύπτουν μια  «άλλη πραγματικότητα»  μη αισθητή στον κοινό νου και μάς την παρουσιάζουν μέσα από τα πρωτότυπα έργα τους μέσω της Τέχνης. Η Τέχνη δεν περιορίζεται στις καλούμενες Καλές Τέχνες( εικαστικές, μουσική, χορός κλπ. ), αλλά σε όλο το πεδίο από το οποίο αναδύονται νέες ιδέες, σκέψεις και πραγματώνονται  καινούργια δημιουργήματα. Τέχνες είναι και η πολιτική, στρατηγική, τακτική, πολεμική, αισθητική, γραμματική, παιδαγωγική, οικονομική, η μαγειρική, η ηθική …. </em><em>A</em><em>κόμη και η Επιστήμη, όταν φθάνει σε ερευνητικό στάδιο προόδου είναι τέχνη. </em></p> <p><em> Τέχνη εκ του ρήματος τίκτω, σημαίνει ότι  φέρνουμε στη ζωή κάτι καινούργιο που δεν υπήρχε. Πχ. μια μουσική σύνθεση του Μότσαρτ ή ένας πίνακας ζωγραφικής του Νταβίντσι δεν υπήρχαν αλλά δημιουργήθηκαν και ήδη «ζουν» μαζί μας. Το ίδιο συμβαίνει με μία ανακάλυψη ή καινοτομία στην επιστήμη. Αλλά το ύπατο παράδειγμα δημιουργίας είναι η <strong>ανθρώπινη προσωπικότητα</strong>, που συνιστά <strong> μοναδικό «έργο» τέχνης</strong> και δημιουργείται από άπειρους παράγοντες που συνιστούν το ανεπανάληπτο φαινόμενο που ονομάζουμε Ζωή! </em></p> <p> </p> <p><strong><em> Εισαγωγή</em></strong></p> <p><em>Με την Τέχνη το ανθρώπινο πνεύμα έρχεται στο οριακό σημείο σκέψης, γνώσης, συναισθήματος και βούλησης  για πράξη και <strong>το ξεπερνά</strong>, μάλιστα, κατά τι. <strong>Αυτό ακριβώς το σημείο συνιστά τη δημιουργία</strong>. Εκεί αναδύεται μια ελάχιστη αλλά κρίσιμη ενέργεια  (ουδός), που μεταβάλλει την πραγματικότητα. Συνήθως αυτό το σημείο βρίσκεται στον  λεγόμενο χρυσό λόγο( χρυσή τομή) όλων των συνιστωσών,  που  είναι, δυστυχώς ή  ευτυχώς, ένας άρρητος αριθμός. Είναι ένα ιδανικό μέτρο, το οποίο  όταν συλλαμβάνεται διαφεύγει και όταν πραγματοποιείται δεν προκαλεί κορεσμό, αλλά όρεξη(άνοιγμα)για το νεότερο. Είναι ο <strong>αειφόρος έρωτας για δημιουργία και ζωή.</strong>Αυτό τον χρυσό λόγο έχει «ανακαλύψει» και εφαρμόζει η Φύση παντού στην πράξη, εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια, γι’ αυτό  τη νιώθουμε τόσο ωραία και τόσο απλή λόγω της  αρμονίας που διαχέεται παντού και αποπνέει το <strong>αιώνιο Κάλλος</strong>!</em></p> <p><em>Το <strong>κάλλος</strong>είναι μία από τις τρεις  ύψιστες αξίες, ισότιμη με την <strong>αλήθεια </strong>και το <strong>αγαθό.</strong>Σε ότι αφορά, όμως,  τον άνθρωπο ως πρόσωπο και την αυτογνωσία του θα προτείναμε να μη σταθούμε αποκλειστικά στα στενά καθαρά όρια του κάλλους, που  είναι αντικείμενο των καλούμενων Καλών Τεχνών. Σεβόμαστε την  άποψη  ότι   «η τέχνη είναι για την τέχνη» που θεωρεί το κάλλος ως αυτοσκοπό και πολύ ορθά δεν την θέλει να είναι στρατευμένη σε έναν και μόνον σκοπό. Στην περίπτωση αυτή, όμως, μόνον οι καλλιτέχνες, οι κριτικοί της τέχνης και οι ειδικά καλλιεργημένοι άνθρωποι  θα ήταν εκείνοι που μετέχουν στο κάλλος. Για τις ανάγκες της  <strong>ολιστικής παιδείας και αγωγής</strong>του ατόμου και τη μορφοποίησή του σε πρόσωπο υπεύθυνο και δημιουργικό συντασσόμαστε με την άποψη των πολλών ότι «το κάλλος  ενυπάρχει παντού, ορατό και αόρατο». Θαρρούμε ότι η βασική κατηγορία του κάλλους,  το <strong>ωραίο,</strong>το βρίσκουμε σε κάθε βήμα της ζωής μας, στη φύση, στα φαινόμενα , στα  πράγματα και στους ανθρώπους, αρκεί να αναπτύξουμε μέσα μας έναν στοιχειώδη κώδικα αναγνώρισής του.</em></p> <p><em>Φυσικά και στην περίπτωση του κάλλους ισχύει ότι και για την αλήθεια και το αγαθό, δηλαδή δεν είναι δυνατόν να το συλλάβουμε στην απόλυτη μορφή του, αλλά βλέπουμε ωραία  πράγματα και καταστάσεις που συνιστούν απλές εκφράσεις του. Νιώθουμε ότι ένα πράγμα είναι ωραίο, αισθανόμαστε  ένα χαμόγελο ως κάτι το ωραίο, μπορούμε να πούμε  ότι ο τάδε είναι ωραίος άνθρωπος. Όμως, τ<strong>ο απόλυτο κάλλος δεν ορίζεται</strong>, μόνον η ψυχή μας το αναγνωρίζει εάν το συναντήσει και το νιώσει ολιστικά..  Πέραν από την κυρίως έκφρασή του, <strong>ως ωραίο</strong>, διακρίνεται και ως υπέροχο-υψηλό, ως χαριτωμένο, ως δραματικό-τραγικό και ως κωμικό ακόμη. Κάθε κατηγορία προκαλεί και το αντίστοιχο συναίσθημα, ήτοι το υψηλό προκαλεί δέος, το χαριτωμένο συμπάθεια , το τραγικό λύπη κοκ. Το ωραίο είναι ό,τι ταιριάζει στα μέτρα μας και  μάς προκαλεί ένα συναίσθημα ευεξίας και απόλαυσης που αναζητούμε σχεδόν όλοι μας, γιατί νοιώθουμε ηδονή.</em></p> <p><em> Η αξία του κάλλους, στη γενική περίπτωση, επενεργεί στον εσωτερικό μας κόσμο, στο χώρο των συναισθημάτων – συγκινήσεων και  των βιωμάτων μας, κοντολογίς  <strong>στο όλο της ζωής μας</strong>. Όλα τα ερεθίσματα από τον εξωτερικό χώρο και από τους άλλους ανθρώπους καταλήγουν στο δικό μας εσωτερικό χώρο και εκεί βιώνουμε τα ποικίλα ενεργήματα που  <strong>γεμίζουν το είναι</strong>μας. Από ίδιο χώρο ξεκινούν και οι κάθε είδους αναδράσεις και αναπτύσσονται οι αντίστοιχες προδιαθέσεις. Εκεί είναι εναποθηκευμένες και οι ορμές του ανθρώπου, όπως και τα ποικίλα πάθη του, αλλά  αναδύονται και οι αντίστοιχες ροπές και επιθυμίες μας.</em></p> <p><em>                  Η σπουδαιότητα του εσωτερικού μας κόσμου είναι προφανής, γι’ αυτό ο άνθρωπος προσπάθησε και προσπαθεί να τον κατανοήσει με την λογική του ικανότητα.  Ανέπτυξε ειδικές επιστήμες, όπως την ψυχολογία, την νευρολογία κλπ.  Παρέμεινε, όμως, αρκετά μεγάλος χώρος έξω από τον Λόγο, στην αρμοδιότητα της αισθητικής καλλιέργειας, δηλαδή στην καλλιτεχνία και καλαισθησία(γούστο). </em></p> <p><em>Ο χώρος του κάλλους σε σχέση με τους χώρους της αλήθειας και του αγαθού έχει ένα πολύ βολικό χαρακτηριστικό, που οφείλεται στην <strong>μεγάλη αοριστία των όσων συμβαίνουν άθελά μας στο χώρο αυτό</strong>. Αυτό συνιστά  το <strong>ευεργετικό πλεονέκτημα του κάλλους, γιατί </strong>προσδίδει  στον άνθρωπο έναν μεγάλο βαθμό ελευθερίας, τον οποίο δεν έχουν οι άλλοι δυο χώροι. Ο ορθός  και ο πρακτικός λόγος έχουν ουσιαστικά  ένα είδος απόλυτου  ρόλου, καθόσον δημιουργούν πάντοτε συνθετικά, οπότε προκαλούνται  ακαμψίες. Το Κάλλος παρέχει  μια μεγαλύτερη <strong>ποικιλία επιλογών</strong>, άρα δημιουργεί γονιμότητα για  ανάπτυξη πρωτοβουλιών συνύπαρξης των τριών χώρων.</em></p> <p><em> Στον χώρο των συναισθημάτων  αναπτύσσονται οι ποικίλες ανάγκες, που απαιτούν να καλυφθούν από αντίστοιχα ερεθίσματα και έτσι δημιουργείται μια <strong>έντονη σχέση </strong>μεταξύ του εσωτερικού κόσμου μας και των αντικειμένων του έξω κόσμου και των  ανθρώπων. Τα αντικείμενα του εξωτερικού κόσμου που ανταποκρίνονται στις εσωτερικές μας ανάγκες συνιστούν τα <strong>αγαθά </strong>και οι αντίστοιχες <strong>σχέσεις</strong>των αγαθών με τις ανάγκες μας  αποτελούν τις <strong>αξίε</strong>ς  μας.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός</em></strong></p> <p><em>Ο πλούτος του εσωτερικού μας κόσμου συνιστά την <strong>πηγή ενέργειάς</strong>μας και αποδιδόταν παλαιότερα( ακόμη και τώρα) στο χώρο της καρδιάς, ενώ επιστημονικά διαβεβαιώνεται ότι αποτελούν όλα ενεργήματα του εγκεφάλου. Ο ανθρώπινος νους λειτουργεί ενιαία, ως όλον. <strong>Η ψυχή του ανθρώπου, ως συνείδηση ενεργεί κατά βάση προς τις τρεις παραπάνω μεγάλες αξίες, την αλήθεια, το κάλλος και αγαθό</strong>. Η συν-κίνηση αυτή της συνείδησης ενεργεί, ως εάν οδηγός της ανθρώπινης προσωπικότητας,  χαράσσεται στο <strong>είναι </strong>μας και συνιστά το βασικό ίχνος του εαυτού μας που ονομάζουμε<strong>χαρακτήρα.</strong>Είναι ουσιαστικά η  ταυτότητά μας. Αυτό είναι <strong>το αντικείμενο της αγωγής</strong>του ανθρώπου.</em></p> <p><strong><em>Η συνείδηση δομείται  με τη σύνθεση της γνωστικής λειτουργίας, της αισθητικής καλλιέργειας και της ηθικής συγκρότησης. Ο ορθός λόγος, ως κύριος συντελεστής της αλήθειας ρυθμίζει τα όρια του συναισθηματικού χώρου και αντίστοιχα καθορίζει και τις επιταγές της ηθικής συγκρότησης. Αντίστοιχα  οι ηθικές απαιτήσεις καθορίζουν τα όρια της χρήσεως των γνωστικών επιτευγμάτων, όπως και τις αντίστοιχες εντάσεις των συναισθηματικών ενεργημάτων. Από την πλευρά του ο κόσμος του θυμικού( συναισθημάτων)  δημιουργεί τα βουλητικά κίνητρα του ατόμου  για είσοδο,   τόσο στο γνωστικό  όσο και τον ηθικό χώρο. Ήτοι ο εαυτός μας ενεργεί ως ενιαίο όλον.</em></strong></p> <p><em>Τέχνη είναι κάθε ασχολία του ανθρώπου που παράγει κάτι καινούργιο, κάτι που δεν υπήρχε, τουτέστιν εμφιλοχωρεί μια <strong>δημιουργία,</strong>μια <strong>ποίηση</strong>. Συνήθως θεωρούνται ως Τέχνες όσες από αισθητικής πλευράς αναζητούν το κάλλος, ως γενική έννοια του ωραίου, του υπέροχου, του χαριτωμένου, του τραγικού…</em></p> <p><em> Λέγεται ότι μία εικόνα αξίζει περισσότερο από χίλιες λέξεις! Αλλά είναι απόλυτα σωστό ότι πολλές έννοιες δεν είναι δυνατόν να εκφρασθούν με λόγια, γραπτά ή προφορικά ( όπως το κάλλος,  ανθρώπινη αύρα…) ,αλλά η ψυχή όταν τις συναντά τις  αναγνωρίζει αμέσως και αγάλλεται.  Γι’ αυτό το κάλλος θεωρείται γενικά ως το βασικό <strong>ενδόσιμο,</strong>ήτοι εκείνο που προκαλεί τη διάθεση να σκεφτούμε και να πράξουμε κάτι, τουτέστιν το έναυσμα, προοίμιο και κίνητρο για  να θελήσουμε να καταβάλουμε  κάθε προσπάθεια, κόπο και κόστος. </em></p> <p><em>Θαρρούμε τόσο η αναζήτηση της αλήθειας, του κάλλους  και του αγαθού, όπως και η κρυστάλλωση των «πιστεύω» μας και πεποιθήσεων προσεγγίζονται καλύτερα με την τέχνη της ολιστικής σύνθεσης των επιμέρους παραγόντων. Όταν κινούμαστε σε γνωστό  «έδαφος» , υπάρχει  μια απλή μίμηση πράξης, ήτοι δεν αναδύεται κάτι νέο, τότε μιλάμε για απλή συντήρηση ή διατήρηση κεκτημένων. Δημιουργία νέου αναδύεται, όταν εγγίζουμε και εισερχόμαστε στο άγνωστο, στο δημιουργικό χάος. Η Τέχνη  μάς παρέχει τις  μεθόδους  προσέγγισης του νέου, του αγνώστου και του απείρου. Ως άπειρο μπορεί να θεωρηθεί  και ο συνδυασμός - συσχέτιση των πραγμάτων και παραγόντων, από τις οποίες αναδύονται καινούργιες γόνιμες συνθήκες.</em></p> <p><em> Οι σχέσεις μεταξύ των κάθε είδος όντων και πραγμάτων λαμβάνουν μορφές <strong>γραμμικές(</strong>αίτιο και αιτιατό),</em><em>οι οποίες είναι οι πλέον προσιτές στον ανθρώπινο νου, α<strong>ναλογικές</strong>( ως εάν) , οι οποίες   είναι πιο απλουστευτικές και πιο ελαστικές είτε<strong>ολογραμμικές</strong><strong>, </strong>ήτοι το μέρος επηρεάζεται από το όλον και τα λοιπά μέρη, αλλά το όλον έχει επηρεαστεί από τα μέρη του, οι οποίες <strong>είναι οι πιο πολύπλοκες και ασαφείς αλλά στη σύγχρονη πολύπλοκη πραγματικότητα είναι οι πιο συνήθεις</strong>. </em></p> <p><em>Η <strong>προσωπική μας ικανότητα εναρμόνισης(αρμοστικότητα=</strong></em><strong><em>fitness</em></strong><strong><em>)</em></strong><em>με το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον, συνιστά αρετή και προϋποθέτει την ολιστική καλλιέργεια της νοημοσύνης, της  ευαισθησίας και της ηθικής συγκρότησης.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Βασικές αρχές ( ισχύουν αναλογικά  για   </em></strong><em>κάθε Τέχνη<strong>) </strong></em></p> <p><em>1. Ο απώτερος  <strong>σκοπός( μήνυμα, αποστολή), τον έχουμε κατά νουν, ως φάρο οδηγό</strong>. </em></p> <p><em>2. Επιλογή κατάλληλης ποικιλίας συμβόλων και στοιχείων για τη <strong>σύνθεση</strong>του έργου, ώστε να είναι εφικτή η δημιουργία σχημάτων και μορφών για την πιο γόνιμη έκφραση των νοημάτων και μηνυμάτων.</em></p> <p><em>3. <strong>Ευέλικτο σχέδιο</strong>,  ώστε να συντίθενται κατάλληλα οι  αντιθέσεις και οι αναδράσεις των επιμέρους μορφών σε ένα αρμονικό σύνολο. Καλό σχέδιο είναι εκείνο στο οποίο δεν μπορεί να μεταβληθεί το παραμικρό χωρίς να καταστραφεί η εσωτερική ισορροπία.</em></p> <p><em>4.  Τ<strong>ονισμός του κύριου του στοιχείου</strong>, που εκφράζει το κεντρικό νόημα, χωρίς να μηδενίζεται η αξία των λοιπών σημείων ενδιαφέροντος, που συμβάλλουν στην προβολή της <strong>κύριας προσπάθειας</strong>.</em></p> <p><em>5.  Η  <strong>ενότητα ως αίσθηση αρμονίας που αποπνέει η όλη σύνθεση</strong>. </em></p> <p><em>6. Τ<strong>εχνική μέθοδος  επεξεργασίας</strong>των στοιχείων  και υλοποίησης του έργου,   ώστε να χρησιμοποιηθούν όλα κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να επιτευχθεί το πιο λυσιτελές εκφραστικό αποτέλεσμα.</em></p> <p><em> 7. Τελικά <strong>αποτιμάται η όλη απόδοση</strong>σε σχέση με το μήνυμα(σκοπό-αποστολή).</em></p> <p>                  </p> <p><strong><em>Εικαστικό παράδειγμα</em></strong></p> <p><em> Μπορεί ένα ζωγραφικό έργο να επηρεάσει τον τρόπο σκέπτεσθαι, συναισθάνεσθαι και πράττειν του ανθρώπου; (Το έργο είναι εμπνευσμένο από τη ΣΣΕ).</em></p> <ol><li><strong><em>Σκοπός-μήνυμα</em></strong><em>: Η <strong>μοναδικότητα της ένδοξης πορείας της Πατρίδας μας από την αρχαιότητα έως  σήμερα και οι προοπτικές της να παρασταθεί σε ένα ολόγραμμα. </strong></em></li> <li><strong><em>Σύνθεση</em></strong><em>: Χρησιμοποιούνται  καθιερωμένα <strong>μνημεία-σύμβολα</strong>από την ιστορία, όπως:</em> <ul><li><em>Η <strong>Σημαία μ</strong>ας ως  το απόλυτο σύμβολο της Πατρίδας μας. </em></li> <li><em>Ο <strong>Παρθενώνας</strong>, ως σύμβολο του Αθάνατου Ελληνικού Πνεύματος και Πολιτισμού.</em></li> <li><em>Ο <strong>Ναός της Αγίας Σοφίας</strong>ως σύμβολο των «πιστεύω» μας  σε αξίες και οράματα(  <strong>Πατρίδα,</strong><strong>Θρησκεία, τον Άνθρωπο, τη φιλία, την αγάπη </strong>κλπ.),</em></li> </ul></li> </ol><ul><li><em> Τα κτήρια της <strong>Παλαιάς και Νέας ΣΣΕ</strong><strong>ως κύριος χώρος ,ως εάν ναός, ολιστικής Παιδείας και Αγωγής. σύμβολα της σπονδυλικής  στήλης της Πατρίδας μας καθόσον παρέχουν την Αγωγή στελεχών ΕΔ.</strong></em> <ul><li><em>Οι <strong>Ευέλπιδες </strong>, ως σύμβολα των στρατευμένων τέκνων και</em></li> <li><em> Οι <strong>Πολίτες</strong>κάθε ηλικίας, οι οποίοι είναι οι <strong>τελικοί αποδέκτες</strong>των αγαθών που προσφέρει η Ελεύθερη Πατρίδα μας.</em></li> </ul></li> </ul><p><em>3   <strong>Σχέδιο</strong>: Το σχέδιο στηρίζεται σε πολλαπλές εφαρμογές της <strong>χρυσής αναλογίας</strong>, ώστε να επιτυγχάνεται η ευελιξία των  σχέσεων και η απλότητα στη σύνθεση.</em></p> <p><em>4   Τ<strong>ονισμός</strong>του σημείου μέγιστου ενδιαφέροντος  η <strong>Ελληνική Σημαία,</strong>όλες  οι γραμμές από τα λοιπά στοιχεία υψηλού ενδιαφέροντος οδηγούν το βλέμμα μας πάνω στο Σύμβολο της Πατρίδας μας, το οποίο<strong>κρατούν με υπερηφάνεια οι Ευέλπιδες.</strong></em></p> <p><em>5    <strong>Ολιστική αρμονία της σύνθεσης</strong>: Το φως της σοφίας και του πολιτισμού διαχέεται σε όλο τον πίνακα και διασκορπίζει αλλά και συνθέτει, συνάμα,  όλες τις <strong>αντιθέσει</strong>ς του λαού μας. Έτσι αναδύεται ένας υπέροχος <strong>ιριδισμός φωτός</strong>που αποπνέει αρμονία. Επίσης τα ποικίλα σύμβολα  εναρμονίζονται σε ενότητες, οι οποίες στη συνέχεια δομούν μια σύνθεση που αποπνέει ζωντανή έκφραση. Κοντολογίς <strong>με ματιά είναι δυνατόν να ιδωθούν όλα τα επιμέρους στοιχεία , ώστε η ψυχή μας  να είναι ικανή να κατανοήσει το όλον και να   αναδυθούν   σκέψεις , συναισθήματα και ηθικά φρονήματα.</strong></em></p> <p><em>6 <strong>Τεχνική δημιουργίας</strong>: Ακολουθείται ένα επαναλαμβανόμενο  πρότυπο « αναλύειν»- «λέχειν» - «τεύχειν»:</em></p> <ul><li><strong><em>Αναλύειν</em></strong><em>με την έννοια ότι ξεχωρίζονται  ευκρινώς και επανεξετάζονται διαρκώς όλα τα στοιχεία, ώστε να είναι εφικτή η επιλογή και η χρησιμοποίηση των πιο κατάλληλων. </em></li> <li><strong><em>Λέχειν</em></strong><em>( εκ του λέχω που σημαίνει επιλέγω και φροντίζω κάποιο  βάζοντας να κατακλισθεί) σημαίνει ότι επιλέγουμε κάτι πολύ προσεκτικά και το τοποθετούμε στην πιο κατάλληλη θέση ώστε να αποδίδει το καλύτερο αποτέλεσμα. </em></li> <li><strong><em>Τεύχει</em></strong><em>ν σημαίνει οικοδομώ, διαπλάσσω, διαμορφώνω το όλο ως σύνθεση που θα εκφράσει το μήνυμα που επιδιώκω.</em></li> </ul><p><em>7  <strong>Αποτίμηση του αποτελέσματος</strong>. Το τελικό μήνυμα, είναι σχετικά εύγλωττο. Αναδύονται  αλήθειες, στοιχεία κάλλους και ηθικά οράματα όπως:</em></p> <ul><li><em>Η σύνθεση του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού, ως ενότητα  μέσα από το φως (σοφίας) της αλήθειας που αναδύεται και από τα δύο τεράστια Παγκόσμια Πνευματικά Μεγέθη.</em></li> <li><em>Η <strong>ιερότητα</strong>της Πατρίδας μας, όπως εκφράζεται με την υποστολή και μεταφορά της σημαίας ( βλέπε δεύτερο πίνακα).</em></li> <li><em> Η <strong>αυτο-ομοιότητα</strong> του θόλου του Ναού της Αγίας Σοφίας, του Κελύφους που στεγάζει το μεγάλο αμφιθέατρο της ΣΣΕ και του θόλου ου Ναού της ΣΣΕ συμβολίζει την <strong>πορεία της αγωγής</strong>και <strong>ολιστικής παιδείας</strong>.</em></li> <li><em> Από το βάδισμα και τον  τρόπο παρέλασης των Ευέλπιδων αναδύεται η όλη<strong>ζωτικότητα του φρονήματος των Στρατευμένων Παιδιών της Πατρίδας μας</strong>.</em></li> <li><em> Η <strong>νηφαλιότητα</strong>και η πραότητα συμβολίζεται με το «προσκύνημα» των Πολιτών της Ελλάδας.</em></li> <li><em> Το κάλλος που ως <strong>ενδόσιμο ευφραίνει την ψυχή μας</strong>αναδύεται από θεώρηση του πίνακα ως όλον.</em></li> <li><em> <strong>Τέλος η όλη σύνθεση σε σχήμα του απείρου( </strong></em><strong><em>∞</em></strong><strong><em>  ), ήτοι μια νοητή προπέλα  ή έλικας, ως εάν ελκυστής, που σφηνώνεται στο χαοτικό κενό έχοντας σταθερό σημείο το σύμβολο ιερότητας ( έπαρση και υποστολή Σημαίας) λαμβάνει δύναμη από  τις κινήσεις των στρατευμένων και μη παιδιών της Πατρίδας μας(!).</em></strong></li> </ul><p> </p> <p> </p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος</em></strong></p> <p><strong><em>Το κάλλος</em></strong><em>  ως αξία ανήκει στις τρείς θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες και είναι  ομότιμη με την <strong>αλήθεια</strong>και το <strong>αγαθό</strong>. Η αλήθεια και το αγαθό συνήθως αυτο-επιβάλλονται ενώ το κάλλος, ως το πλέον ευέλικτο, αμβλύνει τις δυσκολίες γι’ αυτό συνιστά το καλύτερο ενδόσιμο  για σκέψη και δράση. Προκαλεί έντονα  συναισθήματα αλλά εύκολα μπορεί να λάβει χώρα η εκτροπή του από την αλήθεια και το αγαθό. Τότε, συνήθως, γίνεται εμπορεύσιμο και ως υπερβολή καθίσταται <strong>πρόκληση. Άρα το κάλλος για να προαχθεί σε βαθμό αρετής πρέπει  να συνδυάζεται αρμονικά με την αλήθεια και το (ευρύτερο) αγαθό.</strong></em></p> <p><em>Η Τέχνη παίζει τον ρόλο του Θεράποντος σε κάθε βήμα της ζωής μας , ως άτομα  και  κοινωνία, γιατί συνθέτει αρμονικά το <strong>απλό μ</strong>ε το <strong>πολύπλοκο</strong>και νοηματοδοτεί τα σύμβολα, από τα οποία αναδύονται άπειρες σκέψεις, συναισθήματα και δυνάμεις για δράση. Δεν μένει αποκλειστικά στην αισθητική τέρψη αλλά προετοιμάζει τον όλο ψυχικό κόσμο μας για <strong>αέναη ανακάλυψη</strong>μιας άλλης πραγματικότητας πιο αληθινής και πιο γόνιμης για δημιουργία. Αυτό επιτυγχάνεται με ένα πίνακα ζωγραφικής, με μια μουσική σύνθεση, με ένα ποίημα και ένα περιεκτικό ακόμη σύνθημα, αρκεί τα πρωτότυπα αυτά δημιουργήματα να εμπεριέχουν, οπωσδήποτε τις βασικές αξίες της ζωής, <strong>την αλήθεια, το κάλλος και το αγαθό,</strong>  ολιστικά κρυσταλλωμένες σε πεποιθήσεις και πιστεύω προσδίδοντας την έννοια της ιερότητας<strong>.</strong></em></p> <p><strong><em> Κοντολογίς, το κάλλος ως αισθητικό ενέργημα καθίσταται αρετή, όταν υπερβεί την αρχική αβίαστη ευεξία  της καρδιάς και  ανέλθει σε υψηλότερα επίπεδα ολιστικής ψυχικής διάθεσης και ενσωματωθεί  με την αλήθεια και  με το ευρύτερο αγαθό προς όφελος της ανθρώπινης προσωπικότητας και του κοινωνικού συνόλου. Τότε δεν είναι διατεταγμένη σε προσωποπαγείς και  κερδοσκοπικούς σκοπούς, αλλά σε οράματα που βελτιώνουν τον Άνθρωπο ως ανθρώπινο γένος. Τότε  το όραμα της ύπαρξης της Πατρίδας είναι το αγιότερο και αναδύεται το φρόνημα των παιδιών της. </em></strong></p> <p><strong><em>Και τότε προκύπτει αβίαστα </em></strong><em>το συμπέρασμα  ότι η  <strong>Εθνική Άμυνα</strong>, τουτέστιν η εξασφάλιση της ύπαρξης της Πατρίδας μας <strong>συνιστά πρώτιστο καθήκον ΟΛΩΝ μας,</strong>όσων απολαμβάνουμε τα αγαθά τα οποία Εκείνη μάς εξασφαλίζει, γιατί <strong>χωρίς την ύπαρξη Της κανένα άλλο  αγαθό ατομικό ή συλλογικό είναι δυνατόν να υπάρξει. </strong></em></p> <p> </p> <p><em>Ας κρατήσουμε, όθεν,  ζωντανό βαθιά στη ψυχή μας <strong>ΤΟ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ:</strong></em></p> <p><strong><em>Η ΕΝΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ, ΩΣ ΟΛΟΓΡΑΜΜΙΚΗ ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΩΝ ΘΕΜΕΛΙΑΚΩΝ ΠΥΛΩΝΩΝ ΤΗΣ, ΟΠΩΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ:</em></strong></p> <p><strong><em>•                 ΤΟΥ ΑΕΙΦΟΡΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΩΣ ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΗΓΗ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ</em></strong></p> <p><strong><em>•                 ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΕΣΘΑΙ , ΩΣ ΥΠΑΤΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΞΙΑ και</em></strong></p> <p><strong><em>•                 ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ ΤΕΚΝΩΝ ΤΗΣ, ΩΣ ΕΜΜΕΝΕΣ ΕΡΕΙΣΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ</em></strong></p> <p>                                                                                                </p> <p><em>                                                                             Δημήτριος Κ. Μπάκας</em></p> <p><em>                                                                         Αντιστράτηγος εα (  ΣΣΕ  1966 )</em></p> <p><em>                                                                              27  Σεπτεμβρίου  2019</em></p> <p> </p> <img alt="1" data-entity-type="file" data-entity-uuid="4d6e800f-4a0e-4eed-ba67-8ab162840793" height="413" src="/sites/default/files/inline-images/IMG_20190917_183917.jpg" width="501" class="align-center" /></div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Thu, 10/03/2019 - 07:30</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-10/IMG_20190917_223329_0.jpg?itok=mlT1UhMr" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=338&amp;2=comment&amp;3=comment" token="64629c5b"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Thu, 03 Oct 2019 11:30:30 +0000 desmosekdoseis 338 at http://eaas.gr ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΕΝΕΡΓΗΜΑ, ΩΣ ΑΡΕΤΗ http://eaas.gr/index.php/news/demioyrgiko-energema-os-arete <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΕΝΕΡΓΗΜΑ, ΩΣ ΑΡΕΤΗ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p><strong><em>                        ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΕΝΕΡΓΗΜΑ, ΩΣ ΑΡΕΤΗ</em></strong></p> <p><em>                                                         Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Προοίμιο</em></strong></p> <p><em>Ποια είναι η φύση της δημιουργικότητας; Γιατί υπάρχει κάτι και όχι τίποτα; Τι είναι το είναι και τι δεν είναι το μηδέν. Κακορίζικες έννοιες που βασανίζουν το άνθρωπο από τότε που άρχισε να καταλαβαίνει ότι υπάρχει. «Κανείς» σημαίνει και ένας και κανένας! Τι είναι ο άνθρωπος τώρα που ζει; Τι θα είναι όταν πεθάνει; Και τι ήταν προτού να γεννηθεί; Ο Κολόμβος είδε ως Αμερική την Ινδία που έψαχνε! Ο Σωκράτης έξω από την άγνοια δεν βρήκε στήριγμα: «εν οίδα ότι ουδέν οίδα»! «Εν» και «ουδέν» φανερώνονται στο περίφημο  <strong>Ούτις</strong>= Κανένας!</em><em>του Οδυσσέα . Η <strong>Μήτις </strong>ήταν η πρώτη Σύζυγος του Δία και μητέρα της Αθηνάς, της θεάς της σοφίας!</em></p> <p><em> Η ύπαρξή μας δεν είναι νοητή χωρίς την ανυπαρξία. Οι Αρχαίοι  Προγονοί μας είναι εκείνοι που ανακάλυψαν πρώτοι το Χάος, το «μη είναι» , από το οποίο προέρχονται τα πάντα. « Ήτοι μεν πρώτιστα Χάος εγένετο »( Ησίοδος). Η αποκάλυψή του, όμως,  από τους επιστήμονες έγινε ουσιαστικά τα τελευταία σαράντα χρόνια, οπότε και ερευνάται συστηματικά ως <strong>Θεωρία του Χάους</strong>. Εντούτοις οι επιστημονικές ιδέες  και ειδικά σε μεταφορική  μορφή τους  είναι σαν τα φάρμακα, που στη σωστή τους αναλογία είναι σωτήρια, αλλά  με λάθος συνταγή προκαλούν  κακό. Απαιτείται, λοιπόν, σύνεση.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Εισαγωγή</em></strong></p> <p><em>Όταν ένα ποτάμι πλησιάζει σε ένα βράχο,  περιδινείται και επιστρέφει στον εαυτό του, το φαινόμενο που χαρακτηρίζουμε ως <strong>ανάδραση</strong>(feedback). Πίσω από το βράχο δημιουργείται δίνη, η οποία , όσο υπάρχει η ροή διατηρεί μια εξαιρετικά σταθερή δομή, που συνιστά μια <strong>«δωρεάν» τάξη μέσα στην αταξία και το χάος</strong>. Τέτοια φαινόμενα παρατηρούνται άπειρα στη φύση, από τον μικρόκοσμο μέχρι το μεγάκοσμο. Οι αναδράσεις έχουν δύο μορφές. Την  αρνητική, που έχει αντίθετη προς την ροή φορά μειώνει την ένταση της δίνης και ρυθμίζει τη δραστηριότητα και τη θετική ανάδραση μεγεθύνει  τις συνέπειες. Όταν, όμως, η αρνητική ανάδραση συνδυασθεί με τη θετική μπορούν να δημιουργήσουν μια καινούργια δυναμική ισορροπία ήτοι ένα <strong>σημείο διακλάδωσης</strong>, όπου η χαοτική λειτουργία ξαφνικά μετατρέπεται σε τάξη<strong>. Το φαινόμενο αυτό συνιστά την αυτοοργάνωση, από την οποία αναδύεται κάτι νέο από το μηδέν.</strong></em></p> <p> <em>Η φύση λειτουργεί και λαμβάνει την αρμονική μορφή της λόγω ακριβώς αυτής της διαρκούς  ανασύνθεσής της που λαμβάνει χώρα πάντα σε μια κατάσταση <strong>αυτοοργανούμενης κρισιμότητας</strong>. Εμείς παρατηρούμε μια <strong>διακριτή ισορροπία,</strong>η οποία βέβαια διαρκώς μεταβάλλεται, αλλά τα αισθητήρια όργανά μας δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τις θεωρούμενες φυσιολογικές αυτές μεταβολές. <strong>Η Φύση έχει βρει το δικό της τρόπο να ανανεώνεται και διατηρεί τη φρεσκάδα παραμένοντας «ζωντανή».</strong>Η κρατούσα άποψη σήμερα είναι και πάλι ότι ισχύει η έννοια της <strong>Γαία</strong>ς των προγόνων μας. </em></p> <p><em>Τα φυτά και τα έμβια έχουν  αυτο-«ανακαλύψει» την « άνω και κάτω οδό» του Ηράκλειτου, (« μάνωση και πύκνωση» του Αναξιμένη) και ακολουθώντας τη χρυσή αναλογική κλίμακα ανόδου και καθόδου εξισορροπούν μεταξύ της αρνητικής εντροπίας(ζωικής δύναμης) και θετικής εντροπίας(αταξίας) επιβιώνουν και διαιωνίζονται αναπαραγόμενα.  Τα</em><em>ανθρώπινα όντα συνιστούν την κορωνίδα της Πλάσης. Συγκρινόμενα ακόμη και με τα πλέον προηγμένα από τα άλλα ζώα εκδηλώνουν ποιότητες και χαρακτηριστικά ως ριζικά διαφορετικά: τη <strong>λογική σκέψη,</strong>μαζί με την ικανότητα να αναλύουν, να συλλαμβάνουν και να κατανοούν αφηρημένες έννοιες, την ικανότητα να βιώνουν και να εκφράζουν <strong>αισθητικές συγκινήσεις</strong>, το συναίσθημα <strong>της ηθικής ευθύνης</strong>, τη δύναμη να <strong>αγαπούν</strong>, τη <strong>συνείδηση </strong>και τόσα άλλα μοναδικά ανθρώπινα χαρίσματα, στα οποία βασίζεται ολόκληρη η δομή και η ιστορία του πολιτισμού.</em></p> <p><em> Οι πρώτιστες έννοιες <strong>αλήθεια, κάλλος, αρετή,</strong><strong>μνήμη</strong>και <strong>πίστη</strong></em><em>συνιστούν το θεμέλιο όλων των αξιών που συγκροτούν και συγκρατούν τις ανθρώπινες κοινωνίες. Δεν  έχει ιδιαίτερη σημασία το εάν είναι έξω από εμάς, περιμένοντας να ανακαλυφθούν, όπως πίστευε ο Πλάτωνας ή είναι αναδύσεις της διαρκώς αυξανόμενης πολυπλοκότητας του εγκεφάλου μας. Ειδικά οι καλλιτέχνες, με τη γενική ένοια, έχουν αναπτύξει μια  φυσική έφεση υψηλής ευαισθησίας, ώστε  να θεωρείται ότι έχουν το χάρισμα να προσεγγίζουν τρόπον τινά μια «κρυμμένη όψη της πραγματικότητας», που δεν είναι ορατή από τους πολλούς και έχουν  την ικανότητα να την παρουσιάζουν μέσα από τα έργα στους πολλούς δημιουργώντας  συναισθήματα της ίδιας υφής με τα δικά τους. Το καλλιτεχνικό αυτό συναίσθημα  δεν είναι ιδιαίτερα αιτιολογημένο, αλλά από τους επιστήμονες εντάσσεται στην <strong>ολιστική ευφυία </strong>που αναπτύσσουν αυτά τα άτομα.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Η έννοια της δημιουργικότητας</em></strong></p> <p><em>Έχει πλαστεί μια νοοτροπία ότι η δημιουργικότητα είναι «δώρο» ή ένα ειδικό «ταλέντο», που το έχουν ορισμένα άτομα μόνον και μάλιστα πιστεύεται ακόμη ότι η δημιουργικότητα πάει χέρι με χέρι με την …τρέλα!! Θεωρείται μια απόκλιση από το φυσιολογικό που προέρχεται από μια έμπνευση(εν και πνοή), που τους έρχεται απέξω και ίσως δεν έχουν και τη δυνατότητα να την ελέγξουν. Επίσης πιστεύεται, εσφαλμένα, ότι η δημιουργικότητα περιορίζεται σε ορισμένους αναγνωρισμένους τομείς, όπως η ποίηση, ζωγραφική, η μουσική κοκ. Ήδη, όμως, έχει αποδειχθεί εμπράκτως ότι η δημιουργικότητα είναι <strong>ανάδυση του ανθρώπινου εγκεφάλου</strong>απλώνεται σε όλες τις δραστηριότητες του ανθρώπινου πνεύματος και καλύπτει όλο το φάσμα των ενεργημάτων μας. </em></p> <p><em>Τα άτομα που διακρίνονται για την εφευρετικότητα , ανεξαρτησία και αυτονομία της σκέψης, για τον ενθουσιασμό, το άνοιγμα προς τις εμπειρίες, την αυτο-εμπιστοσύνη, την ανοχή της ασάφειας και την ικανότητα σύνθεσης των αντιθέτων, την έλξη προς το σύνθετο και την ολιστικότητα διαθέτουν μεγάλο απόθεμα ενεργητικότητας, συναισθηματική ισορροπία , συγκέντρωση των ενδιαφερόντων και της προσοχής στο στόχο. Είναι πρόθυμα να αναλαμβάνουν δράση και  κινδύνους.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Σχολιασμός</em></strong></p> <p><em>Το χάος, το οποίο  κάποτε το θεωρούσαν ως ένα κακό «δράκο», τώρα πλέον η επιστήμη το θεωρεί ως <strong>πηγή έμπνευσης και δημιουργίας</strong>νέων μορφών εξέλιξης( θετικής αλλά και αρνητικής). Από τα καιρικά φαινόμενα και την τυρβώδη ροή στους καταρράκτες  φθάνουμε στην ενεργοποίηση των νευρώνων του εγκεφάλου μας μέχρι τις διακυμάνσεις του χρηματιστηρίου. <strong>Έτσι πλέον το καλό και κακό αναδύεται από τη μη προβλεψιμότητα των άπειρων χαοτικών φαινομένων</strong>.</em></p> <p> <strong><em>Η ζωή συνιστά μια πορεία προς την πολυπλοκότητα</em></strong><em>! Κάθε στιγμή ξανοίγεται κάτι  καινούργιο και κάτι παλαιό αδρανοποιείται ή αναδρά με ένα καινούργιο τρόπο. Κάθε τι που γίνεται αντιληπτό με τα αισθητήρια ή νοητικά μας όργανα βρίσκεται σε μια <strong>διακριτή ισορροπία, </strong>που έχει δυναμικό χαρακτήρα και διαρκώς μεταλλάσσεται  μέσα στο χρόνο με ποικίλους βαθμούς αλλαγών</em></p> <p><strong><em>Να ζει κάποιος με δημιουργική αμφιβολία σημαίνει να εισέρχεσαι στο χάος για να ανακαλύψει εκεί μια αλήθεια που δεν μπορεί να εκφρασθεί με λέξεις</em></strong><em>. Αυτή την ευαισθησία έχουν οι κάθε λογής δημιουργοί. <strong>«Βλέπουν» μια  άλλη αλήθεια που είναι πιο πραγματική</strong>! Οι δημιουργικοί άνθρωποι παρουσιάζουν υψηλή ανοχή στην ασάφεια και την αμφιθυμία και μια τάση να σκέπτονται με αντίθετες έννοιες χωρίς να σημαίνει ότι γεννήθηκαν έτσι. Αφήνουν τον εαυτό τους ελεύθερο στην αίσθηση ότι <strong>«γνωρίζουν και δεν γνωρίζουν»</strong>, μια ανεπάρκεια, αβεβαιότητα,  δέος, χαράς και απώλειας ελέγχου και εκτίμησης των μη γραμμικών μεταβολών. <strong>Έχουν μια εξελικτική σκέψη</strong>. <strong>Η δημιουργικότητα είναι γεμάτη από μαγικές στιγμές έκπληξης</strong>, δηλαδή από ξαφνιάσματα  αλήθειας και νέας ιδέας, που δεν υπήρχαν πριν.<strong>Στις αποφάσεις ακόμη αφήνονται κάποια κενά  ανοίγματα για να μπορεί να μπει κάτι καινούργιο, κάτι που έχει αφεθεί απέξω. Αυτό το κενό παρέχει την ευχέρεια για μια ανοιχτή ροή που είναι απαραίτητη στην αυτοοργάνωση του όλου.</strong></em></p> <p><em> <strong>Κάθε δίνη είναι μια ζωντανή οντότητα</strong>. Συνιστά μια μορφοποίηση της ροής ενέργειας!( μήπως και η ζωή μας δεν είναι, άραγε , μια «ιερή» μορφοποίηση ενέργειας!). Έχει ένα σταθερό, κατά κάποιο τρόπο, εσωτερικό περιεχόμενο , αλλά εντάσσεται στο όλο. Το τοίχωμα που  την ξεχωρίζει βρίσκεται ταυτόχρονα μέσα και έξω, όπως ακριβώς οι μεμβράνες στα κύτταρα των ζωντανών οργανισμών. Ήτοι  είναι φαινόμενο συγχρόνως <strong>ατομικό αλλά ταυτόχρονα ολιστικό</strong>.</em></p> <p><em>Μεγαλοφυία θεωρούσαν παλαιότερα κάθε δημιουργικό άνθρωπο. Σήμερα καθώς επιστημονικά πιστεύεται ότι  η μεγαλύτερη χρήση της ανθρώπινης δημιουργικής διανόησης  δεν γίνεται στην τέχνη ή στην επιστήμη, <strong>αλλά στις καθημερινές αυθόρμητες πράξεις,  με τις οποίες διατηρείται η συνοχή στην κοινωνία.</strong></em><strong><em>Το κοινωνικό ευ ζην συνιστά την πιο υψηλή τέχνη.</em></strong></p> <p><em>Οι έρευνες των τελευταίων δεκαετιών πάνω στην ευφυΐα και τη δημιουργικότητα, έδειξαν, σχεδόν εξαρχής, ότι παρόλο που ιδιαίτερες ομάδες µε υψηλό δείκτη  νοημοσύνης καταφέρνουν να σημειώνουν εξαιρετική βαθμολογία τόσο στο σχολείο όσο και στο πανεπιστήμιο, στην ουσία επισκιάζονται από εκείνους που δεν έχουν απλά υψηλό IQ, αλλά και υψηλό <strong>δείκτη δημιουργικότητας</strong>. Άλλες έρευνες δείχνουν ότι οι μαθητές µε υψηλό δείκτη δημιουργικότητας ξεπέρασαν αυτούς που είχαν µόνο υψηλό IQ, σχεδόν σε όλα τα επίπεδα και τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.<strong>Όλα τα παραπάνω µας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η έμφυτη χαρισματικότατα είναι τελικά ένας συνδυασμός ευφυΐας και δημιουργικότητας</strong>.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Αποτιμήσεις</em></strong></p> <p><strong><em>Το μηδέν και το είναι πάνε μαζί,</em></strong><em> γιατί συνιστούν το κοσμογονικό υπέδαφος των πραγμάτων και των δράσεων, ήτοι  την αρχική μάζα της ζωής και της φύσης. Η μορφή που παίρνει η λειτουργική τους, με τη μετάβαση από το δυναμικό στο ενεργητικό πεδίο τους συναπαρτίζει ένα <strong>αχειροποίητο ψηφιδωτό</strong>. Ο Αϊνστάιν απέδειξε ότι η ενέργεια σχετίζεται με τη μάζα απόλυτα (  Ε=mc2). <strong>Τη συνάντηση του μηδενός με το είναι την ονομάζουμε γίγνεσθαι</strong>. <strong>Δημιουργία</strong>(δήμος + έργον) <strong>είναι η παραγωγή έργου για το(γενικό) καλό του λαού.</strong></em></p> <p><em>Το χάος από επιστημονική θεωρία ξεπέρασε τα όρια της Τέχνης  και έλαβε μεταφορικά πολιτισμική μορφή, από την οποία αναφύονται μεγάλα ερωτηματικά για άλλοτε βεβαιότητες. Οι άπειρες και ανεξέλεγκτες αποχρώσεις της ζωής δεν είναι δυνατόν να προβλεφθούν απόλυτα, αλλά ταυτόχρονα ξανοίγονται απίθανες περιπτώσεις δημιουργικότητας. Κοντολογίς  <strong>μπορούμε να ζούμε όχι ως ρυθμιστές της φύσης αλλά ως δημιουργικοί συνεργάτες της</strong>.  Καθολικός έλεγχος επί της Φύσεως δεν είναι εφικτός από τον άνθρωπο.</em><em>Η ιδέα του χάους δημιουργεί έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης και βίωσης της πραγματικότητας και έχει μια εγγενή <strong>ταπεινοφροσύνη, </strong>που δεν την έχουν οι λοιπές επιστήμες, γιατί αποδεικνύει ότι <strong>δεν μπορούμε να έχουμε απόλυτη βεβαιότητα</strong>στα γεγονότα. Απαιτεί μια πιο ελεύθερη έκφραση και προπαντός προσδιορισμό των ορίων μας  και  τον σεβασμό του άγνωστου και του άρρητου.</em></p> <p><em>Ως ανθρώπινα όντα θα πρέπει να δημιουργήσουμε μια ροή στη ζωή μας, ως εάν  τρεχούμενο νερό, με δημιουργικές αρετές, ώστε να ξεπερνούμε τα προβλήματα. Να απελευθερωθούμε από τις προκαταλήψεις, τις μηχανικές συνήθειες, την απομόνωση, το «πολύτιμο» εγώ μας, τις πάγιες απόψεις (εγγράμματα). <strong>Τα ενάρετα δημιουργικά άτομα είναι άτομα της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο</strong>. Στον Όμηρο η δημιουργικότητα συμπίπτει με την αγωγή, που καθιστά τον ήρωα παραγωγικό σε λόγια και ηρωικά έργα. Από τον Σόλωνα ίσαμε τους σοφιστές κυριαρχεί η αγωγή της ευρυμάθειας, που σε συνδυασμό με την ρητορική δεινότητα, θα βοηθούσε τον πολίτη να διακριθεί και να προσφέρει στο «δήμο». Από τον Σωκράτη και μετά αναζητείται υπέρβαση από την πολυμάθεια  προς τη σύμμετρη ανάπτυξη σωματικών και πνευματικών δυνάμεων με στόχο την ανάδειξη του λόγου ως υπέρτατου εργαλείου σκέψης και πράξης, που οδηγεί σε μια ουσιαστική γονιμότητα μέσω του ωραίου προς την υπέρτατη αλήθεια , <strong>το Αγαθό(«τόκος εν καλώ</strong>»). Η γονιμότητα αυτή αποτελεί μοναδική ποιότητα του ανθρώπινου είδους<strong>, την ανθρωπινότητα</strong>.</em></p> <p><em>Αυτό συμβαίνει και με τη ζωή μας μέσα στον ανθρώπινο Κόσμο<strong>, άρα αναδύεται η ανάγκη καλλιέργειας της αρετής της αρμοστικότητας</strong>(</em><em>fitness</em><em>), ήτοι <strong>ορθολογικής χρυσής αναλογικής άρμοσης με το περιβάλλον(φυσικό και ανθρώπινο</strong>). Η εκπαίδευση πρέπει να αναβαθμισθεί <strong>και πάλι στην ολιστική μορφή της, ως η κλασσική Παιδεία. Να ξαναβρούμε</strong>την <strong>αγωγή</strong>και την <strong>ανδραγωγία και να θεωρήσουμε την ανθρωπινότητα ως στόχο της Παιδείας.</strong></em></p> <p><em>Η δημιουργική σκέψη συνιστά την υψηλότερη πνευματική λειτουργία και η <strong>δημιουργική παραγωγή το κορύφωμα τη ανθρώπινης κατάκτησης</strong>. Αυτό συνιστά την ουσία της Παιδείας – αγωγής του ανθρώπου. Η<strong>παιδεία</strong>, σε μεγάλο βαθμό, τις τελευταίες δεκαετίες μετατράπηκε σε απλή <strong>εκπαίδευση, </strong>μέσα σε πλάνες, που έθεσαν την αγωγή σε εσφαλμένη τροχιά. Ο δυισμός νόησης και συναισθήματος, λόγου και φαντασίας, επιστήμης και τέχνης, όπως και η υπερβολική εξειδίκευση, ίσως και η άποψη ότι η δημιουργικότητα είναι έμφυτη  ή θείο δώρο συνιστούν τα βασικά αίτια.</em></p> <p><em> Η δημιουργικότητα  συνιστά μια έφεση  που επιτρέπει στον άνθρωπο να αναδιοργανώνει τα δεδομένα του αντιληπτικού χώρου, της εμπειρίας και της γνώσης του σε νοητικά σχήματα μέσω των οποίων <strong>ανακαλύπτει νέες λύσεις</strong> σε κοινά προβλήματα. Επίσης τον καθιστά ικανό να επικοινωνεί  καλύτερα, να εφαρμόζει νέες μεθόδους και μορφές. Κοντολογίς  η δημιουργικότητα συνιστά  <strong>μια πράξη παραγωγής του νέου</strong>! <strong>Ένα ενιαίο νοητικό ενέργημα, στο οποίο συμμετέχουν κάθε φορά οι ποικίλες αντιληπτικές και γνωστικές λειτουργίες του ατόμου, σε συνάρτηση με την προσωπικότητα και τον ιδιαίτερο ψυχισμό του.</strong></em></p> <p><em> Η <strong>αγωγή της δημιουργικότητας</strong>είναι συνυφασμένη με την γενική(ολιστική) καλλιέργεια του ατόμου, παρά με οποιαδήποτε μορφή εξειδικευμένης άσκησης. Πρωταρχικός παράγοντας της δημιουργικότητας είναι η οικοδόμηση του εσωτερικού μας κόσμου. <strong>Δίνει κανείς ό,τι παίρνει και αξιοποιεί</strong>.<strong>Η δημιουργία δεν αναδύεται στο κενό!</strong>Οι μεγάλοι δημιουργοί (επιστήμονες, ποιητές, καλλιτέχνες, εφευρέτες, πολιτικοί κλπ.) διέθεταν τεράστια αποθέματα προσωπικής εμπειρίας και γνώσης, όπως και βιώματα μιας ζωής συνήθως έντονης και ιδιόμορφης. </em></p> <p><em>Το πρώτιστο μέλημα της <strong>αγωγής της δημιουργικότητας</strong>συνιστά η ανάπτυξη όλων των αισθήσεων και  μηχανισμών,  ώστε να αφομοιώνονται όλες οι λεπτότατες αποχρώσεις του εξωτερικού κόσμου και η σύλληψη των δομών των πραγμάτων με  αποκορύφωμα  <strong>την αίσθηση της ποιότητας και  της αξίας  ήτοι η αρετή της κριτικής αποτίμησης</strong>. Κοντολογίς στην πράξη  <strong>μια κοινωνική ευαισθησία</strong>, γιατί κάθε επίτευγμα ενσωματώνεται αναπόφευκτα στα λοιπά αγαθά ολόκληρης της ανθρώπινης κοινότητας.</em></p> <p><em>  Η δημιουργικότητα ως αρετή και η ευφυΐα, όπως και το αίσθημα  εκτέλεσης του καθήκοντος αναδύονται  από την ολιστική καλλιέργεια ενός αρμονικού ολογράμματος πολλών αρετών, που αποτελούν τα συστατικά μέρη της χαρισµατικότητας.</em></p> <p><em> Η  αγωγή της δημιουργικότητας  συνιστά τον πυρήνα της ολιστικής παιδείας. Η ειδική ευσυνείδητη πνευματική  πειθαρχία, που επιβάλλει η σχολική μάθηση για την απόκτηση της δοσμένης γνώσης και την ανάπτυξη σχετικών ειδικευμένων δεξιοτήτων, πρέπει να ενταχθεί στο ευρύτατο πλαίσιο της δημιουργικής αγωγής. </em></p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος</em></strong></p> <p><strong><em>Το εν αρετή δημιουργείν  συνιστά  «πολυφάρμακο» για τον άνθρωπο</em></strong><em>. Μια δημιουργική αντίληψη  και σκέψη, που αυτοοργανώνεται πρέπει να συνδυάζεται με τη βούληση για καταβολή προσπάθειας, ώστε να αποκτηθούν οι «επαινετές έξεις» , τουτέστιν <strong>οι αρετές</strong>που συνθέτουν την ειδοποιό ποιότητα του ανθρώπινου όντος , την <strong>ανθρωπινότητα.</strong></em></p> <p><strong><em>Μια αίσθηση φρεσκάδας είναι το μόνιμο χαρακτηριστικό  της δημιουργικότητας</em></strong><em>. Μια διαρκής <strong>εκνεάνιση του εγκεφάλου</strong>μας, γιατί μας καθιστά ικανούς να μπαίνουμε μέσα στην αβεβαιότητα του χάους και να μαθαίνουμε να ζούμε με αυτό με τις δυνάμεις μας τις προσωπικές  αλλά και να μπορούμε να δεχτούμε την <strong>συνδρομή των συνανθρώπων μας, οι οποίοι είναι συν-δημιουργοί μας.</strong></em></p> <p><em> Μόνον μέλη <strong>με ενάρετη δημιουργικότητα</strong>συν-δημιουργούν  ανοιχτή, τουτέστιν, ζωντανή  κοινωνία που μπορεί να ενταχθεί στο συνεχώς εξελισσόμενο περιβάλλον και να προσφέρει την ολβιότητα στα μέλη της<strong>. Μέλη που συμβάλλουν διαρκώς στη διατήρηση της φρεσκάδας και της ακμής της ίδιας της κοινωνίας</strong>. <strong>Ένα  ευ ζην, μια  ζωή με συνεχή εκνεάνιση</strong>. Αυτοοργάνωση, αυτοδόμηση και αυτοπραγμάτωση πάνε μαζί, αλλά πάντα μέσα σε μια ευημερούσα πολιτεία.</em></p> <p><em>                                                                                                  Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p><em>                                                                                                             Ιούλιος 2019</em></p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Wed, 07/10/2019 - 06:48</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-07/1099_0.jpg?itok=pt4Cu23Y" width="1530" height="640" alt="eikona" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=316&amp;2=comment&amp;3=comment" token="93a953fc"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Wed, 10 Jul 2019 10:48:55 +0000 desmosekdoseis 316 at http://eaas.gr Αφιέρωμα μάχη Κιλκίς 19- 21 1913 http://eaas.gr/index.php/news/aphieroma-mache-kilkis-19-21-1913 <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">Αφιέρωμα μάχη Κιλκίς 19- 21 1913</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p align="center"><strong>Αφιέρωμα για τους πεσόντες Διοικητάς Συνταγμάτων - Ταγμάτων </strong></p> <p align="center"><strong>Κατά την επική μάχη Κιλκίς 19- 21 1913</strong></p> <p align="center"> </p> <p align="center"> </p> <img alt="κ1" data-entity-type="file" data-entity-uuid="2085ae21-b397-4a07-9cb8-8d424b8bc01b" height="270" src="/sites/default/files/inline-images/KIL1.jpg" width="203" class="align-center" /><p align="center"> </p> <p>Ο υπέρμετρος ενθουσιασμός του Έλληνα μαχητή και όχι μόνο, δημιουργεί την υπερβολή, η υπερβολή την υπέρβαση , η υπέρβαση την αυταπάρνηση η αυταπάρνηση την αυτοθυσία και η αυτοθυσία δημιουργεί τους Ήρωες, τους ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ. Αυτή ήταν η ψυχολογία του συνόλου του Ελληνικού Στρατού κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, αλλά κυρίως στην τριήμερη επική μάχη του Κιλκίς – Λαχανά, όπου τα αποτελέσματα της ήταν νικηφόρα, αλλά σε θύματα ήταν τραγικά, αποδεικνύοντας την γενναιότητα αλλά και την ανθρωποθυσία όλων των συμμετεχόντων σε αυτή.</p> <p>Οι Έλληνες βρέθηκαν αντιμέτωποι ενός υπεράριθμου συγκριτικά εχθρού, εμπειροπόλεμου, ριψοκίνδυνου καλά εξοπλισμένου και εδραιωμένου στην περιοχή από καιρού, το όνειρο του οποίου ήταν να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να έχει πρόσβαση στο Αιγαίο. </p> <p>Στον πόλεμο όμως νικάει το θάρρος και όχι η αριθμητική υπεροχή του εχθρού ή οπλισμός του αντιπάλου,  αυτό ακριβώς έγινε στη μάχη Κιλκίς – Λαχανά οι Έλληνες Αξιωματικοί και στρατιώτες πρόταξαν τα στήθη και της ξιφολόγχες τους, και όντως η «λόγχη νίκησε το πυρ». Αυτό είναι Ελληνικό φαινόμενο.</p> <p>Θα ήταν παράλειψη ή μάλλον δεν θα είχε νόημα ο εορτασμός αυτού του Έπους,  αν δεν θα αναφερόμασταν στους πρωταγωνιστές αυτής της εποποιίας, που οδήγησαν τα στρατεύματά τους στη νίκη, γνωρίζοντας εκ των προτέρων, ότι οι πιθανότητες να επιζήσουν ήταν λίγες , αλλά παρ΄ όλα αυτά μπήκαν μπροστά όρθιοι, αψηφώντας τα εχθρικά βόλια και χάρισαν στην Πατρίδα τις ζωές τους αλλά και τις ζωές των στρατιωτών τους που τους ακολουθούσαν με ενθουσιασμό.</p> <p>Ας δούμε όμως παρακάτω τους πεσόντες Διοικητές Συνταγμάτων και Ταγμάτων, μέσω των οποίων αποτίνουμε φόρο τιμής σε όλους τους νεκρούς μας,  που έλαβαν μέρος σε αυτή την επική μάχη,  σε αυτό το μέρος της Μακεδονικής γης και πότισαν με το αίμα τους αυτά τα χώματα και άνθισε η ελευθερία στη Μακεδονία μας. </p> <p>Οι προτομές τους είναι τοποθετημένες  στο χώρο του Στρατιωτικού Μουσείου στο Λόφο Ηρώων του  Κιλκίς, «αγναντεύοντας» τον τόπο που πολέμησαν και έπεσαν, για μια ελεύθερη Μακεδονία, για μια Ελεύθερη πατρίδα. </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p><strong>Συνταγματάρχης πεζικού Παπακυριαζής Ιωάννης</strong></p> <p><strong>  Διοικητής 4ου Συντάγματος Πεζικού.</strong></p> <p> </p> <p><img alt="C:\Documents and Settings\ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ\Τα έγγραφά μου\Οι εικόνες μου\Σχης Παπακυριαζής.jpg" height="202" width="169" /></p> <p> </p> <p> Ο Ιωάννης Παπακυριαζής, από την Υπάτη Νομού Φθιώτιδας, ανήκει στη γενιά των αξιωματικών εκείνων, που κατά τη διάρκεια των Πολέμων 1912 – 13 διπλασίασαν και λάμπρυναν την Ελλάδα. <br /> Υπολοχαγός στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο το 1897, διακρίνεται ως Διοικητής λόχου στη μάχη του Δομοκού. </p> <p>Το 1911 ως διοικητής του 3ου Συντάγματος Πεζικού διακρίνεται στα μεγάλα συμμαχικά γυμνάσια και αποσπά τα συγχαρητήρια του στρατηγού Εντόυ, Αρχηγού της Γαλλικής Αποστολής. </p> <p> Στους Βαλκανικούς Πολέμους ως διοικητής του 4ου Συντάγματος Πεζικού, λαμβάνει μέρος στις μάχες για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, του Σαρανταπόρου και των Γιαννιτσών και εισέρχεται πρώτος με το Σύνταγμά του στη Θεσσαλονίκη. </p> <p>Στη μεγάλη μάχη στα υψώματα του Λαχανά, που έκρινε την τύχη της Μακεδονίας την 21η Ιουνίου 1913, μετά από την αναγνώριση και εκτίμηση της τακτικής κατάστασης, «εισηγείται» «Συντονισμένη επίθεση των δύο Μεραρχιών Ιης και ΙVης θέλει φέρει πτώση της θέσεως του εχθρού εντός ώρας». Η εισήγησή του, που υιοθετήθηκε από τους δύο Μεράρχους, κρίνει την έκβαση της μάχης. <br /> Στο κρισιμότερο σημείο της μάχης αυτής και για να ενθαρρύνει τους αξιωματικούς και στρατιώτες του, προηγείται φωνάζοντας «Εμπρός παιδιά μου και τους φάγαμε!». Και ακολουθούμενος από ενθουσιασθέντες στρατιώτες επιτίθεται ακάθεκτος κατά των αμυνομένων Βουλγάρων.</p> <p>Η απροσδόκητη και μανιώδης αυτή επίθεση των Ελλήνων κλόνισε το ηθικόν του εχθρού και ανάγκασε αυτόν να υποχωρήσει ατάκτως, αλλά ο ηρωικός Συνταγματάρχης, βαλλόμενος από εχθρικές σφαίρες στην καρδιά, πέφτει νεκρός και εισέρχεται έφιππος, όπως συνήθιζε να πορεύεται, να προελαύνει και να επιτίθεται, αυτή τη φορά στην ιστορία και την αιωνιότητα. <br /> Μετά την θριαμβευτική αυτή νίκη των Ελληνικών όπλων, ο Βασιλεύς και Αρχιστράτηγος των Ελλήνων Κωνσταντίνος μόλις πληροφορήθηκε τον ηρωικό αυτόν θάνατο του Συνταγματάρχη Παπακυριαζή, μετέβη στο πεδίον της μάχης και ασπάσθηκε τον τιμημένο νεκρό, δακρύζοντας για την απώλεια του.</p> <p style="margin-left:54pt;"> </p> <p> </p> <p> <strong>Συνταγματάρχης πεζικού Καμπάνης Αντώνιος.</strong></p> <p><strong>Διοικητής του 8<sup>ου</sup>Συντάγματος Πεζικού.</strong></p> <img alt="k2" data-entity-type="file" data-entity-uuid="6db1d8d2-816a-4b53-8538-49d327714ec9" src="/sites/default/files/inline-images/KIL2.jpg" class="align-left" /><p>Ο <strong>Αντώνιος Καμπάνης</strong>(1857-1913) καταγόταν από την Άνδρο. </p> <p>Κατατάχθηκε στο στρατό ως εθελοντής το 1877, ενώ το 1882 ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός Πεζικού. Ως Λοχαγός συμμετείχε στον ατυχή πόλεμο του 1897, εκτελώντας τα καθήκοντα του υπασπιστή της 4<sup>ης</sup>Ταξιαρχίας. </p> <p>Έγραψε διάφορα βιβλία και μετέφρασε το σύγγραμμα του Αυστριακού Στρατηγού VonKuhn, «Ο ορεινός πόλεμος». </p> <p>Έπεσε μαχόμενος την 21 Ιουνίου 1913 στο ύψωμα 272  λίγες ώρες πριν καταληφθεί οριστικά η πόλη του Κιλκίς. </p> <p>Συγκεκριμένα αποφάσισε να θυσιαστεί ο ίδιος, πηγαίνοντας πάνω σε ένα λόφο για να καταδείξει την θέση του εχθρού.</p> <p>Τότε είπε στους υπόλοιπους: <strong>«Κάντε στην άκρη. Εγώ έζησα αρκετά. Εσείς είστε μικροί ακόμη. Σας περιμένουν οι οικογένειές σας».</strong></p> <p>Έπειτα καταδεικνύοντας την θέση του εχθρού είπε : <strong>«Ιδού ο δρόμος προς την νίκη».</strong>Τότε θραύσματα οβίδος  τον χτύπησαν στις διόπτρες του (κιάλια) και πριν προλάβει να αντιδράσει, έσκασε δίπλα του άλλη μια οβίδα και τον αποτελείωσε. </p> <p>Η θυσία του έδειξε τον δρόμο προς την απελευθέρωση της πόλης. Το σπουδαίο αυτό περιστατικό έγινε λίγο μετά τις 05:00 το πρωί και για την Ηρωική του προσπάθεια, το όνομά του έγινε θρύλος στην τοπική κοινωνία του Κιλκίς.</p> <p>Το χωριό Καμπάνη, όπου έπεσε ηρωικά, έχει πάρει προς τιμή του το Επώνυμό του. </p> <p style="margin-left:72pt;"> </p> <p> <strong>Αντισυνταγματάρχης πεζικού Καραγιαννόπουλος  Κωνσταντίνος,</strong>,(1859-1913)</p> <p> <strong>Διοικητής 7<sup>ου</sup>ΣυντάγματοςΠεζικού</strong></p> <img alt="k3" data-entity-type="file" data-entity-uuid="0fb9be0f-ea8f-4e0a-b091-8628d39f057f" src="/sites/default/files/inline-images/KIL3.jpg" class="align-left" /><p>Καταγόταν από τη Λιβαδειά </p> <p>Κατατάχθηκε στο Στρατό το 1881 και ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός το 1885 προερχόμενος από τη Στρατιωτική Σχολή Υπαξιωματικών.</p> <p> Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους 1912 – 1913 ως Διοικητής του 7<sup>ου</sup>Συντάγματος της ΙΙ μεραρχίας Πεζικού.</p> <p>Το Σύνταγμά του μεταφέρθηκε από το μέτωπο της Ηπείρου στη Μακεδονία.</p> <p> Έπεσε μαχόμενος στην μάχη του Κιλκίς την 21 Ιουνίου 1913 Διοικώντας το 7<sup>ο</sup> Σύνταγμα Πεζικού.</p> <p> </p> <p> </p> <p><strong>Αντισυνταγματάρχης πεζικού Καμάρας Αντώνιος</strong></p> <p><strong>Διοικητής 16ου Συντάγματος Πεζικού<em>.</em></strong></p> <p> </p> <p>Ο <strong>Αντώνιος Καμάρας </strong>(1854-1913)</p> <p>Καταγόταν από την Κέα. </p> <p>Κατατάχθηκε στο Στρατό το 1880 και ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός το 1885 προερχόμενος από τη Στρατιωτική Σχολή Υπαξιωματικών.</p> <p>Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.</p> <p>Πολέμησε στο μέτωπο της Ηπείρου στις μάχες Πέντε Πηγαδίων και Γριμπόβου.</p> <p>Ως Διοικητής του 16ου Συντάγματος της VΜεραρχίας , τραυματίστηκε στη μάχη του Κιλκίς και εξέπνευσε στο Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης<sub>.</sub></p> <p> </p> <p><strong>Ταγματάρχης Πεζικού  Αντώνιος Κουτήφαρης</strong></p> <p>Ο <strong>Αντώνιος Κουτήφαρης</strong>(1862-1913) </p> <p> </p> <p>Καταγόταν από το Βαρούσι Λακωνίας.</p> <p>Πήρε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. </p> <p>Ως Διοικητής  ΙΙΙ Τάγματος 9<sup>ου</sup>Συντάγματος Πεζικού  έπεσε μαχόμενος στη μάχη  του Κιλκίς το 1913,  παρά τον Σιδηροδρομικό Σταθμό του Γαλλικού. </p> <p>Αξίζει να αναφερθεί η μαρτυρία του πρώην Αρχηγού  ΓΕΣ, βουλευτού και Υπουργού, Γεωργίου Κοσμά ο οποίος πήρε μέρος στη μάχη Κιλκίς, για τον Ταγματάρχη Κουτήφαρη, ο οποίος βαριά τραυματισμένος, μεταφέρθηκε στο χωριό Μελισσοσοχώρι , για νοσηλεία, όπου εκεί είχε εγκατασταθεί  το χειρουργείο εκστρατείας, και το Στρατηγείο του Βασιλέως Κωνσταντίνου.</p> <p>…Τον επισκέφτηκε ο Βασιλεύς και τον ρώτησε: </p> <p>- Πως είσαι αγαπητέ μου, Κουτήφαρη; Και αντί να απαντήσει ο στην ερώτηση του, αντπερώτησε:</p> <p>- Νικώμεν Μεγαλειώτατε;</p> <p>Και αφού έλαβε καταφατική απάντηση, έστρεψε το κεφάλι του προς το πλευρό και παρέδωσε το πνεύμα του και την αγία ψυχή του εις τον Θεό…</p> <p> </p> <p> </p> <p><strong>Ταγματάρχης Πεζικού</strong><a href="http://mathainoumeellinikiistoria.blogspot.gr/2010/09/26-1861-12-1913.html"><strong>Βελισσαρίου Ιωάννης </strong></a></p> <p> </p> <p>Ο Διοικητής του 9ου Συντάγματος Ευζώνων <strong>Ιωάννης Βελισσαρίου</strong>    ( 1861 - 1913)</p> <p><strong>Ο Ήρωας των Ηρώων</strong>. Γεννήθηκε στο Πλοέστι Ρουμανίας. </p> <p>Ο πατέρας του ήταν εύπορος κτηματίας και είχε μεταναστεύσει στη Ρουμανία από την Κύμη Εύβοιας. </p> <p>Στις 11 Μαρτίου 1881, έχοντας τελειώσει τις γυμνασιακές σπουδές του, ο Βελισσαρίου κατετάγη στον Στρατό ως κληρωτός, προκειμένου να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. </p> <p>Στον Β΄ Βαλκανικό ο Βελισσαρίου συμμετείχε μεταξύ άλλων και στη Μάχη Κιλκίς Λαχανά, Κινούμενος έφιππος και ακάλυπτος περνούσε από τις θέσεις όλων των ανδρών του για να τους εμψυχώνει. </p> <p>Στις <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/12_%CE%99%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85" title="12 Ιουλίου">12 Ιουλίου</a><a href="http://el.wikipedia.org/wiki/1913" title="1913">1913</a>η VI Μεραρχία, συμμετέχοντας με άλλες δυνάμεις στην <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AC%CF%87%CE%B7_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CF%81%CE%AD%CF%83%CE%BD%CE%B1%CF%82" title="Μάχη της Κρέσνας">μάχη της Κρέσνας</a>, ανέλαβε από το Γενικό Στρατηγείο την αποστολή να ωθήσει το αριστερό της προς <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%9F%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B2%CE%BF&amp;action=edit&amp;redlink=1" title="Ουράνοβο (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">Ουράνοβο</a>για να κυκλώσει, το άκρο της αμυνόμενης βουλγαρικής παράταξης. </p> <p>Τον ρόλο της εμπροσθοφυλακής ανέλαβε το 9ο Τάγμα Ευζώνων του Βελισσαρίου. Κατά τη διάρκεια της μάχης για την κατάληψη του υψώματος 1378, στο οποίο είχαν εγκατασταθεί αμυντικά οι εχθρικές δυνάμεις, ο Βελισσαρίου και οι άνδρες του αντιμετώπισαν ισχυρή αντίσταση και οι απώλειες ήταν μεγάλες.</p> <p>Στην πιο κρίσιμη στιγμή της μάχης (και αφού προηγουμένως είχε πολεμήσει με πέτρες και βράχους, λόγω έλλειψης πυρομαχικών) ο Βελισσαρίου σηκώθηκε όρθιος και κραδαίνοντας το περίστροφό του φώναξε ώστε να ακουστεί σε όλους: «<strong>Όποιος θέλει την νίκη αυτή η αλλιώς τον θάνατο ας με ακολουθήσει</strong>» και πρώτος άρχισε να τρέχει προς τον εχθρό.</p> <p>Πίσω του, συνεπαρμένοι από τον ηρωισμό του Διοικητή τους, όρμησαν οι εύζωνοί του. Το θεριστικό πυρ των εχθρικών πολυβόλων προκάλεσε μεγάλες απώλειες στο Τάγμα, το οποίο όμως συνέχισε να πολεμά. Κάποια στιγμή ο Ταγματάρχης Βελισσαρίου τραυματισμένος έπεσε στο έδαφος.       </p> <p>Μεταφέρθηκε στο ορεινό χειρουργείο, στο οποίο άφησε την τελευταία του πνοή.</p> <p> Όταν ο Βασιλιάς πληροφορήθηκε το θάνατό του λέγεται πως είπε: «<strong>Ήταν επόμενο. Τέτοιοι ήρωες δε ζουν πολύ». </strong>Στο συλλυπητήριο τηλεγράφημα που συνέταξε και απέστειλε προς τη σύζυγό του έγραφε τα εξής<strong>: Χαιρετίζω τον Ήρωα των Ηρώων».</strong></p> <p> </p> <p> </p> <p><strong>Ταγματάρχης πεζικού. Διαλέτης Φωκίων</strong></p> <p><strong><img alt="C:\Documents and Settings\ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ\Τα έγγραφά μου\Οι εικόνες μου\Ταγματάρχης Διαλέτης.jpg" border="0" height="143" width="139" /></strong></p> <p><strong> Διοικητής 1ου Συντάγματος Πεζικού.</strong></p> <p> OΤαγματάρχης Φωκίων Διαλέτης, γόνος της ιστορικής οικογένειας Διαλέτηδων γεννήθηκε στο Χρυσιβίτσι Αιτωλοακαρνανίας</p> <p>κατετάγη εθελοντής την 25 Μαΐου 1881 και φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών και την 20 Αυγούστου  1888 ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός Πεζικού.</p> <p>Έλαβε μέρος στον πόλεμο του 1897, προήχθη το Δεκέμβριο του 1904 σε Λοχαγό και το Δεκέμβριο του 1911 σε Ταγματάρχη.</p> <p>Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1912 -13 έλαβε μέρος ως Διοικητής Τάγματος του 1ου  Συντάγματος Πεζικού της ΙΙ Μεραρχίας Πεζικού στη Μακεδονία και στην Ήπειρο, όπου μετά την επιχείρηση στο Δέλβινο (Β. ΄Ηπειρο) ανέλαβε Διοικητής του Συντάγματος.</p> <p>Το απόγευμα της 18ης Ιουνίου 1913 εκδόθηκε διαταγή η ΙΙ Μεραρχία  Πεζικού, να επιτεθεί από το Ανατολικό πλευρό του χωριού Μάνδρες (Αμπάρκιοι) προς τα υψώματα μεταξύ ΚΙΛΚΙΣ – ΛΑΧΑΝΑ.</p> <p>Προελαύνουσα πριν από το πρώτο φως της 19 Ιουνίου 1913 με εμπροσθοφυλακή το 1<sup>ο</sup>Σ.Π. και Διοικητή τον Τχη Φωκίωνα Διαλέτη εμπλέκεται την 9<sup>η</sup>πρωινή σε αγώνα πεζικού.</p> <p>Από ενός υψώματος (το υψηλοτέρου και οχυροτέρου στην περιοχή) οι Βούλγαροι αντέταξαν λυσσώδη αντίσταση και ο αγώνας προς στιγμή κινδύνευσε.</p> <p>Μόνος τότε ο Διαλέτης τίθεται επικεφαλής του προπορευόμενου Λόχου και ορμά έφιππος προς τη κορυφή.</p> <p>Στην απαράμιλλο εκείνη ορμή, σφαίρα τον πλήττει στην καρδιακή του χώρα και πέφτει στο έδαφος αιμόφυρτος, η ώρα ήταν 12:30.</p> <p>Οι στρατιώτες του αντιλαμβάνονται τον τραυματισμό του, τον μεταφέρουν αμέσως σε ασφαλές μέρος και του προσφέρουν της Α΄ βοήθειες.</p> <p>Το Σύνταγμα προχωρεί με την ίδια ορμή και καταλαμβάνει την 15:30 ώρα το  ύψωμα.</p> <p>Τη στιγμή που οι στρατιώτες έστηναν τη σημαία στη κορυφή του υψώματος ο ηρωικός Διοικητής Ταγματάρχης Φωκίων Διαλέτης εξέπνευσε κατά τη διακομιδή του στη Θεσσαλονίκη.  </p> <p>Η έκβαση της μάχης αυτής, που επήλθε πολύ νωρίτερα από ό,τι αναμενόταν, επέδρασε και στην έκβαση της όλης μάχης ΚΙΛΚΙΣ – ΛΑΧΑΝΑ.</p> <p>Αυτοί ήταν Ηγέτες. Oι  Ήρωες της επικής μάχης του   Κιλκίς. Οραματιζόμενοι την Μεγάλη Ιδέα, εμπνεόμενοι από ανώτερα ιδανικά, αψηφώντας   τα εχθρικά πυρά, στάθηκαν όρθιοι μπροστά στον εχθρό και δια του παραδείγματος οδήγησαν τους άνδρες τους, στην νίκη, και συγκαταλέχθηκαν στην πλειάδα των Ηρώων της Πατρίδας  μας. Αυτοί είναι τα πρότυπά μας και αν χρειαστεί θα τους μιμηθούμε και εμείς οι σημερινοί απόγονοί τους</p> <p>Η περίοδος των Βαλκανικών Πολέμων πέραν των νικηφόρων αποτελεσμάτων της, ήταν μία από τις σπάνιες περιόδους της ομοψυχίας των Ελλήνων.</p> <p>Σήμερα που η Πατρίδα μας βάλλεται ποικιλοτρόπως, ας μιμηθούμε  Κυβερνώντες και Κυβερνώμενοι, την ομοψυχία αυτής της ενδόξου περιόδου, των Βαλκανικών Πολέμων.</p> <p><strong><em>"Οι νεκροί μας κυβερνούν. Και είναι δίκαιον. Αυτοί έστρωσαν με τα κορμιά των τον δρόμον προς την Νίκην. Μέσα εις τον καπνόν των φλεγομένων θημωνιών του κάμπου, εκεί στα μαρμαρωμένα αλώνια, όπου ο θάνατος εθέριζεν την ελληνική νεότητα, εψάλη το θούριον της Νίκης</em></strong><strong>"</strong>21 Ιουλίου 1928 πρωτοσέλιδο εφημερίδος ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, μια ημέρα πριν τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου μάχης Κιλκίς.</p> <p> </p> <p align="center"><strong>ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!!</strong></p> <p align="center"><strong>ΑΙΩΝΙΑ ΣΑΣ Η ΜΝΗΜΗ</strong></p> <p align="center"> </p> <p align="center">Έγραψε</p> <p align="center">Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος</p> <p align="center">Πρόεδρος Παραρτήματος Κιλκίς</p> <p align="center">Αρθρογράφος -  Ιστορικός Ερευνητής</p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Fri, 06/28/2019 - 05:41</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-06/KIL1.jpg?itok=vpIusmtI" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=309&amp;2=comment&amp;3=comment" token="0c6f03b8"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Fri, 28 Jun 2019 09:41:19 +0000 desmosekdoseis 309 at http://eaas.gr ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ http://eaas.gr/index.php/news/moyseio-ellenikes-paideias <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p>Στους πρόποδες των Μετεώρων, στην Καλαμπάκα Τρικάλων, βρίσκεται και λειτουργεί από το 2016 το Μουσείο Ελληνικής Παιδείας. Ένα μουσείο μοναδικό στο είδος του, που κεντρίζει το ενδιαφέρον κάθε επισκέπτη. Το Μουσείο φιλοξενεί συλλογές σχετικές με την ελληνική παιδεία και την εκπαίδευση γενικότερα.</p> <p>Παράλληλα, πραγματοποιείται μια σειρά δράσεων που αποσκοπούν στην ενεργή συμμετοχή των επισκεπτών κατά την περιήγησή τους στον χώρο και στην επαφή τους με τα εκθέματα του Μουσείου με τρόπο βιωματικό και άμεσο . Μερικές από αυτές τις δραστηριότητες είναι:</p> <ul><li>Διαδραστικό μάθημα σε μια παλιά αίθουσα δημοτικού σχολείου του '60. Οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να μάθουν πως λειτουργούσε ένα παλιό ελληνικό σχολείο και να μοιραστούν τις δικές τους εμπειρίες και γνώσεις.</li> <li>Επίδειξη πειραμάτων Φυσικής με σκοπό την ανάδειξη των μεγάλων ονομάτων της Φυσικής και των Μαθηματικών της Αρχαίας Ελλάδας (Πυθαγόρας κλπ).</li> <li>Επίδειξη παλιών παιχνιδιών (20 διαφορετικά είδη σβούρας, βατραχάκι, σφεντόνες κλπ).</li> <li>Παλιό ελληνικό χειροκίνητο  τυπογραφείο.</li> <li>Αλφαβητάρια από διάφορα μέρη του κόσμου.</li> </ul><p>Επιπρόσθετα, κατά τη διάρκεια της ξενάγησης πραγματοποιούνται διάφορες προβολές.:</p> <ul><li>Ανάβαση των μοναχών στα μοναστήρια με το σχοινί και το δίχτυ.</li> <li>Γεωλογικό φαινόμενο Μετεώρων (Δημιουργία των βράχων).</li> <li>Αρχαία Ελληνική γλώσσα και προφορά της (Αποσπάσματα Ιλιάδας, Οδύσσειας, Όρκου Ιπποκράτη).</li> <li>Ταινίες που γυρίστηκαν στα Μετέωρα.</li> </ul><p> </p> <p><strong>Πληροφοριακό υλικό για τα εκθέματα και τις δράσεις του Μουσείου, καθώς και φωτογραφίες θα βρείτε στο επισυναπτόμενο αρχείο και</strong> <strong>στην ιστοσελίδα μας  </strong><a data-saferedirecturl="https://www.google.com/url?q=http://www.bookmuseum.gr&amp;source=gmail&amp;ust=1561111182944000&amp;usg=AFQjCNEgpzAM2TDMrGGco07iJE2uo8lVJw" href="http://www.bookmuseum.gr/" target="_blank"><strong>www</strong><strong>.</strong><strong>bookmuseum</strong><strong>.</strong><strong>gr</strong> </a>. </p> <p> </p> <p><strong><u>Είμαστε στη διάθεσή σας για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα εκθέματα του Μουσείου , τη λειτουργία του και τον τρόπο συνεργασίας μας.</u></strong></p> <p><strong><u>Καθημερινά: 12:00 μ.μ- 20:00 μ.μ<em> – </em>τηλ: 2432075219  mail: </u></strong><a href="mailto:info@bookmuseum.gr" target="_blank"><strong>info</strong><strong>@</strong><strong>bookmuseum</strong><strong>.</strong><strong>gr</strong></a></p> <p> </p> <p><strong>Σας ευχαριστούμε πολύ</strong></p> <p><strong>Μουσείο Ελληνικής Παιδείας</strong></p> <p> </p> <p><a data-entity-type="file" data-entity-uuid="c5ff39d3-6796-4307-80cc-43899b3e91bf" href="/sites/default/files/inline-files/%CE%9C%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B5%CE%AF%CE%BF%20%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82%20%CE%A0%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82.pdf"><b>Διαβάστε ΕΔΩ σχετικά</b></a></p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Thu, 06/20/2019 - 05:59</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-06/%CE%9C%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B5%CE%AF%CE%BF%20%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82%20%CE%A0%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82-1.jpg?itok=eaJgEpZD" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=305&amp;2=comment&amp;3=comment" token="ec812e74"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Thu, 20 Jun 2019 09:59:15 +0000 desmosekdoseis 305 at http://eaas.gr Τα Ύποπτα Παιχνίδια των Tσάμηδων της Αλβανίας http://eaas.gr/index.php/news/ta-ypopta-paichnidia-ton-tsamedon-tes-albanias <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">Τα Ύποπτα Παιχνίδια των Tσάμηδων της Αλβανίας</span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p>Γράφει : Ο Γιώργος Γκορέζης*</p> <p>Υποστράτηγος ε.α., ΣΣΕ 1963</p> <p>e-mail   : <a>ggorezis@yahoo.gr</a></p> <p>web       : ggore.wordpress.com</p> <p> </p> <p>Σε διεθνή απατεώνα φαίνεται να εξελίσσεται ο αυτοαποκαλούμενος Πρωθυπουργός της Τσαμουριάς Φεστίμ  Λάτο, ο οποίος κατά καιρούς παρουσιάζει φωτογραφίες από τον λεγόμενο Απελευθερωτικό Στρατό Τσαμουριάς. Ο Λάτο , μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα ακόμη και για τους Τσάμηδες που ζουν στην Αλβανία, δραστηριοποιείται για αυτό το σκοπό τουλάχιστον από το 2005 και έχει προσπαθήσει να προωθήσει ζήτημα γενοκτονίας Τσάμηδων στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Πριν από έναν χρόνο, στις αρχές του 2018 ο Λάτο πέτυχε να εμφανιστεί σε συνέδριο των Ευρωπαίων Φιλελευθέρων, όπου φέρεται να έθεσε το θέμα της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Τσάμηδων από την Ελλάδα σε ευρωβουλευτές και αξιωματούχους του Ευρωκοινοβουλίου.</p> <p>Τελευταία ο Λάτο προπαγανδίζει την έκδοση διαβατηρίων της λεγόμενης Δημοκρατίας της Τσαμουριάς από οργανώσεις Τσάμηδων που έχουν έδρα κατά βάση την Ολλανδία. Δεκάδες ιστοσελίδες που διακινούν ψεύτικες ειδήσεις( fakenews)  παρακινούν  τώρα τους Τσάμηδες  της Αλβανίας και του εξωτερικού να συμπληρώσουν σχετικές αιτήσεις για την έκδοση διαβατηρίου, ισχυριζόμενοι ότι έχουν σ’ αυτό την έγκριση των Ηνωμένων πολιτειών.</p> <p>Οι Τσάμηδες στην Αλβανία αποτελούν τους σταθερούς υπονομευτές των ελληνοαλβανικών σχέσεων. Στις πιο ακραίες ομάδες τους απειλούν μέχρι και τη συγκρότηση ένοπλων τμημάτων που θα εισβάλουν στην Ελλάδα! Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φωτογραφίες ένστολων ακροδεξιών Τσάμηδων, που φέρουν το έμβλημα του UÇÇ, δηλαδή του λεγόμενου Απελευθερωτικού Στρατού Τσαμουριάς- [Ushtria  Çlirimtare e Çamërisë], να κάθονται σε έναν τυπικό αλβανικό οντά (odë) στη γειτονική χώρα.</p> <p>Το θέμα λοιπόν των Τσάμηδων κάνει πάλι την εμφάνισή του, όπως είχε ανακοινωθεί από τον φερόμενο αρχηγό της οργάνωσης που έχει έδρα την Ολλανδία, τον Φεστίμ Λάτο. Σύμφωνα με αλβανικό δημοσίευμα που αναδημοσίευσε το Βαλκανικό Περισκόπιο, είναι ακόμη άγνωστο εάν οι ενώσεις των τσάμηδων (στην Αλβανία) υποστηρίζουν αυτήν την ομάδα ή η ομάδα είναι ένα σενάριο από άλλα κράτη.</p> <p>Οι Αλβανοί της λεγόμενης Δημοκρατίας της Τσαμουριάς, με αρχηγό τον αμφιλεγόμενο Φεστίμ Λατό :</p> <p>Προβαίνουν από το 2018 σε πολεμικές απειλές κατά της Ελλάδας στη σελίδα τους στο Facebook και σε ιστοσελίδα.</p> <p>Γράφουν στην ιστοσελίδα τους για δήθεν φόβο της Ελλάδας από επιθέσεις των Τσάμηδων από τον Βορρά.</p> <p>Γράφουν ακόμη ότι ο UCCείναι  στρατιωτικός σχηματισμός, μια δομή του υπουργείου της Δημοκρατίας της Τσαμουριάς που δημιουργήθηκε με απόφαση της κυβέρνησης της Τσαμουριάς και την έγκριση από το κοινοβούλιο τους, όπως κι’ άλλα πολλά.</p> <p>   Οι ίδιοι έστησαν πανηγύρια όταν παραιτήθηκε ο έλληνας υπουργός εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς. Είχαν βγάλει και ανακοίνωση, στην οποία επιτέθηκαν κατά του τ. Αλβανού υπουργού Εξωτερικών, Ντιτμίρ  Μπουσάτι, επειδή ανέβασε ανάρτηση στο Twitter για την καλή του συνεργασία με τον Νίκο Κοτζιά. Η αλβανική εφημερίδα Πανόραμα και η ιστοσελίδα shqiptarja.com δημοσίευσαν την αντίδραση του κόμματος των τσάμηδων PDIU, εναντίον του Αλβανού υπουργού Εξωτερικών Ντιτμίρ Μπουσάτι για την ανάρτησή του. Η ανακοίνωση του PDIU ανέφερε ότι κακώς ο Αλβανός ΥΠΕΞ ευχαρίστησε τον ΥΠΕΞ  της Ελλάδος Κοτζιά , και κάνει λόγο για παραχωρήσεις της Αλβανίας προς την Ελλάδα σε θέματα όπως : Tα νεκροταφεία των ελλήνων στρατιωτών, που ήρθαν λένε ως κατακτητές στην Αλβανία, την επαίσχυντη συμφωνία για τα τοπωνύμια, τη συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες και την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, και τη διατήρηση του νόμου για το εμπόλεμο με την Αλβανία, με τον οποίο η Αλβανία είναι επίσημα σε πόλεμο με την Ελλάδα.</p> <p>                   Σύμφωνα με τελευταίο αλβανικό δημοσίευμα «Η Τσαμουριά ξεκινά την ανεξαρτησία της με το ποδόσφαιρο, καθώς θα συμμετάσχει σε αγώνες που διοργανώνει η CONIFA (Συνομοσπονδία Ανεξάρτητων Ποδοσφαιρικών Συλλόγων). Στη συνομοσπονδία αυτή συμμετέχουν 55 μέλη, από τα οποία τα 30 προέρχονται από την Ευρώπη και ένα από αυτά είναι η «εθνική ομάδα της Τσαμουριάς»/ «Kombëtarja e Çamërisë», η οποία έγινε μέλος της CONIFA την περασμένη άνοιξη. Το τουρνουά που θα λάβει μέρος η «τσαμουριά» αρχίζει τον Ιούνιο 2019 με δώδεκα αντιπροσωπευτικά σχήματα χωρισμένα σε τέσσερις ομίλους από τρεις ομάδες. Η «τσαμουριά» βρίσκεται στον δεύτερο όμιλο μαζί με την Αμπχαζία και την περιφέρεια της Νίκαιας (Νις – Γαλλία)».</p> <p>Αλλά ότι και να προσπαθήσουν, για την Ελλάδα δεν υφίσταται Τσάμικο ζήτημα, και η ιστορική αλήθεια έχει ως εξής : </p> <p>Οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες είναι πιθανώς απόγονοι εξισλαμισμένων ορθοδόξων Χριστιανών της Θεσπρωτίας, το δε όνομα τους είναι παραφθορά του προσωνυμίου Θυάμηδες, δηλ. κάτοικοι της περιοχής του Θύαμη ποταμού. Με τη συνθήκη της Λωζάνης εξαιρέθηκαν της ανταλλαγής των πληθυσμών με τη δική τους θέληση ύστερα από υπόμνημα τους στην Κοινωνία των Εθνών, όπου ομολογούν ότι δεν αισθάνονται ούτε τούρκοι ούτε Αλβανοί. Αποτελούσαν περίπου το 20% του πληθυσμού της Θεσπρωτίας και ήταν πλειονότητα ή μοναδικοί κάτοικοι σε 35 από τα  129 χωριά συνολικά της Θεσπρωτίας.</p> <p>   Τον Μάιο  του 1917, όταν τα ιταλικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Θεσπρωτία, οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες στρατεύθηκαν εθελοντικά και αποτέλεσαν τμήματα του ιταλικού στρατού. Από τότε δημιουργήθηκε αντιπαλότητα με τους ντόπιους Έλληνες. Κατά την ιταλική εισβολή το 1940 συνέδραμαν τους Ιταλούς, για όσο διάστημα βρίσκονταν επιτιθέμενοι στο ελληνικό έδαφος, και ο ελληνικός στρατός δέχθηκε τα πυρά τους από τα νώτα του. Συνεργάστηκαν φανερά με τις κατοχικές δυνάμεις των Ιταλών και εφάρμοσαν διώξεις κατά του ελληνικού πληθυσμού για να πάρουν πίσω απαλλοτριωθέντα κτήματα. Πληροφορούσαν τους Ιταλούς ότι διάφοροι Έλληνες είναι επικίνδυνοι για την ιταλική διοίκηση και μετά τη φυλάκισή τους έπαιρναν τα κτήματά τους. Επιπλέον παρεμπόδιζαν τη λειτουργία των ελληνικών σχολείων.</p> <p>Σε διάφορα χωριά έκαναν πολλά έκτροπα, όπως λεηλασίες, κλοπές, δολοφονίες, σφαγές, βιασμούς γυναικών και πυρπολήσεις κατοικιών.​Τον Ιούλιο του 1942, υπό την καθοδήγηση του Ντίνο (J. Dino), καταγόμενου από την Παραμυθιά και γαμπρού του Αλβανού πρωθυπουργού Βερλάτσι, οι Τσάμηδες συγκρότησαν την K.S.I.L.I.A.(Αλβανικό Σύστημα Πολιτικής Διοίκησης)  με 14 τάγματα  και επεδίωξαν την εξολόθρευση ή  απομάκρυνση του ελληνικού πληθυσμού της Θεσπρωτίας. Όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε και οι Ιταλοί αποχώρησαν, οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες συντάχθηκαν με τους Γερμανούς, οι οποίοι τότε είχαν αναλάβει και την Ήπειρο, οπότε  σχημάτισαν στα  Ιωάννινα  μια ειδική  στρατιωτική μονάδα με γερμανικές στολές και συμπεριφέρθηκαν με ιδιαίτερη σκληρότητα προς τον ελληνικό πληθυσμό. Τα βεβαιωθέντα εγκλήματα τους την κατοχή ανέρχονται σε δολοφονίες 32, απαχθέντες 28, βιασμούς 9, πυρποληθείσες κατοικίες 332, λεηλατηθέντα χωριά 3, και πλήθος αρπαγέντων αιγοπροβάτων, βοοειδών και λοιπών οικότροφων ζώων.</p> <p>                    Τον Φεβρουάριο 1944 από κοινού επιχειρήσεις των Τσάμηδων με τους Ναζί είχαν ως αποτέλεσμα την πυρπόληση χιλιάδων σπιτιών Ελλήνων και τη δημιουργία 100.000 προσφύγων. Το αποκορύφωμα ήταν η εκτέλεση 49 Ελλήνων προκρίτων της Παραμυθιάς στις 29 Σεπτεμβρίου 1943. Ο ΕΔΕΣ μετά απ’ αυτά τα γεγονότα στράφηκε κατά των μουσουλμάνων Τσάμηδων με σφοδρότητα και πέτυχε σημαντικές νίκες σε μάχες, όπως στην πρώτη μάχη της Μενίνας στις 17 και 18/8/1944 και σε δεύτερη μάχη στις 20 και 21/9/1944. Όταν αποχωρούσαν οι Γερμανοί ήρθε η σειρά των Ελλήνων για αντίποινα, καθώς οι Χριστιανοί είχαν εξαγριωθεί από αυτά που είχαν υποφέρει καθ’ όλη την ξενική Κατοχή. </p> <p>                   ​Το αποτέλεσμα ήταν ότι πολλοί μουσουλμάνοι Τσάμηδες ―ένοπλοι και μη― καθώς και οι οικογένειές τους για να σωθούν από την μήνιν των Ελλήνων της Ηπείρου, αλλά και για να αποφύγουν να δικαστούν ως εγκληματήσαντες δωσίλογοι, κατέφυγαν στην Αλβανία, όπως άλλοι μεγαλόσχημοι δωσίλογοι ακολούθησαν τους Γερμανούς στη Γερμανία. Η αλβανική κυβέρνηση προώθησε τους Τσάμηδες στη βόρεια περιοχή της χώρας. Αυτό έγινε γιατί ο κομμουνιστής δικτάτωρ Εμβέρ Χότζα δεν τους εμπιστευόταν, καθότι είχαν συνεργαστεί με τους Γερμανούς, οι οποίοι είχαν επιτεθεί στη μητέρα πατρίδα του κομμουνισμού Ρωσία, στα μεταγενέστερα όμως χρόνια πολλοί απ’ αυτούς μετακινήθηκαν στα δυτικά παράλια, με σκοπό να αλλοιωθεί το Βορειοηπειρωτικό στοιχείο της περιοχής. Οι Τσάμηδες κατά τη φυγή τους στην Αλβανία πήραν μαζί τους την κινητή περιουσία τους και τα κοπάδια των ζώων τους. Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έκανε μια δειλή προσπάθεια για να επανέλθουν οι Τσάμηδες στη Θεσπρωτία, αλλά αντέδρασαν έντονα οι κομμουνιστές της περιοχής, που είχαν κι αυτοί γίνει αντικείμενο των διώξεων και των εκτρόπων τους. </p> <p>                    ​Το 1945 το Ειδικό Δικαστήριο Δωσίλογων Ιωαννίνων καταδίκασε ερήμην 1.930 Τσάμηδες ως εγκληματίες πολέμου, και πολλοί καταδικάστηκαν εις θάνατον, αλλά όλοι βρίσκονταν ήδη ασφαλείς στην Αλβανία. Παράλληλα ολοκληρώθηκε η νομική διαδικασία για την αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας. Η αγροτική περιουσία που είχαν οι Τσάμηδες αποδόθηκε βάσει νόμου στους ακτήμονες της περιοχής. Υπολογίζεται ότι 18.000 Τσάμηδες εγκατέλειψαν την Ελλάδα, ενώ με βάση τα στοιχεία της απογραφής της 7/4/1951, είχαν παραμείνει στη Θεσπρωτία μόνο 123 Μουσουλμάνοι Τσάμηδες.</p> <p>                 Έκτοτε έκλεισε δια παντός το Τσάμικο ζήτημα για την Ελλάδα.-</p> <p> </p> <p>                *Ο Γιώργος Γκορέζης είναι ε.α. Υποστράτηγος, συγγραφέας, πολιτικός και στρατιωτικός αναλυτής. Κατάγεται από την Παραμυθιά. </p> <p> </p> <p> </p> <p>​</p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Tue, 06/04/2019 - 04:05</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-06/%CE%A4%CF%83%CE%AC%CE%BC%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CF%82.jpg?itok=6fF_ksCb" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=292&amp;2=comment&amp;3=comment" token="05f8cffe"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Tue, 04 Jun 2019 08:05:42 +0000 desmosekdoseis 292 at http://eaas.gr ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ http://eaas.gr/index.php/news/oi-ekloges-mia-aple-olistike-theorese <span class="field field--name-title field--type-string field--label-hidden">ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ </span> <div class="clearfix text-formatted field field--name-body field--type-text-with-summary field--label-hidden field__item"><p><strong><em>ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ </em></strong></p> <p><em>Γράφει ο Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p><strong><em>                  Εισαγωγή</em></strong></p> <p><em>Στο πλαίσιο της σύγχρονης Δημοκρατίας ο πολίτης αποτελεί το θεμελιώδες υποκείμενο και  καθορίζει τη στάση του, είτε με το όραμα που έχει για μια ιδεατή Πολιτεία είτε με την κοινωνική ένταξή του. Ενεργεί είτε ατομικά είτε συλλογικά σε δύο θεσμικές διαστάσεις της Δημοκρατίας: Στη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος σε επίπεδο κρατικών θεσμών και στο καθημερινό δικαίωμα και αξίωση τού πολίτη να προσδιορίζει τις πολιτικές αποφάσεις συνεχώς μέσω της ελεύθερης έκφρασής του και όχι μόνο κατά την εκλογική διαδικασία. Η παραπάνω διάκριση είναι δημιούργημα ιστορικό. Στην αρχέγονη μορφή τής άμεσης δημοκρατίας (πόλη- κράτος ) συντρέχει η ταύτιση, άρχοντα και αρχομένου. Η άμεση δημοκρατία κατέστη ανεφάρμοστη για λόγους προφανείς. Στο αμιγές αντιπροσωπευτικό σύστημα που διαδέχθηκε τη μοναρχία η πολιτική λειτουργία του πολίτη συνήθως αρχίζει και τελειώνει με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος. Το πεδίο συνάντησης και συν-λειτουργίας εξουσίας και κοινωνίας  είναι η εκλογική διαδικασία. Η αυτονόμηση του πεδίου, όπου συντελείται η πολιτική αντιπροσώπευση έναντι των αντιπροσωπευόμενων  πολιτών, οδήγησε σε εκφυλιστικά φαινόμενα, όπως την επαγγελματικοποίηση της πολιτικής, στις κατ’ επίφαση δημοκρατικές διαδικασίες και την αποστασιοποίηση των πολιτών από το πολιτικό γίγνεσθαι.</em></p> <p> </p> <p><strong><em>Συμμετοχική Δημοκρατία</em></strong></p> <p><em>Η στεγανή διάκριση εξουσίας και της κοινωνίας ανήκει πια στο παρελθόν Με την εξέλιξη της δημοκρατίας αναπτύσσεται μια σχετικά πιο άμεση συμμετοχικότητα του πολίτη που συνιστά κατάκτησή του και τον προάγει  σε συμπρωταγωνιστή του πολιτικού του γίγνεσθαι. Οι θεσμοί των δημοψηφισμάτων και των κομμάτων οδηγούν προς αυτό το σκοπό. Αναπτύσσεται ένας δημοκρατικός εμπλουτισμός της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με μια εξαιρετικά κρίσιμη θεσμικά κατοχυρωμένη, δυνατότητα ατομικής και συλλογικής συμμετοχής του πολίτη. </em></p> <p><em> Οι <strong>ελευθερίες</strong>που προστατεύονται από τα θεμελιώδη δικαιώματα δεν αποτελούν πια μόνον αυτοσκοπό και άμυνα του πολίτη απέναντι στην κρατική εξουσία. Συνιστούν και ένα εργαλείο στα χέρια του πολίτη για άσκηση πολιτικής επιρροής και συμμετοχή του στις παντός είδους πολιτικές διαδικασίες-εκφάνσεις: στην οικονομική, κοινωνική, πνευματική κλπ. ζωή. Τα <strong>θεμελιώδη δικαιώματα</strong>καθίστανται έπαλξη σύμπραξης του πολίτη στη διαμόρφωση των δημόσιων πραγμάτων. Η άσκησή τους είναι νομιμοποιητική της δημοκρατικής λειτουργίας της Πολιτείας. <strong>Το συνταγματικό δικαίωμα καθίσταται και συνταγματικό λειτούργημα και συνιστά το ουσιαστικότερο στοιχείο της σύγχρονης Δημοκρατίας.  </strong>Έτσι, η Δημοκρατία  άρχισε με τον υπήκοο, πέρασε στον πολίτη-εκλογέα και εξελίχθηκε στον πολιτικό-πολίτη, που διεκδικεί την ενεργό πολιτική του συμμετοχή, δηλαδή έγινε homo politicus. Έτσι αναδύθηκε η νέα μορφή συμμετοχικής Δημοκρατίας εμπλουτισμένη με νέες διαστάσεις και αξιώσεις από τον πολίτη.</em></p> <p> </p> <p><em>                 <strong>Πολιτικός λόγος και πολιτική παιδεία</strong></em></p> <p><em>Στη συμμετοχική δημοκρατία αναφύεται η αδήριτη ανάγκη <strong>πολιτικής παιδείας</strong>, που είναι μέρος της ολιστικής παιδείας. Όταν μιλάμε για πολιτική παιδεία εννοούμε τον πολιτικό λόγο και τέχνη, ήτοι την πολιτική. Δεν υπάρχει έννοια που να έχει παραποιηθεί και να έχει μειωθεί, ως προς το αρχέγονο νόημά της  όσο η έννοια της πολιτικής, και μάλιστα τόσο από την επιστήμη, όσο και την πρακτική. Τη χρησιμοποιούν τόσο στη θεωρία της ειρήνης, του πολέμου, των δημοκρατικών καθεστώτων και στη θεωρία των αξιών, αλλά και στη θεωρία  της αγοράς. Η πολιτική με κοινή νοηματική ρίζα την πόλη, πολίτη, πολιτισμό και πολιτεία επιβιώνει και σήμερα και νοηματοδοτεί τη σύλληψη  της λειτουργίας ολόκληρου του πολιτικού φαινομένου. </em></p> <p><em>Δημοκρατία σημαίνει πολιτική νομιμοποίηση των πολιτειακών αποφάσεων ως συνολική λειτουργία της κοινωνίας. Η πολιτική μετουσιώνει τους θεσμούς από αφηρημένη συνταγματική ρύθμιση σε πραγματικότητα και συναιρεί την ιδέα της δημοκρατίας με την ιστορική της πραγμάτωση σε αδιαίρετη ενότητα. Και εδώ τίθεται το ερώτημα: υπάρχει δυνατότητα τυποποίησης  ή και εξιδανίκευσης της πολιτικής ως συστήματος αξιών; Τυποποίηση, δηλαδή μια σχηματική κατάταξη μιας ύλης με βάση γενικά και απόλυτα χαρακτηριστικά, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι συνθήκες της εκάστοτε πραγματικότητας  είναι αδύνατη, γιατί είναι ανύπαρκτη η σαφής έννοια της γενικής βούλησης του λαού. Εξιδανίκευση με μία εκ των προτέρων αναγνώριση της απόλυτης ποιότητας δεν μπορούμε να μιλήσουμε. Απλούστατα, γιατί η σύγχρονη δημοκρατία παρουσιάζει σοβαρές παθογένειες , όπως το φαινόμενο της εμπορίας  των ειδήσεων και ο πολιτικός λόγος δεν είναι αυτός που  πραγματικά είναι, αλλά εκείνος που θέλουν να παρουσιάσουν τα ΜΜΕ. Επίσης, η δια γυμνού οφθαλμού παρατήρηση δεν είναι εφικτή, αλλά φτάνει στον πολίτη-θεατή, όπως την παραποιεί εστιάζοντας ο «μηχανισμός». Επαγωγικά, βρισκόμαστε στο κυρίαρχο φαινόμενο της «ψευδούς αλήθειας», οπότε προκαλείται ένας απόκρυφος χαρακτήρας της δημόσιας και ιδιωτικής πολιτικής.</em></p> <p><em> Οι φορείς των πολιτικών λειτουργημάτων έχουν διάφορο βαθμό «δημοκρατικής ωριμότητας» με δυσδιάκριτα τα όρια της πολιτικής δεοντολογίας  και  του ιδιωτικού κινήτρου. Ο «πολιτικός συκοφάντης» νομίζει πως βρίσκει τον τρόπο να επιδίδεται στην απόλαυσή του, διεκδικώντας ταυτόχρονα την κοινωνική επιδοκιμασία, <strong>ενώ  η δημοκρατία είναι το κατεξοχήν πολίτευμα, το οποίο προϋποθέτει πολίτες, οι οποίοι να υπερνικούν την τάση να κάνουν την πολιτική όργανο ιδιωτικής συμπεριφοράς. Το ιδιωτικό πάθος ως κίνητρο δημόσιας συμπεριφοράς παραμορφώνει τους θεσμούς και οδηγεί στην  κατάχρηση εξουσίας.</strong></em></p> <p><em>                  Η γνώση της γνώσης και η σωστή πληροφόρηση, που συνιστούν τα κύρια όπλα άμυνας κατά της απόκρυφης και της ιδιωτικής πολιτικής, είναι δυσχερέστατα. Η διάγνωση της αλήθειας με απόλυτη ορθότητα υπερβαίνει τα γνωστικά όρια του ανθρώπου και κάθε  «αλήθεια» τελεί υπό προθεσμία διάψευσης. Η έγκυρη θεμελιωμένη επιστημονική γνώση κρίνεται βασική προϋπόθεση διαμόρφωσης της ελεύθερης πολιτικής βούλησης. Οι επιστήμονες, όμως, ως άτομα είναι εντεταγμένοι μέσα στην κοινωνία με πολλαπλές συγκρούσεις, αντιπαραθέσεις και πλουραλισμό και οι ίδιοι είναι μέρος της ενδοκοινωνικής σύγκρουσης. Δεν υπάρχει πιο ανέντιμη ακαδημαϊκή στάση από εκείνη που διεκδικεί απόλυτη πολιτική και κοινωνική ουδετερότητα σε κρίσεις για τα μεγάλα θέματα αξιών της ανθρώπινης συμβίωσης. Η ελευθερία του επιστημονικού λόγου κινδυνεύει, όταν η κοινωνική ένταξη του επιστήμονα αποκρύπτεται και  περιορίζεται η προστατευτική λειτουργία της διαφάνειας. Ισχύει πάντα το πανάρχαιο ερώτημα: Η δημοκρατία πρέπει να κυβερνάται από τους πολλούς δηλαδή την εκκλησία του Δήμου ή από τους σοφούς ή ισχύει εκείνο που ο Αριστοτέλης πίστευε: «εν μέρει άρχειν και άρχεσθαι»; </em></p> <p><em>                  Στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κατάσταση τα θέματα δεν επιλύονται, αλλά κατά κοινή διαπίστωση προσεγγίζονται.  Κάθε απόλυτη γνωμάτευση γίνεται μάλλον από πολιτικό δόλο. <strong>Απαιτείται τελικά μια πολιτική και επιστημονική ευθύνη, που εδράζονται στην δημοκρατική συνείδηση των πολιτών και των αρχόντων</strong>. Από αυτή τη διαλογική σχέση αναδύεται σε μεγάλο βαθμό η απαιτούμενη αξιοπιστία ως προϋπόθεση δημοκρατικής συμμετοχής των πολιτών. Η ανάδυση εμπιστοσύνης  απαιτεί τόσο  τους επιστήμονες, όσο και τους άρχοντες, όπως και το μείζον μέρος των πολιτών να έχουν διαμορφωμένο ένα κοινό συναίσθημα του <strong>συν-ανήκειν</strong>σε σύνολο, το οποίο ολοκληρώνεται από εμάς και μάς φροντίζει με τις δυνατότητες που αναδύονται από την αρμονική σύνθεση και τη λειτουργία του.</em></p> <p><em>Όλα αυτά είναι θέματα ολιστικής παιδείας ( παιδαγωγίας – ανδραγωγίας). Πράγματι,  όταν μιλάμε για δημοκρατικές κοινωνίες αναφερόμαστε  όχι στη δημοκρατία ως καθεστώς, αλλά κυρίως  στη δημοκρατία ως πολιτισμό  και παιδεία. Δηλαδή ως σύνολο παραστάσεων και αξιών που εκφράζει μια αντίληψη για την ύπαρξη της ζωής και του κόσμου. Υπό αυτήν την έννοια, η δημοκρατική παιδεία δεν πρέπει να συγχέεται με την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας ως πολιτικού καθεστώτος. Κοινωνίες με δημοκρατική παιδεία είναι εκείνες που οι συλλογικές παραστάσεις τους επικεντρώνονται στην αναγνώριση του ατόμου ως υπέρτατης αξίας. Υπάρχει σαφώς μια σχέση ανάμεσα στην πολιτική εγκαθίδρυση του δημοκρατικού καθεστώτος(λαϊκή κυριαρχία, αντιπροσωπευτική διακυβέρνηση, κράτος δικαίου) και στην ανάπτυξη της δημοκρατίας ως παιδείας. Ωστόσο, μπορεί να υπάρχει πολύ μεγάλη απόσταση, ενίοτε ολόκληροι αιώνες, ανάμεσα στην εγκαθίδρυση της δημοκρατίας ως καθεστώτος και στη διάδοση εντός της κοινωνίας των αξιών της δημοκρατικής παιδείας.</em></p> <p> </p> <p><em>                  <strong> Συμπεράσματα</strong></em></p> <p> <em>Η Δημοκρατία <strong>συνιστά την πιο λεπτή επινόηση του ανθρώπινου πνεύματος</strong>για την κοινωνική ζωή, καθόσον δημιουργεί συνθήκες αποκέντρωσης και διάχυσης της εξουσίας. Είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο που έχει επινοήσει ο άνθρωπος για να αντιμετωπίσει την αφροσύνη και την αλαζονεία που παράγει κάθε υπερβολή. Συνιστά το κορυφαίο πολίτευμα του άριστου μέτρου, της ταπεινότητας και της συμμετοχικότητας του ατόμου.  Είναι μια εξελικτική διαδικασία πάντα «εν κινήσει» που δεν είναι ολοκληρωμένη ποτέ. Συνιστά  τη ζωτική δύναμη(αρνητική εντροπία) κάθε κοινωνικού συνόλου. Πρέπει καθημερινά να αποδεικνύει ότι είναι «ζωντανή» και πάντα  ενεργή. Ως «ζωντανός» οργανισμός συνιστά μια αέναη διεργασία που μοιάζει με ροή ευθύνης σε ρόλο ενέργειας για την τήρηση  ζωντανής της Πολιτείας. Είναι ένα <strong>διαρκές άλγημα και πρόταγμα όλων των μελών</strong>της για να αποδώσει άνθη και καρπούς σε πεδία, όπως ήθη, ίσες ευκαιρίες και οι ανώτερες μορφές αλληλεπίδρασης των ανθρώπων, σε πεποιθήσεις και θρησκευτικά πιστεύω σε κάθε πτυχή του δημόσιου και ιδιωτικού βίου.</em></p> <p><em>Τα μεγάλα κοινωνικά θέματα, όπως είναι η Δημοκρατία, δεν επιδέχονται μονοσήμαντες λύσεις, αλλά προσεγγίζονται με διαλογική σχέση πολιτικής και επιστημονικής ευθύνης, από την οποία αναδύεται η δημοκρατική ευθύνη. <strong>Η ικανότητα του συμμετέχειν   στη δημοκρατική ζωή της Πατρίδας  συνιστά αρετή. Είναι θέμα παιδείας και αγωγής και ευδοκιμεί, όπου επικρατούν το άριστον μέτρον, η ταπεινότητα ως αντίδοτο της αλαζονείας και η αποφυγή της δουλικότητας</strong>.</em></p> <p><em>                  Η δημοκρατική συμβίωση έχει από τη φύση της ένα βαθμό εντροπίας (αταξίας), που οφείλεται στο ότι αποδίδεται ένας βαθμός ατομικής ελευθερίας.  Η ενότητα του κοινωνικού σώματος αμφισβητείται διαρκώς, καθόσον στηρίζεται στη συνειδητή πειθαρχία και αυτοπειθαρχία</em></p> <p><em> Η δημοκρατία δεν εξαντλείται στις εκλογές και στα κόμματα. Απαιτείται και η αέναη δημοκρατική παιδεία. Η εξουσία επικεντρώνεται σε  επιμέρους εξουσίες που εξισορροπούνται μεταξύ τους και οι ασκούντες την εξουσία είναι  εντολοδόχοι και όχι ανεξέλεγκτοι.</em></p> <p><em>                  Η βασική αρχή της ισότητας της ψήφου δεν συνιστά και απόλυτη ισότητα. Δεν είναι  ένα είδος ισοπεδωτικής ομοιομορφίας και πρέπει να θεωρηθεί ως ισονομία, ισοδυναμία και όχι ταυτοσημία και  κατάργηση της αριστείας. </em></p> <p><em>Οι υπερβολικές υποσχέσεις  και οι φιλόδοξες διακηρύξεις συνήθως γίνονται αρεστές, αλλά  δύσκολα υλοποιούνται  και απογοητεύουν.       </em></p> <p><em>Το <strong>δημοκρατικό ιδεώδες σημαίνει αυτοκυβέρνηση</strong>,<strong>ήτοι απαιτεί αυτοοργάνωση, αυτονομία, αυτοδιαχείριση και συν-ευθύνη στα πάντα. Απαιτεί πολίτες σώφρονες, αγαθούς ώστε να δικαιούνται μερίδιο στη διακυβέρνηση της χώρας. Απαιτεί περισσότερα από όσα είναι συχνά διατεθειμένοι να δώσουν οι πολίτες. Δεν σημαίνει μακαριότητα, ηρεμία, ακινησία και πλήρωση. Ποτέ οι δημοκρατικές κατακτήσεις δεν είναι απόλυτα προστατευμένες. Απαιτείται συνεχής ανησυχία και  ακοίμητη εγρήγορση. «Σε ένα κακό δημοκρατικό γίγνεσθαι ακόμη και οι ενάρετοι πολίτες δεν μπορούν να δρουν προς όφελος του συνόλου».</strong></em><strong><em>Η Δημοκρατία συνιστά αειφόρο αξία!</em></strong></p> <p><em>Σήμερα,  η παγκοσμιοποιημένη ποικιλόμορφη  δημοκρατία αντιμετωπίζει συνεχώς και νέους κινδύνους. Η ανθρώπινη προσωπικότητα έχει τεθεί   σε δεύτερη μοίρα έναντι του εμπορικού κέρδους. Η μαζική κουλτούρα έχει κυριαρχήσει της πνευματικής καλλιέργειας. Οι φοβερές ανισότητες σε συνδυασμό με την ακραία ατομοκρατία  ενισχύουν τη βαρβαρότητα. Η  αγωγή με την κάθετη διδασκαλική έννοια έχει χάσει σημαντικό μέρος από την αίγλη της και την ουσία της λόγω της οριζόντιας διάδοσης καταιγισμού πληροφοριών και μιμήσεων μέσω των κάθε είδος ΜΜΕ και διαδικτύου.</em></p> <p><em>Εκτιμάται ως απόλυτα  επιτακτική μια κοπερνίκεια στροφή στην όλη παιδεία, ώστε να καλλιεργηθεί μεταξύ των πολιτών που λειτουργούν ως μέλη δημοκρατικής πολιτείας<strong>πνεύμα αδελφοσύνης</strong>, όμοιο με εκείνο της μικροκοινωνίας, δηλαδή της Οικογένειας. Μόνον σε πνεύμα αδελφοσύνης  βρίσκουν νόημα και μπορούν να εξισορροπηθούν με δίκαιο τρόπο οι αγεφύρωτες διασπαστικές τάσεις που προκαλούνται κατά την εφαρμογή της ατομικής ελευθερίας και ισότητας ( βασικές αξίες της δημοκρατίας) και οι αντικρουόμενες συνιστώσες που ανακύπτουν, όπως η διαφορετικότητα, η ατομικότητα, η ταυτοσημία, η μη συγκρισιμότητα  και τόσα άλλα  ανθρώπινα δικαιώματα και αγαθά.   </em></p> <p> </p> <p><strong><em>Επίλογος</em></strong></p> <p><em>Με τις απόψεις και τις θέσεις που διατυπώθηκαν καταλήγουμε αβίαστα ότι είναι αναγκαία μια διαρκής μέριμνα, φροντίδα και προσπάθεια  εκ μέρους όλων μας για μια πληρέστερη και δια βίου ολιστική παιδεία,  ώστε δια του παραδείγματος, της γνώσης  και της πειθούς να βοηθήσουμε τις νεότερες γενεές στην εμπέδωση του <strong>συνανήκειν,</strong>την <strong>αυτοπραγμάτωσή</strong>τους και τη <strong>σύμπραξη συμμετοχικής δημοκρατίας όλων των πολιτών. </strong></em></p> <p><em>                                                                                    Δημήτρης Κ. Μπάκας</em></p> <p><em>                                                                                                Μάϊος 2019</em></p> <p> </p> <p> </p> </div> <span class="field field--name-uid field--type-entity-reference field--label-hidden"><a title="View user profile." href="/user/desmosekdoseis" lang="" about="/user/desmosekdoseis" typeof="schema:Person" property="schema:name" datatype="" class="username">desmosekdoseis</a></span> <span class="field field--name-created field--type-created field--label-hidden">Wed, 05/22/2019 - 02:46</span> <div class="field field--name-field-image field--type-image field--label-inline"> <div class="field__label">Image</div> <div class="field__items"> <div class="field__item"> <img src="/sites/default/files/styles/news_full/public/2019-05/20897_139363629579822_1187808942_n.jpg?itok=EIqFIfbv" width="1530" height="640" alt="" typeof="foaf:Image" class="image-style-news-full" /> </div> </div> </div> <div class="field field--name-field-category field--type-entity-reference field--label-hidden field__item"><a href="/category/demosieymata" hreflang="en">ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ</a></div> <span class="like-wrapper likes-count">0</span><section class="comments"> <div class="row"> <div class="col-md-6"> <h2 class="section-comment-title">Write a comment</h2> <drupal-render-placeholder callback="comment.lazy_builders:renderForm" arguments="0=node&amp;1=284&amp;2=comment&amp;3=comment" token="329c2fe3"></drupal-render-placeholder> </div> <div class="col-md-6"> <div class="comments-list"> </div> </div> </div> </section> Wed, 22 May 2019 06:46:45 +0000 desmosekdoseis 284 at http://eaas.gr