E.A.A.Σ.

Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Στρατού

Γεωπολιτικές και Θρησκεύματα

 

Γεωπολιτικές και Θρησκεύματα

 

Επί σειρά μηνών ο λαός της Συρίας σπαράσσεται και ματώνει από τις σκληρές εμφύλιες συγκρούσεις, χωρίς κάποια μείωση των εντάσεών τους και χωρίς κάποιας διαφαινόμενης συμφωνίας μεταξύ των αντιμαχομένων παρατάξεων.

Οι εμφύλιες συγκρούσεις στη Συρία έχουν μεν τον φανερό χαρακτήρα μεταξύ των καθεστωτικών δυνάμεων και των ανταρτών, οι οποίοι μάχονται για την ανατροπή του καθεστώτος του Ασάντ, πλην όμως, κατ’ ουσία είναι πόλεμος μεταξύ διαφορετικών θρησκευτικών παρατάξεων, των Σιϊτών και των Σουνιτών.

Σε πρόσφατη δήλωσή του ο πρόεδρος της Συρίας χαρακτήρισε τον εμφύλιο ως παγκόσμιο πόλεμο, εκφραζόμενος ταυτόχρονα εχθρικά προς τη γειτονική του Τουρκία.

Υπόψη ότι εντός της Συρίας υπάρχει ισχυρή μειονότητα Κούρδων, οι οποίοι κατά τη διάρκεια των εμφυλίων συγκρούσεων παρουσίασαν τάσεις αυτονόμησης, γεγονός που ανησύχησε την Τουρκία λόγω του κουρδικού ζητήματος.

Χαρακτήρισε ο Ασάντ τις εμφύλιες συγκρούσεις παγκόσμιο πόλεμο, διότι καθ’ οιονδήποτε τρόπο στις συγκρούσεις αυτές έχουν συμμετοχή και άλλες μεγάλες και περιφερειακές δυνάμεις, οι οποίες έχουν σε γεωπολιτικές επιδιώξεις στη φλεγόμενη αυτή περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Οι γεωπολιτικές αυτές επιδιώξεις των μεγάλων δυνάμεων περιστρέφονται κυρίως γύρω από τον έλεγχο του χώρου της Ανατολικής Μεσογείου, των δε άλλων περιφερειακών δυνάμεων ν’ αυξήσουν την επιρροή τους σε χώρες της περιοχής αυτής.

Στη Συριακή εμφύλια σύρραξη, Αμερική, Ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και η γειτονική Τουρκία, έχουν ταχθεί στο πλευρό των Σουνιτών ανταρτών, η δε Ρωσία, Κίνα και το Σιϊτικό Ιράν υποστηρίζουν τους Σιΐτες καθεστωτικούς του Ασάντ.

Έχουμε σύμπτωση συμφερόντων, αφενός του συγκροτήματος Ρωσίας, Κίνας και Ιράν ν’ αποκτήσουν ερείσματα και διέξοδο στην Ανατολική Μεσόγειο και αφετέρου των άλλων δυτικών δυνάμεων να εμποδίσουν τέτοιες διεξόδους, με τις οποίες συμπαρατάσσονται οι Σουνιτικές χώρες, η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος.

Ήδη η Ρωσία έχει στρατιωτική βάση στη Συρία και οπωσδήποτε επιδίωξή της είναι η βελτίωση των συνθηκών εδραίωσής της.

Επίσης στο παιγνίδι τις περιφερειακής δύναμης στην περιοχή έχει εισέλθει και η Τουρκία, αν και αντιμετωπίζει την πιθανότητα μεγαλύτερης εμπλοκής της λόγω του κουρδικού ζητήματος, μη αποκλειομένων και άλλων εσωτερικών περιδινήσεων, όπως ο θρησκευτικός διαχωρισμός του πληθυσμού της σε Σουνίτες και Αλεβίτες-Σιΐτες.

Το Σιϊτικό Ιράν -Περσία άλλοτε ποτέ- σαν περιφερειακή δύναμη παίζει ως γνωστό το στρατηγικό του παιχνίδι στη Μέση και Εγγύς ανατολή (Ιράκ, Λίβανο, Παλαιστίνη, Συρία κ.α.) υποστηρίζοντας τους Σιΐτες εναντίον των Σουνιτών Μουσουλμάνων Αράβων.

Το κίνημα αυτό έχει αποκτήσει ισχυρά ερείσματα και παρουσιάζει δυναμική περαιτέρω εξάπλωσής του, όπως δεικνύει δυστυχώς η αντοχή μέχρι τώρα της εμφύλιας Συριακής σύρραξης μεταξύ Σιϊτών και Σουνιτών.

Σ’ αυτή τη ρευστή και διαμορφούμενη κατάσταση και σ’ αυτές τις αντιτιθέμενες συνθήκες, εκκολάπτεται ένας άλλος στρατηγικής και οικονομικής σημασίας άξονας στην Ανατολική Μεσόγειο, μεταξύ Ισραήλ-Κύπρου και Ελλάδας ο οποίος, παρά τις προσωρινές του δυσκολίες εκτιμάται, ότι διαθέτει αντικειμενικά στοιχεία σταθερότητας, τα οποία μπορούν να δράσουν επ’ ωφελεία, όχι μόνο των λαών που μετέχουν, αλλά και των Δυτικών δυνάμεων.

Τελικά το Ιράν έχει προσεγγίσει πλέον την Ανατολική Μεσόγειο με τη Σιϊτική σημαία του θρησκεύματος, ισορροπώντας τις επιδιώξεις του στην περιοχή με αυτές της Ρωσίας και της Κίνας.

Ο χρόνος θα δείξει τις εξελίξεις … και η Ευρώπη δεν μπορεί ακόμα να συζητά την οικονομική και πολιτική ένωσή της.

 

Άρης Διαμαντόπουλος

Υποστράτηγος ε.α

Ψυχολόγος – Διδάκτωρ Φιλοσοφίας